Mahigpit ngunit magalang ang pagkakahawak ni Dominic sa aking kamay.
Hindi masyadong matagal, hindi rin masyadong maikli. Eksakto lang para sa mga matang nakatingin sa amin, ngunit sapat upang iparamdam sa akin ang isang bagay na hindi ko agad maipaliwanag.
Isang babala.
“Mas maganda ka pala sa personal,” mahinahon niyang sabi, may bahagyang ngiti sa labi.
“Salamat,” tugon ko, pinanatiling kalmado ang boses. “Ikaw rin.”
Nagpalitan kami ng ngiti, dalawang taong sanay magsuot ng maskara.
Sa paligid namin, nagsimula nang muling gumalaw ang mundo. May tumatawa, may nag-uusap, may nagbubulungan. Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, pakiramdam ko’y parang kami lang dalawa ang nandoon.
“Kung maaari,” sambit ni Dominic, bahagyang yumuko bilang paggalang, “pwede ba kitang makausap sandali nang
