Nang makaalis na sila ay agad akong nagtungo sa aking working table para maipagpatuloy ang aking chinese style painting kung kaya kong gawin.
Nang makaayos na ako, ay siya naman na tumawag si Joyce.
“Hello, Joyce, napatawag ka?” bungad ko.
“Medyo late na ako pupunta diyan,” aniya.
“Oo, sinabi nga ni Imee kanina,” sambit ko.
“Kung pwede gabi na lang, may sarili naman na akong susi,” turan niya.
Napaisip ako sandali. Bakit gugustuhin ni Joyce na gabi pumarito sa gallery?
“May nangyari ba, Joyce?” tanong ko.
Mabilis lang din siyang sumagot sa akin.
“Ay! Wala po, trip ko lang,” wika niya.
At tumawa ito na may halong pagka-ilang.
“Akala ko naman kung ano, oo maaari kang magpunta rito ng gabi,” saad ko.
“Mabuti naman kung ganon, thank you,” aniya.
“Walang anuman,” wika ko.
“Bye, Mi
