GWEN’S POV
Hindi ko magawang maihakbang ang aking mga paa at parang huminto sa pag-ikot ang mundo maging ang t***k ng aking puso. Ipinikit ko na lamang ang aking mga mata, hinahanda ang aking sarili na maramdaman ang pagtama ng sasakyan sa aking katawan.
“Gwen! Ayos ka lang?” isang boses ang aking narinig.
Parang bumalik ang lakas sa aking katawan at marahan kong iminulat ang aking mga mata.
“Gwen!” sigaw naman ni Professor habang patakbong patungo sa akin. Nang makalapit ito ay mabilis niya akong hinila sa lalaking sumagip sa akin mula sa tiyak na kapahamakan.
“Thank God, you're okay. May masakit ba sa iyo? Nasaktan ka ba?” sunod-sunod na tanong sa akin ni Professor at ininspeksyon ang bawat parte ng aking katawan maging ang aking mukha.
Tanging pagtango ang aking nagawa tanda
