My Hot Benefactor

Boundaries

LEWIS POV

Napansin kong nakatulog pala kami ni Rachell sa loob ng sasakyan. Mahina ang ulan sa labas, at ang liwanag ng poste ay nagbibigay ng malabong sinag sa kalsada. Nang tingnan ko ang oras sa aking relo, alas-tres na pala ng madaling araw. Hindi ko alam kung paano kami napunta sa ganoong sitwasyon, pero isa lang ang sigurado—ayaw ko siyang gisingin. Gusto ko lang siyang pagmasdan habang natutulog, tahimik at payapa, parang wala siyang iniintinding problema.

Pero kailangan kong gawin. Ayokong magising siya sa lamig o mas lalong ma-late sa mga responsibilidad niya bukas. Kaya hinaplos ko nang bahagya ang balikat niya. "Rachell," tawag ko nang mahina. "Wake up, it’s late."

Unti-unti niyang iminulat ang kanyang mga mata. Mukha siyang naguguluhan, pero nang makita niya ako, ngumiti siya nang bahagya. "What time is it?" tanong niya, ang boses ay bahagyang paos mula sa pagkakatulog.

"Past 3 a.m. already," sagot ko, sinasabayan ng maliit na ngiti. "I should take you home."

Bahagya siyang tumango, ang mga mata’y tila mabigat pa sa antok. "Sorry," aniya, medyo nahihiya. "I didn’t mean to fall asleep."

Tumawa ako nang mahina. "Don’t apologize. You looked like you needed it." I offered her my jacket. "Here, wear this. It’s still cold outside."

Pagkatapos niyang isuot ang jacket ko, nagmaneho na kami papunta sa kanila. Tahimik lang siya sa biyahe, nakatingin sa labas ng bintana. Ako naman, hindi mapigilang mapaisip. She’s unlike anyone I’ve ever met. May isang bagay tungkol kay Rachell na parang humihila sa akin, isang bagay na hindi ko pa lubos na maunawaan.

"Do you live far from here?" tanong ko, sinira ang katahimikan.

"Hindi naman," sagot niya, lumingon sandali sa akin. "Malapit lang sa university. Thank you for taking me home."

"It’s the least I could do," sagot ko, pilit na iniiwas ang tono sa sobrang kaseryosohan. "Besides, I’m not about to leave you stranded at this hour."

Pagdating namin sa kanilang lugar, hininto ko ang sasakyan sa tapat ng isang simpleng apartment. Lumabas siya ng sasakyan, pero bago siya tuluyang pumasok, binuksan niya ang pinto sa gilid ko. "Lewis," tawag niya, tila nag-aatubili. "Thanks for tonight. For everything."

Tumango ako, hindi maalis ang tingin ko sa kanya. "Anytime, Rachell. You know that."

Bumalik siya sa apartment niya, at ako naman ay nanatili muna sa sasakyan, nakatingin habang pumapasok siya sa loob. Nang magsara ang pintuan, napabuntong-hininga ako. Bakit ganito ang epekto niya sa akin? Parang unti-unti akong nababaliw sa presensya niya.

Pagdating ko sa bahay, nadatnan ko ang kapatid kong si Ian na nakaupo sa sala, halatang hinihintay ako.

"Late ka na naman umuwi," bati niya, halatang nagbibiro pero may halong pagtataka. "Don’t tell me you finally found someone who can make the great Lewis Tria forget about work."

Tumawa ako, pilit na tinatago ang totoo. "Nothing like that. Just helping someone out."

Nagtaas ng kilay si Ian, halatang hindi naniniwala. "Helping someone out at 3 a.m.? Sounds suspicious."

"Don’t read too much into it," sagot ko, tinatanggal ang aking coat. "It’s nothing."

Pero sa totoo lang, alam kong hindi lang "nothing" ang nangyari ngayong gabi. Si Rachell—ang kanyang mga ngiti, ang kanyang mga mata, ang paraan niyang magsalita—lahat ng iyon ay tumatak sa akin. At kahit pilit kong sabihing simpleng gabi lang ito, alam kong hindi na magiging pareho ang lahat.

Habang nakahiga ako sa kama, hindi ko mapigilang isipin ang mga nangyari. Isang gabi na puno ng hindi maipaliwanag na damdamin, at isang babae na tila binago ang pananaw ko sa buhay. "Rachell," bulong ko sa sarili ko, bago tuluyang pumikit. "What are you doing to me?"

Sa kabilang banda

Habang nasa kwarto na si Rachell, hindi rin niya maiwasang isipin si Lewis. Hawak niya ang jacket na iniwan nito sa kanya, ang bango nito ay parang nakaukit na sa kanyang alaala. Hindi niya maikakaila, may kakaibang nararamdaman siya sa lalaki—isang bagay na hindi niya dapat maramdaman, lalo na’t may kasunduan lang sila.

"Stop it, Rachell," bulong niya sa sarili. "He’s just helping you. That’s all."

Pero kahit pilitin niyang kumbinsihin ang sarili, alam niyang hindi ganoon kasimple iyon. Ang gabing ito ay ang simula ng mas malalim na damdamin, isang bagay na maaaring magdala sa kanila ng kasiyahan—o problema.

Habang unti-unting lumilipas ang gabi, parehong nagtataka sina Lewis at Rachell kung ano ang hinaharap para sa kanilang dalawa. Ngunit ang alam nila, hindi nila kayang balewalain ang koneksyon na iyon—isang koneksyon na tila nagsisimula nang magbago ng lahat.

Hindi ko akalaing mapapalapit ako sa isang taong tulad ni Rachell. She’s different—innocent yet strong, vulnerable yet determined. Ang gabi ng aming kapusukan ay parang isang simula ng bagong kabanata sa buhay ko, isang kabanata na hindi ko pa alam kung paano ko haharapin.

Pagkauwi ko sa bahay, hindi ko maiwasang hindi isipin ang nangyari. Habang nakahiga, naririnig ko pa rin ang tunog ng ulan sa labas at ang tahimik na pagtawa ni Rachell sa loob ng sasakyan. Hindi ko maintindihan kung bakit parang biglang nagbago ang pananaw ko sa buhay pagkatapos ng gabing iyon.

Kinabukasan, habang kumakain ako ng agahan, dumating si Ian sa dining area. May bitbit siyang kape at ang karaniwang masyadong maagang tanong. "Late ka na naman umuwi kagabi," bungad niya habang sumisimsim ng kape. "Care to explain?"

Hindi ko na siya pinansin agad at tinikman ang scrambled eggs sa plato ko. Pero alam kong hindi siya titigil. "I helped someone," maikli kong sagot.

Nagtaas siya ng kilay at ngumiti nang pilyo. "Someone? Wow, that’s new. Usually, you’d say 'work' or 'business'—but someone?"

Umiling ako, pilit na iniiwasan ang mga mata niya. "Ian, it’s not what you think. She’s... just someone I know from the restaurant."

"Ah, so may special someone ka na pala sa restaurant. Now it all makes sense." Tumawa siya nang malakas, pero alam kong kahit paano ay interesado siya sa sinasabi ko.

"Drop it," sabi ko, sinimulang tapusin ang agahan ko. Pero kahit na pilit kong itago, alam kong may katotohanan sa biro niya. Si Rachell ay hindi na lang basta isang babaeng nagtatrabaho sa isang restaurant.

Habang papunta sa opisina, patuloy akong iniisip ang mga nangyari. Ano ba ang gusto kong mangyari kay Rachell? She’s young, independent, and clearly doesn’t need anyone like me complicating her life. Pero hindi ko rin mapigilan ang sarili kong gusto siyang protektahan at alagaan.

Nagpunta ako sa meeting ng araw na iyon, pero parang wala ako sa sarili. Lahat ng mga detalye tungkol sa mga negosyo ko ay parang naging background noise lang. Ang utak ko, nakatutok kay Rachell. Nang matapos ang meeting, nagdesisyon akong tawagan siya.

"Rachell," sabi ko nang sagutin niya ang tawag.

"Yes, Lewis?" sagot niya, ang boses niya ay tila galing pa sa isang maingay na lugar.

"Where are you right now?" tanong ko.

"At work," sagot niya. "Bakit?"

"I was just wondering if you’re okay. Did you get enough sleep after last night?"

Tumawa siya nang mahina. "I’m fine, Lewis. You don’t need to check on me like this."

"I do," sabi ko, seryoso. "I can’t stop thinking about you."

Tahimik siya sandali bago sumagot. "That’s not something you should say lightly, Lewis."

"I’m not saying it lightly," sagot ko, mas mahina na ang boses ko. "I meant every word."

Kinagabihan, nagpunta ako sa restaurant kung saan siya nagtatrabaho. Nakaupo ako sa paborito kong mesa, hinihintay siyang mapadaan. Nang makita ko siya, naka-uniform pa siya, mukhang pagod pero maganda pa rin. She saw me and smiled politely before heading to another table.

Maya-maya, nagpunta siya sa akin. "You’re here again," sabi niya, medyo pilya ang ngiti.

"I couldn’t stay away," sagot ko nang diretso.

Natawa siya nang mahina. "You’re being ridiculous, Lewis."

"Maybe," sagot ko, seryoso ang tono. "But I don’t care."

Pagkatapos ng shift niya, inalok ko siyang ihatid ulit pauwi. Sa una, nag-aalangan siya, pero sa huli, pumayag din. Habang nasa biyahe kami, sinubukan kong gawing magaan ang usapan.

"Do you always work this hard?" tanong ko.

"Do I have a choice?" sagot niya, may halong biro. "Life’s not exactly easy for someone like me."

"You could let me help you," sabi ko, seryoso.

Umiling siya. "I can manage, Lewis. I don’t need anyone’s help."

"I know you can manage, but it doesn’t mean you have to do it alone," sagot ko. "You’re too hardworking for your own good."

"Coming from the workaholic billionaire," sagot niya, nakangiti.

Pagdating namin sa tapat ng apartment niya, tumigil ako sandali bago siya pinababa. "Rachell," tawag ko habang nakahawak siya sa pintuan ng sasakyan.

"Yes?" tanong niya, lumingon sa akin.

"I’m serious about helping you," sabi ko. "And I don’t mean just financially. I want to be there for you, in any way I can."

Tahimik siyang tumingin sa akin bago ngumiti. "Goodnight, Lewis," sabi niya bago bumaba ng sasakyan.

Pag-uwi ko, hindi ako mapakali. Alam kong hindi basta-basta ang nararamdaman ko para kay Rachell. She’s not just another woman in my life. She’s someone special, someone worth fighting for.

Sa susunod na mga araw, gagawin ko ang lahat para ipakita sa kanya na seryoso ako. Na hindi lang ito basta relasyon o kasunduan. Na siya ang dahilan kung bakit nag-iba ang pananaw ko sa buhay.

At kahit hindi pa niya lubos na alam, gagawin ko ang lahat para mapatunayan iyon.