PAKIRAMDAM ko napakahaba ng araw simula nang mawala si Zyl. Araw-araw akong umiiyak, araw-araw akong 'di makausap. Ang tanging ginagawa ko lang ang umupong mag-isa at malayo sa iba sa araw at tumingin sa langit at pagmasdan ang mga bituin sa gabi.
Ngunit kahit gaano kaganda at kaningning ang mga bituin sa langit kapag gabi ay nanlalabo pa rin iyon dahil sa pag-amba ng luha sa mga mata ko. Masyado pa ring masakit. Pakiramdam ko ay matatagalan pa bago ko makalimutan ang nangyari. Pakiramdam ko bibilang pa ng mga buwan o mas malala ay taon. Hindi madaling makalimot sa isang krimen na nagawa ko at alam kong habang nabubuhay ako, dadalhin ko ito sa puso ko.
Pinahid ko ng palad ko ang luhang dumaloy sa aking mga mata. Hindi ko man maintindihan kong bakit hindi pa rin ako inuusig ng pamilya n
