Unhealed Hearts

Chapter Twenty

"It's been seven years, huh?" Wala sa sariling sambit ni Skipper nang marinig niya ang anunsyo ng piloto ng pribado niyang eroplano na kakalapang lang sa lupa ng iniwan niyang bansa.

Bumaba si Skipper at dahan-dahang tinanggal ang malaki niyang sunglasses at dinama ang hangin ng bansang iniwan noong labingpito taong gulang pa lamang siya.

"Your Highness," nilingon niya ang sekretarya niya na nasa ibaba ng hagdan ng eroplano. Sumalubong sa kanya ang red carpet at mga tauhan na higit nasa limang daan na naka-kalat ngayon sa buong paliparan.

Dahan-dahan siyang bumaba ng pribadong eroplano habang seryuso ang mukha. "Welcome to the Philippines." Ngiting dagdag ng sekretarya niya. Hindi niya siangot sekretarya at tinignan ang sinang ng araw at ulap.

Bumalik sa kanyang ala-ala kasama ang lalaking nagustuhan niya noong nakaraang pitong taon. Ang huling boses niyang narinig, mukhang pilit na hindi lumuha at pilit na ngumiti sa kanya nang marinig nito ang kanyang sagot.

"Let's go." Sabi niya sa sekretsrya. Naglakad siya sa red carpet papunta sa sasakyan. Bumalik ang seryuso niyang mukha dahil naalala niya muli ang sakit na inaalala niya paulit-ulit dahil ito nalang ang ala-ala niya sa binata.

Sa loob ng pitong taon, madaming nangyari na hindi niya inaasahan. Nakilala niya ang kanyang Ina noong nagkita silang dalawa sa paliparan noong aalis na sana siya papunta sa kanyang bansa.

Nalaman niya ring ang sitwasyon ng kanyang ama at kaagad silang mag-ina bumalik sa Netherlands at walang magawa kung hindi ay, maging reyna ng kanyang bansang pinagmulan.

Sa lob rin ng pitong taon, sinikap niyang matotoo ng salitang Filipino at doon nalaman ang ibig sabohin ng binata sa kanya. Umiiyak siya noong nalaman niya at inaamin niya ring miss na miss niya ang binatang nagustuhan.

Hinilig niyang sana ay naghintay rin ang binata gaya niya dahil ang reyna ng Netherlands ay hinihintay rin ang kanyang kalayaan bilang reyna ng bansa. Ang kanyang Ina ang kasulukuyang nanungkulan sa bansa bilang Ina ng reyna.

Wasak sa puso lumipad pabalik si Skipper sa kanyang bansa at hinilig na diyos na sana ay pagbalik niya, hinihintay pa rin siya ng binata. Masakit man sa dibdib, inaamin niyang sinaktan niya ang binata sa kanyang sagot.

Naalala niya ang senaryong hindi niya makakalimutan, hindi niya namalayang tumulo ang kanyang luha habang tinitignan ang mga kotse na busy sa pagtakbo, mga tao na naglalakad sa sideways at traffic light na pinapahinto ang sasakyang kotse ni Skipper.

"Your Highness, what do you want to eat? Perhaps, drinks, Your Highness?" Tanong ng sekretarya niya na nasa front seat kasama ang driver na hindi niya kilala. Umayos siya ng pagkakaupo at nilingon ang katabing bintana.

"No. I want to go St. Thomas street." Sagot niya. Tumango ang kanyang sekretarya at sinabi sa driver ang gusto niyang puntahan. Namimiss niya na ang kanyang personal maid na si Jona sa bahay nito.

Kaagad silang dumating sa sinasabing lugar. Inutusan niya ang kanyang sekretarya, mag antay na lamang sa kotse dahil matatagalan siya. Bumaba siya dala ang mga ilang malalaking paper bags para sa pasalubong sa pamilya ni Jona.

Pinagtitingnan siya ng mga dumadaan o ang mga tambay noon na narito pa rin at nag iinom kahit umagang-umaga. Naalala niya an itsura ng bahay ni Jona na ngayon ay nasa harapan niya na.

Tumingala siya sa bahay nila Jona ang laki ng pinagbago, ginamit ni Jona ang kanyang sweldo bilang personal maid niya noon. May veranda na sa itaas, nakita niya ang mga halaman ni Joan na siyang nagdidiling noong narito ba siya.

Lumapit siya sa mga bulaklak at binaba ang kanyang paper bags para mahawakan ang mga bulaklak na dinidiligan niya ay tumubo na. "Magandang umaga, mga magagandang bulaklak ni Jona-itch." Ngiting bati niya sa nga bulaklak.

Naalala niya si Jona na kinakausap nito ang mga bulaklak noong tuturuan siyang magdilig, sinasabihan niya si Jona na baliw pero ngayon, siya naman ang baliw dahil kinakausap ang mga halaman na tutubo na ng mabilis.

"Sige, bro. Dito na bahay namin. Salamat." Agad lumingon si Skipper sa boses na narinig at nanlaki ang kanyang nga mata sa gulat nang sumalubong sa kanya ang natatakang binata na tinitignan siya.

"You don't recongnize my face, Kliford?" Tanong niya sa binata na lalong kumunot ang noo at aalis na sana ng hinawakan niya ang pulsohan nito. "I mean, hindi mo na naaalala ang prinsesa ng Netherlands?" Tanong niya muli at tinaas ang malaki niyang sunglasses.

Si Kliford naman ay ilang beses kumurap at inaalala ang itsura ng kaharap. Nanlaki ang mga mata niya at tinignan mula ulo hanggang paa si Skipper na ngumitj sa kanya. "Ate Skipper!? Ikaw ba yan?" Gulat na tanong ni Kliford kay Skipper na tumatango.

"Of course, Kliford. This is Skipper Melissa Klare Mclissa, naging isa sa membro ng pamilya ni Jona-itch." Arteng pakilala niya kay Kliford na namangha sa kanya. Tumawa si Kliford.

"Whoa. Marunong ka na mag tagalog, Ate?" Tanong ni Kliford at kinuha ang mga malalaking paper bags ni Skipper. "Pasok, Ate Skipper." Ngumiti si Skipper at sumunod na pumasok sa bahay ni Kliford.

"Yeah, marunong na ako." Umupo siya sa sofa na hindi pa rin ng bago noong huling punta niya rito. "Where's your parents? Where's that b***h?" Tanong ni Skipper ni Kliford na tumawa sa tanong niya.

"Hindi pa rin nagbabago ang tawag mo noon kay Ate Jona, Ate Skipper." Tumawa siya muli. "Naki-kasal sina Mama at Papa tapos si Ate Joan naman, nasa bahay nila ni Kuya Ryan." Sagot ni Kliford na ikinakunot ni Skipper.

"Huh? Ryan? Sino siya?" Tanong ni Skipper habang tinitignan ang pangalan ng paper bags na nilagay niya paea hindi magkalituhan siya sa pagbigay ng pasalubong niya galing sa Netherlands.

"Asawa po siya ni Ate Jona, Ate. Ito ba para sa akin?" Tanong ni Kliford habang kinukuha ang paper bag na malaki kay Skipper na tumango sa kanya. "Salamat, Ate."

"You're welcome." Sagot ni Skipper. "Magagamit mo yan sa trabaho mo, Kliford, at saka, ito pa." Inabot niya muli ang isang paper bag na may pangalan ni Kliford na agad tinanggap ang paper bag.

"Salamat, Ate. Hala, nakalimutan ko." Tumayo si Kliford at nagmadaling umakyat. Naghintay naman si Skipper sa sofa habang tinitignan ang mga palamuti na naka-display sa salas ng bahay ni Jona.

"Ate, sorry." Pababang hingi ng tawad ni Kliford kay Skipper na nagtataka sa kanya. "Ano pala gusto mo, Ate Skipper? Kumain ka na ba ng meryenda, Ate?" Tanong ni Kliford na inaayos sa pagkakasuot ang t-shirt na pambahay niya.

Umiling si Skipper. "Hindi na, kumain na ako sa eroplano noong paparating ako rito." Sagot niya pero parang natataranta pa rin si Kliford.

"Tika, Ate. Bibilhan kita ng makakain, mapapatay ako ni Mama kapag hindi ko pinakain ang bisita namin." Sabi ni Kliford at mabilis na lumabas ng bahay. "Babalik ako, Ate!" Ngumiti si Skipper sa habol sigaw ni Kliford sa kanya.

"I'm the Queen of Netherlands in my country, but I'm Skipper Melissa Klare Mclissa, once the member of Bartolome's family and the girl who learn so many things in this country."