Maid Cafe President

Maid 6

We have a hell week of preparation for the event... plus the upcoming exams. Wala na sigurong mas nakakabaliw pa sa pagiging student council. Bukod kasi sa kailangan mong mag sunog ng kilay, kailangan mo ring kumayod kalabaw para mapaganda yung event.

Sa totoo lang... hindi naman mahirap maging officer. Nakakabaliw lang talaga! Hindi mo lang din malalaman kung saan ka pa kukuha ng katinuan pag katapos ng lahat.

Napa tigil ako sa pag sesyemento nang kumatok mula sa labas si Oreo Rain. Dali dali itong pumasok habang hawak hawak ang mga papel na ginawan niya ng kopya.

Isa isa kong tiningnan ang mga dinala niya. We have all the things we will need. The budget, the location, the approval, and most importantly the people.

"Thank you, Oreo. You may go." She smiled at me. Natawa na lamang ako sa naging reaksyon niya.

Sa totoo lang, hindi ko naman sila masisisi kung nag mamadali silang makalabas ng opisina ko, "I really have to go, Ate. Thanks!"

I smiled back at her and watched as she left the room.

Hindi na rin kataka taka kung bakit tahimik ang isang iyon. Ikaw ba naman student council officer plus dean's lister? Yung pressure na naka patong sa ulo namin, ang bigat bigat.

Kaya kapag exams hindi ko ugali na iniistorbo sila. Lalo na kung kaya ko pa naman hawakan. Hindi ko rin naman ugali na umaasa sa kanila. Dahil may kani kaniyang responsibilidad pa rin naman kami.

Isa na rin siguro na nasanay akong mabuhay na walang ibang inaasahang iba kung hindi ang sarili ko lamang. Ano ba naman yung ilang araw na ibigay ko sakanila para sa pag aaral nila?

Nakaramdam ako ng pag kirot ng ulo ko nang may kumatok na naman mula sa labas, "You can come in." Mahinahon na sambit ko. 

Hindi ko napansin kung sino yung pumasok dahil napa lingon ako sa listahan ng mga delegations namin. 

Mag mula sa mag susupervise ng booths hanggang sa mga titingin sa mang yayaring competitions. Pati na rin ang nakakapagod na ag susupervise namin sa lahat ni Louis.

What a tiring week this will be? While supervising them I need to make sure that the students from Saint Love University is not just having fun but also the safety of each one of us.

I decided to asked the upper director to let us use two-three guards that will actually roam around to check if everyone's all right. Hanggang ngayon pinag uusapan pa nila yun kasi that will cost a lot of budget. Pero may plan B naman ako if ever hindi sila pumayag sa gusto ko. I can ask my co-officers to roam around.

"Pres, let's eat." As I was saying, nakakapagod yung mang yayaring event pero alam ko naman na kakayanin namin. Subok at siguradong matatatag ang mga bebe girls at bebe boys ko, ano!

I smiled without looking at the person in front of me, "You can eat on your own. That's for sure." I continue scanning the papers. Hindi pwedeng mag kulang kahit katiting na impormasyon bago ipasa sa taas. 

Nakakabaliw sila sa sobrang higpit! Ultimo period ay mapapansin nila. Hindi naman kaso sa amin yun. Pero nakakabaliw lang talaga isipin na pati yun ay hindi nila mapalusot.

Napa tigil lamang ako sa ginagawa ko nang ibaba ni Mike ang mga dala dala niya. Awtomatikong tumaas ang kilay ko. "You now that foods are prohibited inside the office, Mike."

Mike being Mike... hindi niya ako pinakinggan at tinuloy ang ginagawa. Napa hilot naman ka agad ako sa sentido ng ulo ko. May mapapala ba ako kapag nakipag talo ako sakaniya? "But you have to eat, Ellie."

Napa lunok ako ng makita ang mga dala dala niya. Ang bango bango! Nakakapang akit yung amoy. Parang nakikiusap na kainin ko sila at dahan dahaning matunaw sa tyan ko.

Wala akong nagawa kung hindi ang mag patalo sa tawag ng sikmra ko. Hindi naman ako bubuhayin ng pag mamatigas ko dahil lang sa bawal kumain sa loob ng opisina ko. Ipapalinis ko na lang ng matindi kay Mike!

"You have to gain weight, Ellie." Parang tatay na sabi niya habang naka tingin lamang sa akin na kumakain. "Baka dahil dyan sa pag mamatigas mo, mag ka sakit ka pa." 

Saglit ko lamang siyang tiningnan at agad na sinalpakan ng pagkain ang bibig niya, "Opo, Tay. Kakain na po ako ng marami. Basta araw araw mo akong ililibre." Pabiro kong sabi sakaniya.

Narinig ko na naman ang mahina niyang pag tawa. Mas matamis pa sa sorbetes na binili niya yung pag tawa niya. Nakakaloka! "Love, it's not about being Father. It's about being Mike." Ano daw yun?

"Ate Ellie, I forgot to tell you about the materials we have to use." It's Oreo Rain barging in again. Natawa na lamang ako sa reaksyon niya.

Pero agad ko rin naman siyang tinaasan ng kilay, "Have you forgotten how to knock, Oreo Rain?" But then again, it's Oreo Rain. What do I expect from her? Nothing..

It's good that Oreo is here. Hindi kailangan ni Mike na istorbohin ako. Hindi rin naman sila nag tatangka na guluhin ako. Alam nila anong kahihitnan nilang dalawa sa oras na perwisyuhin nila akong dalawa.

Napa ngiti ako habang pinanunuod silang dalawa habang nag kekwentuhan. Oreo Rain and Mike is a good distraction. Whenever I feel down, hindi sila nag kukulang na iparamdam sa akin na there will always be a better days ahead of us.

There is no dull moments with them. Oo, sakit sila sa ulo. But the mere fact that the two of them are my happy pill. Having them beside me is one of the best thing that happened to me.

Kumbaga... sila ang nag aalis ng mga kutsilyo na pilit sinasaksak sa akin ng iba. Kaya sigurado akong masisisraan ako ng bait kung isa man sakanila... mawala sa akin.

The moment I heard about what happened in the cafeteria, awtomatikong tumaas ang kilay ko, "What did you do this time? You can just let it pass, you know?" 

Napa buga ako ng hangin... just thinking the commotion they just did. Kailan ba sila makikinig sa akin? "Ate Ellie, it was nothing serious." 

Mabilis akong napa iling sakaniya, "It was nothing serious yet pinatulan niyo pa? It's just a rumor about me. Mawawala rin yun at tatangayin na lamang ng hangin."

"I mean, it is serious because it's about you. But nothing happened. It was just a confrontation between an office standing for their president. We are just protecting you." How close minded Oreo Rain can get? 

"Look." Parehas silang naka tingin sa akin na hindi na maipinta ang mukha, "I can protect myself. No one should stand for me, except me. It's my name, my reputation, then it is my battle. You don't have to meddle with the things you weren't involved in the first place."

Oreo walked out silently. Oh God! This is the worst day of my life. Silent treatment never gets better. Nakakasira ng ulo. Hindi mo alam kung anong iisipin mo. Whether she listened or she is offended. I don't know how to distinguish which is which.

Naka tingin lamang sa akin si Mike.. He is disappointed. What did I do now? I'm not a princess who needs saving. Pwede namang ginaya na lang nila ako at hindi na lamang pinansin yung mga sinasabi nila tungkol sa akin.

"What the hell is with you, Ellie?" Pero hanggang ngayon ay hindi pa rin nag babago ang emosyon na mayroon siya. "Kung minamasama mo ang pag tulong namin sayo... hindi kaibigan kailangan mo." It was the most stabbing words I heard from him.

"Sige nga... para kanino yung ginawa niyong gulo? Enlighten me, Mike. For me?" Hindi 'ko kailangan mag padala sa mga sinasabi niya. Stay still, Ellie. "You don't have to. That's my choice. To shut my mouth. Then there you go saving me as if I'm a damsel in distress?" Habang winewave 'ko sa mukha niya yung kamay 'ko for emphasis.

"It's settled." He smiled at me. "We will go and try to protect you... while you go around and try to push us away. We won't stop you. Pero hindi mo rin kami mapipigilan to protect you. Because it is also our choice. Let's just respect each other's decision, Pres."

Nanuyot ang lalamunan ko sa huling ngiting binitiwan niya. Once in a while, Ellie? You know? There is nothing wrong to be save. Bakit hindi mo maibaba iyang pride and ego mo? 

I swear... this day is the most tiring day of my life. Halos hindi ko na rin maigalaw ang mga daliri ko. Ramdam ko rin ang panginginig ng mga tuhod ko.

Why do I feel like I am betraying a dear friend? Why do I feel like getting abondoned? Why do I feel like everything is getting out of hand? Why do I feel hurt knowing Mike might stop from loving all of me?

Wala akong ibang nagaw akung hindi ang ilabas ang mga luha ko. Wala akong sagot sa sarili ko. 

Alam ko rin naman kung gaano ako naging ka tigas. Hindi ko itatanggi na kasuka suka naman talaga ang ugali ko. 

Hindi sila humingi ng kahit ano sa akin maliban sa hayaan ko silang protektahan nila ako. Pero anong isinukli ko sakanila? Pero anong iniabot ko sakanila?

I was just trying to protect them while trying to save myself from being so misery. Hindi ko gusto na dahil sa akin ay nasasangkot sila sa ganung usapin. Is that bad? Is it bad that I was just trying to think of them before me?

This is the hardest thing being Ellie... even if you badly wanted to express yourself... you couldn't. Just because you couldn't just simply do or say what you feel.

I woke up and I can't feel my head. Pakiramdam ko ay nakahiwalay sa katawan ko ang ulo ko. Maryosep naman. Daig ko pa ang may hang over ngayong araw.

Naabutan ko si Whitney at si Mama sa kusina. Nag luluto ng kakainin. Lumapit ako sakanila at hindi ko mapigilan na hindi sila yakapin ng mahigpit. 

Bakit parang pasan ko ang mundo?

Bakit parang ang lungkot lungkot ng mundo ko?

Kaya ba ay dahil nasa balikat ko ang mundo ko ngayon?

Natatawang niyakap ako pabalik ni Whitney, "Sabi na nga ba't may mali sayo ngayon, Ate." Nang marinig ko yun mula sakaniya ay tsaka lang ako nakaramdam ng pang hihina ng tuhod at halos hindi na ako makatayo. Nasobrahan ka naman ata sa arte, Ellie?

"Whitney..." Mangiyak ngiyak na tawag ko sakaniya na ikinatawa na naman niya ng malakas. Ano ba tong kapatid ko? Mukha ba akong laughing stock?

"Ganyan talaga kasakit kapag first love, ate." Hindi ako makapaniwalang lumayo sa pag kakayakap sa kaniya. "Bago mo pa itanggi alam ko na ate." 

Inirapan ko na lamang siya at umupo, "Hindi ba pwedeng pagod lang talaga ako sa dami ng inaasikaso ko?" 

Umupo ito mula sa harapan ko at agad akong binelatan, "Ate, kilala na kita mula dyan katawang tao mo hanggang sa kaluluwa mo." Bahagya pa nitong nilapit sa akin ang mukha niya, "Sinampolan ka ni Kuya Mike, ano?" 

Lalong lumakas ang tawa nito ng tingnan ko siya ng masama. Ano bang alam ng bubwit na asungot na to? "Walang kwentang kausap." 

Hindi talaga tumigil sa pag tawa si Whitney hanggang sa sitahin siya ni Mama, "Whitney, ano ka ba? Para kang ewan diyan sa harap ng ate mo. Broken hearted na nga dadagdagan mo pa!"

Napa buga na lamang ako ng hangin at umalis sa bahay ng hindi pa kumakain. Mabuti na lang at sabado ngayon at wala akong pasok. Mamaya pa akong hapon pupunta sa school at hindi ko makikita ang mga pag mumukha nila.

Inabutan kong mahahaba ang nguso ng mga tao sa loob. Hindi rin nila ako napansin na dumating. Kaya nag bihis na lamang ka agad ako at lumabas.

Naka hilera sila sa akin na masasama ang tingin. Hindi ko mawari kung papatayin na ba nila ako o kung pahihirapan muna nila ako bago tuluyang mawalan ng buhay.

Naka pamewang pa sila sa harapan ko, "Ano ba yun?" Naiinis na sita ko sakanila. Hindi na nga maganda gising ko, dadagdag pa sila.

Lalong naningkit ang mga mata ni Ate Nikka sa akin, "Minsan hindi ko mawari kung bakit ikaw ang paborito ko sa alahat." Inismiran pa ako nito.

"Wala kasing pag lagyan yang pagiging insensitive mo." Dagdag pa ng isa. Inaano ko ba ang mga to? 

Napapikit ako ng mariin tsaka sila hinarap, "Ngayon nga lang ulit ako pumasok tapos may issue na hindi ko alam? Ano ba kasi yun?" Naiinis na sabi ko sakanila.

Napa irap naman ang apat na babae habang ang reaksyon ni Ate Nikka ay biglang lumabot at maya maya pa man ay biglang ngumiti, "Affected ka rin!" Nag tatalon pa ito. 

Nag katinginan silang lahat tsaka napa ngiti sa inaasal ko. "Hindi ko kayo maintindihan. Diyan na nga kayo."

Hindi ko na sila pinansin at nag trabaho na lamang. Kung patuloy kong iisipin yung nang yari mas lalo lang akong mahihirapan mag trabaho...

Pero paano ako makakapag trabaho nang maayos kung palagi akong napapalingon sa walang laman na mesa? 

Bumalik muna ako sa loob para kahit papaano ay mahimasmasan. Hindi dapat ako nag iisip ng kung anu-ano. Mas maganda pa nga yung nang yari at nabawasan ang mangungulit sa akin...

Pero agad din akong nanlumo nang maalala ang mukha ni Oreo Rain kahapon. Bakit ang lakas maka konsensya nung isang yun?

"Hinahanap mo, ano?" Biglang sulpot ni Ate Nikka mula sa likod. Hindi na lamang ako umimik. Kasi... totoo naman. "Bakit kaya tayong mga tao? Tsaka natin hahanapin yung laging nandyan para sa atin kung kailan wala na sila? Pero noong nandyan lamang sila sa tabi natin hindi natin sila magawang mapag tuununan ng pansin?"

Napa buntong hininga ako. Hindi ko dapat sinasabay sa trabaho o kahit sa pag aaral ang ganitong klaseng bagay, "Kasi nakampante ako... na kahit anong gawin o sabihin ko sakanila hindi nila ako iiwan."

Napa yuko ako ng maramdaman ko ang kamay ni Ate Nikka sa ulo ko, "Kampante sa pag mamahal na ipinararamdam nila. Tama ba?" 

Mabilis akong tumango sakaniya, "Hindi kasi ako sanay sa nararamdaman ko Ate Nikka. Nababaklaan ako." Napa ngiwi pa na sabi ko sakaniya na ikinatawa niya ng malakas.

Bumalik ito sa sarili at nginitian ako, "Ano ba yung nararamdaman mo, Ellie?" 

Napa ngiwi ako. Dahil sa totoo lang hindi ko rin maipaliwanag kung ano nga ba, "Basta ang alam ko lang ate sa tuwing makikita ko siya nag buboom panes yung puso ko." 

Napuno ng tawanan ang likod dahil sa sinabi ko. May mali ba dun? "Hindi ko alam na ganito ka pala talaga ka inosente, Ellie." Ngayon ko lang nalaman na inosente pa pala ako ng lagay na to.

Sumingit naman ang isa pa, "Ang tawag sa boom panes na sinasabi mo ay ang pag bilis ng t***k ng puso, tama ba?" Agad akong tumango sakanila. Syempre, ang bilis bilis ng t***k ng puso ko tapos ang ingay ingay pa. 

Saglit silang nag kumupulan at tinalikuran ako. Hindi ko marinig ang pinag uusapan nila. Hindi naman sila nakakatulong! Pag mamaktol ko mula sa likuran nila.

Nang matapos silang mag usap ay sabay sabay nila akong nginitian. Hindi ko alam pero kinilabutan ako sa ngiting binigay nila sa akin. Lalo atang nang hina ang mga tuhod ko dahil sa kanila.

"May tanong lang ako, Ellie." Pageant ba to ha? O unannounced recitation? Kailangan ko ba silang sagutin? Pwede naman sigurong hindi diba? Oh diba? Ganyan ka gulo ang isip ko ngayon!

Umupo muna ako at inabangan ang nakatatakot na tanong nila, "Susubukan kong sagutin yung mga tanong niyo." 

Tumabi sa akin si Ate Nikka at hinawakan ang kamay ko. Nakakahiya! Mararamdaman niya ang panlalamig ng mga kamay ko. Bahagya itong tumawa, "Does he ever make you feel like you are literally losing your mind?"

Napa awang naman ang bibig ko sa biglang tanong ni Ate Nikka, "Bakit si Mike ang pag uusapan natin?"

Sabay sabay silang napa tawa sa akin at biglang may sumigaw, "1-0" Hala, bakit may scoring?? 

"Sagutin mo na lang yung tanong ko, Ellie." Seryosong sabi ni Ate Nikka. Hala, kailangan ba talagang sagutin pa yun?

Naramdaman ko ang lalong panlalamig ng mga kamay ko. Nag buga muna ako ng hangin bago tuluyang sumagot, "Oo, ate. The intensity of how he makes me feel is ridiculous."

"Would you happily do things for him that you'd never, ever do for anyone else?" Next question agad? Wala man lang side comments?

Napa isip naman ako at agad akong nagulat kahit mismo sa sarili ko dahil sa isasagot ko, "Yes, to a point that it creeps the hell out of me and it wouldn't even feel like work or effort." Saglit akong tumigil at tumingin sa malayo, "It feels natural."

"When you talk to him, is it genuinely fun even if you're talking about random, boring stuff?" 

Dun naman agad napa tawa, "Mike never talk boring. It was never in his vocabulary." 

Nag katitigan naman ang mga tao sa paligid ko at may biglang nag side comment, "So, hindi nga boring?"

"Never." Naka ngiti ko pang sagot sakanila na ikinagulat ko rin. Talagang sigurado ka na kahit minsan hindi ka naiinip na kausap siya, ha Ellie? "Sakit siya sa ulo, lagi niya akong ginugulo.. Pero kahit isang beses hindi ako na boringan sakaniya." Sabay pa nun ang malakas kong tawa kaya nag katinginan naman silang lahat.

"Hindi ko alam kung dapat ko pa ba itanong to.. But... Do you feel butterflies when you think about him?" 

Napa ngiwi naman ako. Paanong butterflies? Hindi ko maintindihan. "Hindi ko maintindihan yung pakiramdam na yun. But this is what I feel mostly... when I think of him my heart flutters in this explainable excitement and makes my body tingle and my mind float off into another planet." Nag katinginan na naman sila. "Siguro dahil sa inis." Dugsong ko pa na ikinatawa na naman nila.

"How much do you know about him?" 

Agad naman akong napa ngiti sa tanong nila na yun, "Do you want to try and test me?" Pag mamalaki ko pa sakanila na ikinitawa na naman nila ng malakas. 

"No one will argue with you about that." Tatawa tawa pa na sabi ni Ate Nikka. "Are you afraid of the intensity of how you feel around him and about him?"

"Yes!" Napa sigaw ko pang sagot sakanila. Lahat naman sila ay napa tingin sa akin, " I am utterly terrified. Seriously. it makes me feel so scared and like I want to put a wall up to him when I think about it. I'm too vulnerable and exposed. My heart is on an operating table." Muntik pa akong mawalan ng hangin sa sinabi ko. "In short, boom panes!"

"The last and most important question.. How do you feel lately?" 

Saglit akong napa tigil at tiningnan sila. Pinakikiramdaman ang sarili ko. Bakit ko nga ba kailangang mag sinungaling sa sarili ko? Ngumiti ako sakanila, "How could I lie if everyone around me can see it vividly?" Nag katinginan sila tsaka ngumiti, "I feel like I'm a different person, just so alive and way happier."

Nag katinginan silang lahat at agad nag apir at sabay sabay sumigaw ng, "Confirmed!"

Wala sa sarili na napa ngiti ako. Gusto ko man na tanongin pa ang sarili ko hindi ko na magawa. Dahil nasa harap ko na mismo ang mga kasagutan sa tanong ko. "What is this sorcery?" 

Lahat kami ay napa lingon sa biglang nag salita mula sa likod, "Ang dami mo pang arte. Pwede mo namang sabihin na..." Bahagya siyang lumapit sa akin at dahan dahang ngumiti, "Mike, bawas bawasan mo naman pag papakilig sa akin hindi kaya ng puso ko." Naramdaman ko ang pag iinit ng mukha ko lalo na ng lumapit siya sa akin at bumulong, "Love."

"BOOM PANES!"

-

Credits kay google sa mga questions about luv! May jowa lang din ako pero inexpressive rin kagaya ni Ellie! Hahahahaha.

Sorry ngayon lang naiupdate yung bagong edit. Masyadong busy sa office. Mabuti na lang weekends off kami. Hihihi.

Sorry na rin dahil ang daldal ko! Namiss ko lang talaga kayo ng subraaaaa! 

- fakerspumpkin ❤