Magmula noong araw na iyon ay hindi na ako nag-expect ng kahit ano pa mula kay Luke. As much as possible, ayaw ko munang ma-stress. Ilang beses niya akong sinubukang kausapin ng maayos ngunit umiiwas ako.
Alam ko na naman ang mangyayari, eh. Paulit-ulit na cycle na lang. Mag-aaway kami, magso-sorry siya at papatawarin ko naman, magiging okay kami tapos paglipas na naman ng mga araw ay babalik ulit sa dati. Nakakapagod na ang ganoon kaya hahayaan ko na lamang siya. Ang pinakaayaw ko sa lahat ay iyong mararamdaman kong parang nanlilimos lamang ako ng oras sa kaniya.
Kaya kung paglalaanan niya 'ko ng oras, edi salamat. Kung hindi naman, okay lang din. Salamat pa rin. Hindi naman siya nagkukulang sa pagbibigay ng sustento at araw-araw pa rin siyang pumupunta rito sa bahay, iyon nga lang, sa
