Apat na araw na kaming magkasama ni Coner at aaminin ko na sobrang saya ko, pakiramdam ko kasi'y hindi na ako nag-iisa. Pakiramdam ko, kahit saan ako magpunta'y ligtas ako — pakiramdam ko palagi akong malayo sa kapahamakan kapag nasa tabi ko siya.
Simula nang namatay ang mga magulang namin ni Kuya Edward, natuto kaming mabuhay nang mag-isa. Hindi kami lumalapit sa kahit na sino. Wala kaming ibang pinagkakatiwalaan bukod sa isa't isa.
"Hey, kain na tayo," aya sa akin ni Coner na ngayon ay inihahanda na ang mga pagkain sa lamesa.
Siya ang nagluto ng mga pagkain namin ngayon dahil sabi niya, espesyal daw ang araw na ito para sa kaniya at lalong-lalo na para sa akin. Ito na ang ika-apat na araw na nagsasama kami sa iisang tahanan.
Umupo ako sa bakanteng silya at doon ay pinagmasdan ko s
