Falling to my Billionaire Agent

chapter 18

Hindi ko alam kung mas kumakaba ang puso ko dahil sa takot o dahil sa galit. Habang nakaupo ako sa loob ng armored na sasakyan, ramdam ko ang bawat pag-ikot at bawat alon ng stress sa katawan ko. Ang lahat ng nangyayari ay parang panaginip na mas masakit pa kaysa sa bangungot—isang panaginip na hindi ko kayang gisingin.

Tinitigan ko si Ismael sa kabilang upuan, nakatuon ang tingin niya sa kalsada, mukha’y nakapokus, bawat galaw ay may kalkuladong bisa. Hindi siya nagkukulang sa kontrol—kaya lang, hindi ko alam kung ano ang mas nakakapanibago: ang kahusayan niya sa pagprotekta o ang katotohanang kailangan niya ring sundin ang utos ng ama ko.

Hindi ko maintindihan. Ang ama ko—ang taong ipinanganak na may kayamanan, kapangyarihan, at lahat ng gusto niya—ay nag-utos kay Ismael na itago ako, hanggang sa kasal. Kasal. Ang salita mismo ay parang kuryente na dumaan sa dugo ko at nag-iwan ng bakas ng init at lamig sabay. Hindi ko kayang paniwalaan na ang buhay ko ay magiging ganito—na parang ako ay isang bagay na kailangan ilihim, protektahan, itago, at idirekta ng ibang tao.

“Why…” bulong ko, halos para sa sarili ko lang, “why is my life not mine?”

Hindi sumagot si Ismael, pero ramdam ko ang tensyon sa paligid niya, ang halo ng galit, kaba, at proteksyon. Alam kong iniisip niya kung paano gagawin ang tama, kahit para sa sarili niyang moral compass, pero kailangan rin niyang sundin ang utos ng ama ko. Ang totoo, kahit hindi ko gusto, alam kong mas ligtas kami sa kanya kaysa sa akin lang—pero ligtas ba talaga kung parang papel lang ako sa planong ito?

Habang tumatagal ang biyahe, hindi ko maiwasang maglakbay sa isip ko. Ang mga alaala ng huling pag-uusap namin ng ama ko ay paulit-ulit sa ulo ko: ang mga luha ko, ang mga salita ko, ang pangungusap niya na ako ang tagapagmana ng lahat ng kapangyarihan at negosyo nila. Ako ang mafia princess, sabi niya. Ako lang.

Halos madurog ang dibdib ko sa bigat ng responsibilidad. Halos gusto ko nang umiyak ulit, pero pinipigilan ko. Hindi ko pwedeng ipakita kay Ismael ang buong lawak ng takot ko. Kung makikita niya ang pagiging mahina ko, baka mas lalo akong ilagay sa panganib—o baka mas lalo akong kontrolin.

At doon ko nakuha ang galit. Hindi sa kanya, kundi sa ama ko, sa sistema na lumilikha ng mundong ito para sa mga katulad namin. Ang galit na iyon ang nagbigay sa akin ng determinasyon. Oo, natatakot ako. Oo, masakit sa dibdib na hindi ako pinipili para sa sarili kong buhay. Pero hindi ibig sabihin nito na susuko ako. Hindi ibig sabihin nito na ipapadala ko lang ang sarili ko sa iba na parang kasangkapan.

Tinitigan ko ang bintana, ramdam ang lamig ng sasakyan at ang presensya ng panganib sa labas. Ramdam ko rin ang presensya ni Ismael. Kahit hindi ko siya tinatanong, alam kong iniisip niya rin kung paano kami ligtas. Alam kong pinipilit niyang ibalanse ang mga utos, ang sariling damdamin, at ang responsibilidad niya sa akin. At sa isang banda, hindi ko maipaliwanag, pero naramdaman ko ang kaginhawahan sa katotohanang nandiyan siya—kahit na hindi ko gusto ang dahilan kung bakit.

“Bakit ba ganito?” bulong ko, mas malakas ngayon, para marinig niya. “Bakit hindi pwedeng simple lang ang buhay ko? Bakit kailangan palaging may panganib? Bakit kailangan may utos na hindi ko pwedeng labanan?”

Ngumiti siya, maliit, halos hindi ko makita. “Icey…” sabi niya, boses mahina, “alam kong galit ka. At tama ka. Pero ngayon, kailangan natin magtiwala sa bawat galaw.”

Tiningnan ko siya, at sa kanyang mga mata, nakita ko ang halong kaba, tensyon, at… pagpapahalaga. Nakita ko ang paraan ng pag-iingat niya sa akin—hindi dahil obligado siya, kundi dahil pinipili niya ako protektahan. Para bang sinasabi niya na kahit hindi ko gusto, may dahilan ang lahat ng nangyayari, at kahit sa gitna ng panganib, may taong handang magsakripisyo para sa akin.

“Pero hindi ko kaya,” sabi ko, halos umiiyak. “Hindi ko kaya maging parte ng planong ‘to, hindi ko kaya maging fiancée ng taong hindi ko mahal, at hindi ko kayang hindi kontrolin ang sarili kong buhay.”

Tumigil siya sa pagsakay ng sasakyan. Lumapit at dahan-dahang hinawakan ang kamay ko. “Icey, hindi mo kailangan iwan ang sarili mo. Hindi ka nakatali. Oo, may plano ang ama mo, pero ngayon—ngayon lang—ikaw at ako, at ang buhay mo ngayon ay nasa kamay natin. Kapag pinili mong sumunod sa akin sa transport na ‘to, hindi dahil obligado ka. Pinipili mo dahil gusto mong manatili nang buhay.”

Pinikit ko ang mata ko, ramdam ang bigat ng kanyang salita. Totoo, alam kong tama siya. Alam kong wala akong ibang opsyon kung gusto kong mabuhay at makaligtas sa sitwasyong ito. Pero ang sakit… ang sakit ay hindi lang dahil sa takot. Ang sakit ay dahil alam kong kahit sa buhay ko, may taong kontrolado ang ilan sa pinakamahalagang desisyon.

Bumalik ako sa tingin ko sa kanya. “At kung may mangyari sa akin?” tanong ko, boses mahina, ngunit puno ng galit at kaba. “At kung mapinsala nila ako?”

Huminga siya nang malalim, dahan-dahang lumapit. Hinawakan ang pisngi ko. “Hindi ko hahayaang mangyari iyon. Ipinapangako ko, Icey. Hangga’t nandito ako, walang makakalapit sa’yo.”

Tumingin ako sa kanyang mga mata at sa unang pagkakataon mula nang dumating kami sa mundong ito, nakita ko ang kaibahan sa pagitan ng takot at tiwala. Oo, natatakot pa rin ako. Oo, may galit sa aking ama at sa sistemang ito. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, naramdaman ko ang seguridad sa presensya niya.

Ang transport ay lumapit, sasakyan na itim, pinalibutan ng tinted glass, matibay at protektado. Napalingon ako sa paligid, ramdam ang presensya ng panganib sa bawat sulok ng kalsada. Pero tumingin ako kay Ismael, at para sa isang sandali, lahat ng takot ko ay lumuwag. Alam kong kahit saan kami dalhin, handa siya.

“Ready?” tanong niya, boses mahina ngunit matatag.

Tumango ako, pinipilit ngumiti kahit may kirot sa dibdib ko. “Ready.”

At habang binubuksan ko ang pinto ng sasakyan, ramdam ko ang bawat patak ng adrenaline sa katawan ko, ang bawat galaw ng puso ko na nagsasabing kailangan kong maging matatag. Hindi dahil sa utos ng ama ko. Hindi dahil sa panganib. Ngunit dahil sa sarili ko—at dahil sa taong nakatayo sa tabi ko, handang isakripisyo ang lahat para sa akin.

Habang sumasakay kami sa sasakyan at pinapalibutan kami ng pader ng kalasag at bakal, alam kong ito lamang ang simula. Alam kong may mas malalaking panganib na darating, mas mabibigat na utos, at mas masalimuot na laro ng pamilya. Pero sa loob ng armored na sasakyan na ito, sa presensya ni Ismael, naramdaman ko ang isang bagay na bihira sa mundong ito: kontrol sa sarili, kahit sa gitna ng utos at panganib.

At sa unang pagkakataon, kahit kaunti lang, naramdaman ko rin ang pag-asa.