Chapter 37

1664 Words

"Sean..." May tumulong luha sa mata ko. "Sean naman, tumayo ka na nga diyan. 'Wag mo akong ginugood time, hindi ako natutuwa..." Pero walang nangyari, nakapikit pa rin iyung mga mata niya. Kung joke man ito o prank, hindi talaga nakakatuwa! "...Uy..." Niyugyug ko siya. "Gumising ka na nga! Kanina pa sumikat iyung araw! Mag-aaral ka pa, Sean!" Pero wala talaga. Sean naman e, kung gusto mo lang din palang mamatay dapat sinabi mo na agad para ako na mismo ang gagawa sa'yo. "Uy Sean! Bahala ka nga diyan, kapag hindi ka gumising hindi na kita sasagutin! Bahala ka..." Sabi ko at nagcross arm. Bakit ba ayaw niyang dumilat man lang? O kaya naman ay igalaw man lang iyung daliri niya katulad ng sa mga movies! "...kay duga mo talaga Sean, sabi mo babalik ka pa... wala na. Hindi na tuloy matutupad

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD