Nang maging okay na ang anak ko, we immediately packed our things in the studie and went home. Si Anton na din ang nagpresintang maghatid sa amin, hindi dahil gusto niya dahil pakiusap umano ng kaibigan niya.
“Thanks, couz! By the way, we are planning to go to the Philippines soon. Are you in?”, tanong ko sa kanya habang pababa kami ng hagdan. Binuhat niya si Shay para hindi ako mahirapang pabalik-balik mula sa parking paakyat ng condo unit naming. Ayaw din naman kasi ni Kyle na si Anton ang bubuhat sa kanya. Mabigat, pero kakayanin.
“Really? That is great! But are you sure you want to go home?”, napatingin naman ako dito dahil sa tanong niya. Hindi ba’t ito ang nagpupumilit sa akin umuwi pagkapanganak ko palang? Ngayong hand ana ako ay tatanungin niya ako ngayon.
“Why?”
