"HUWAG ka nang umiyak." Umupo siya sa harapan ko. Pansin kong nagawa niyang pakalmahin ang sarili niya dahil sa matinding galit.
Iniangat ko ang ulo ko para seryoso siyang tingan. Hindi naiwasan ng mga mata ko ang tuloy-tuloy na pagdaloy ng ang aking mga luha sa mukha.
"A-Ano ba'ng klase ng cancer a-ang mayroon ka?" utal-utal kong tanong.
"Isang maliit na bukol lang iyon sa baga ko. Huwag kan—"
"May lung cancer ka?" agad kong tanong nang putulin ko ang kaniyang sinasabi.
Umiwas siya ng tingin at sandaling tumango.
"Stage 1, lung cancer. Pero huwag kang mag-alala dahil 5 percent lang naman ang posibilidad na mamatay ako sa ganitong sakit," biro niya.
Sa sobrang inis ko ay pinalo ko ang dibdib niya.
"Aray!" Bumungisngis ang mukha niya at hinawakan ang dibdib niya.
"Masakit, Bianca!"
