Matagal akong nakaupo sa kama matapos umalis ni Trina. Paulit-ulit sa isip ko ang mga sinabi niya. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng bigat sa dibdib ko.
Bakit parang lahat ng tao dito ay may sugat na hindi ko nakikita?
Tumayo ako at pinatong sa maliit na lamesa ang aking pinagkainan.
Maya-maya lang ay bumalik ako sa kama at napahiga na lang ako at napatingin sa kisame. Tahimik ang paligid pero magulo ang isip ko. Pilit kong iniiwasan ang mukha ni Ismael sa isip ko, pero mas lalo lang siyang lumilinaw.
Bumukas muli ang pinto ng silid ko.
Napabangon agad ako.
Si, Ismael.
May hawak siyang baso ng tubig at seryoso ang mukha tulad ng dati.
“Hindi ka pa tapos kumain,” wika niya habang inilalapag ang baso sa maliit na mesa.
“Busog na ako,” tipid kong sagot.
Sabay turo k
