Hindi kagaya kanina na halos nakakabutas ng bubong ang mga patak ng ulan, ngayon ay medyo humina na ito kaya bago bumaba ng kotse ay niready ko na ang dala kong payong saka ibinukas ang pinto ng kotse ni Doc Austin.
"Wala ka pong payong?"
"Unfortunately and I don't know where I left it."
"Sandali lang po tuloy."
Dali dali akong bumaba ng kotse saka umikot kung saan lalabas si doc. Nang mag bukas siya ng pinto ay agad siyang lumabas at sumilong sa aking payong. Muntik pa nga akong matumba dahil nabunggo niya ako pero mabilis niya akong nahapit palapit sa kaniya kung kaya't lumapat ang aking dibdib sa kaniyang katawan rason para masaksihan ko ang pag lunok niya at pag hagod ng kaniyang tingin mula sa aking dibdib paakyat sa aking mukha. Wala mang dalang kidlat ang ulan ngayon ngunit bol
