Crazy For You

CHAPTER 4

Time Skip.

Nagising ako sa ingay ng alarm ko na paulit-ulit kaya pinatay ko ito at tinignan kung anong oras na.

6:40am

I yawned at kumuha ng towel at pumunta sa bathroom upang maligo ng mabilisan.

Pagkatapos maligo ay pinatuyo ko agad ang aking buhok gamit ang hair blower at naglagay na lamang ako ng sunscreen, pulbos at lip balm.

Pagkababa ko sa sala ay wala si Mama pero naroon ang mga pagkain sa dining table. Kinuha ko ang sandwich at nagsalin ng gatas habang ngumunguya. Nagulat ako ng may magsalita sa likuran ko at muntik ko pang matapon ang gatas sa baso.

"Your mom went to buy some groceries. Ako ng maghahatid sa'yo sa school, Eulalie." Rinig kong sabi ni Caius sa likuran ko.

Lumingon ako sakaniya and i saw him wearing a plain white shirt and black pants.

Napansin ko ang konting gulo ng kanyang buhok na tila kagigising lang din. Natawa ako nang konti sa isip ko dahil mukhang mas nauna pa akong gumising sa kanya kahit paano.

"Ready ka na?" tanong ni Caius, nag-ayos ng kanyang mga gamit sa mesa.

"Teka lang, kakain pa'ko," sagot ko habang humihigop ng gatas at kumakagat ng sandwich.

"Okay, I'll wait," sabi niya habang tinutulungan akong tapusin ang almusal. Matapos kong maubos ang pagkain, kinuha ko na ang backpack ko at lumabas ng bahay.

Sinundan ako ni Caius, bitbit ang kanyang susi ng kotse. Pagdating sa garahe, binuksan niya ang pinto ng passenger seat at hinintay akong sumakay bago niya isinara ito.

"Thanks," sabi ko, habang inaayos ang seatbelt.

"No problem," sagot niya, at ngumiti bago sinimulan ang makina.Habang nagda-drive kami patungo sa school, tiningnan ko si Caius mula sa gilid ng aking mata.

"How's your morning so far?" tanong niya, binabali ang katahimikan.

"Bukod sa late? Okay naman," sagot ko, natatawa. "Ikaw? Mukhang bagong gising ka rin?"

"You're right," sabi niya, napatawa din. "Pero okay lang, importante ay makarating ka sa school."

Habang papalapit na kami sa school, huminga ako nang malalim, naghahanda para sa bagong araw.

"Thanks again, Cai."

"Anytime, Eulalie," sagot niya.

Pumarada siya sa tapat ng school at pinabuksan ang pinto ng kotse. Bumaba ako at ngumiti sa kanya.

"See you later," sabi ko bago tuluyang pumasok sa school gate. Nakangiti siyang kumaway at pinanood akong pumasok. Bago ako tuluyang mawala sa kanyang paningin, tumingin ako pabalik sa kanya.

I was about to walk when i sensed something. I feel like someone was watching me. Bawat hakbang ko ay parang nararamdaman ko ang nagmamasid sa paligid.

I guess i was just being paranoid.

Sa loob ng classroom, abala ang mga kaklase ko sa kani-kanilang mga gawain. Napansin ko si Mireille na kausap sina Alex at Janna sa kanilang mga upuan. Agad nila akong nakita at kumaway.

"Hey, Eulalie," bati ni Mireille, habang iniuurong ang upuan para makaupo ako sa tabi nila.

"Hi," bati ko pabalik. Sinubukan kong ngumiti ng maayos kahit medyo aligaga pa rin ang pakiramdam ko.

"Yung pinsan mo ba yung naghatid sa'yo kanina?" tanong ni Alex, na tila hindi pa tapos sa usapan namin kanina.

"Oo, siya nga. Si Mama kasi, may binili sa palengke," sagot ko, pilit na iniwasan ang kakaibang pakiramdam.

"Ang sweet naman niya. Parang lagi ka niyang inaalagaan," sabi ni Janna, nagbigay ng pang-aasar na ngiti.

"Baka naman-"

"Wala 'yun, Janna. Sadyang mabait lang talaga siya," putol ko agad sa kanyang pangungusap.

Habang nag-uusap kami, pumasok na ang aming guro at nagsimula na ang klase. Sinubukan kong mag-focus sa mga lesson, ngunit paminsan-minsan ay nararamdaman ko pa rin ang kakaibang presensya na tila nakamasid sa akin. This is distracting me, ngunit pinilit kong kalmahin ang sarili ko. Baka nga dala lang ng pagod at pagkahuli kanina.

Pagkatapos ng klase, i decided na tumambay muna sa library. Kailangan kong tapusin ang ilang assignments at baka sakaling matulungan ako ng tahimik na paligid para mawala ang aking pag-aalala.

Habang nakaupo ako sa isang mesa, napansin kong may tao sa kabilang dulo ng library na tila nakatingin sa akin. The figure was wearing a hoodie, making it difficult to see their face clearly. But there was something familiar about the way they stood, as if I'd seen them before. Nagpanggap akong hindi ko siya napansin at nagpatuloy sa paggawa ng assignments, kahit na ramdam kong may kakaiba sa kanyang presensya.

"Eulalie?" tinig na pamilyar ang narinig ko. Paglingon ko, si Lucas pala, one of my classmates. Minsan kong nakasama sa isang school project. Nakangiti siya, pero may bakas ng pag-aalala sa kanyang mga mata.

"Hi, Lucas. What are you doing here?" tanong ko, pilit na binabalewala ang kanina.

"Napansin ko kasi na parang may sumusunod sa'yo kanina habang papasok ka sa school. Naisip ko, baka kailangan mo ng kasama," sabi niya, sabay upo sa tabi ko.

"Sumusunod?" tanong ko, i was confused sa mga sinabi niya.

"Oo, parang may nakamasid sa'yo. Hindi ko lang maconfirm kung sino," sagot niya. "Naisip ko, baka nag-aalala ka na rin kaya't sinundan kita dito."

Napalunok ako.

"Ah, baka naman student lang rin iyon at coincidence ang direksyon naming pupuntahan." pagkukumbinsi ko.

Lucas shook his head slightly, a hint of doubt in his eyes. "Maybe, but it's better to be safe, right?" he said, leaning back in his chair. "Anyway, if you need anything or if you feel uncomfortable, let me know. I'm just a text away."

"Salamat, Lucas," sagot ko, sinusubukan pa ring iwasan ang pag-aalala. "I appreciate it."

Pagkatapos ng ilang oras, nagpasya akong tapusin na ang aking ginagawa at lumabas ng library. I gathered my things and stood up, ready to leave. Lucas glanced at me, concern still evident in his expression.

"Uuwi ka na?" tanong niya.

"Yeah, tapos na rin naman ako," sagot ko. "Ikaw?"

"I'll stay a bit longer," sabi niya, pero tumayo siya. "Pero ihahatid na kita palabas."

Ngumiti ako, grateful for his concern. "Okay, thanks."

"Nag-aalala ka pa rin?" tanong ni Lucas habang binabaybay namin ang hallway.

"Medyo," sagot ko, kahit hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang nararamdaman ko.

Lucas nodded, understanding. "Minsan, it's good to trust your instincts. Pero, basta ingat lang palagi."

Pagdating namin sa labas ng school, nakita ko si Caius na nakaparada na, hinihintay ako. Nakangiti siya nang makita niya kami.

"Eulalie!" bati niya, sabay kaway.

"Let's go,"

"Yes, let's go," sagot ko, binabati si Lucas ng paalam. "Thanks ulit, Lucas."

"Anytime," sabi niya, ngumiti. "See you around."

Sumakay ako sa kotse ni Caius at habang umaandar kami palayo, tinanong niya,

"Everything okay? You look a bit tense."

"Medyo," sagot ko, habang tinititigan ang daan. "May napansin lang akong kakaiba kanina."

"What do you mean?" tanong ni Caius, seryoso ang tono.

I hesitated for a moment, then told him about the person in the hoodie and Lucas' observations. "Baka naman wala lang yun," pagtatapos ko.

Caius frowned, clearly concerned. "I think we should be more careful. If you ever feel uncomfortable or see something strange again, tell me right away, okay?"

"Yes, i will."

Pagdating sa bahay, sinalubong ako ni Mama.

"How was school?" tanong niya, ngumingiti.

"Okay naman, Ma," sagot ko, pilit na ngumiti.

"Medyo pagod lang po."

"Rest ka muna," sabi ni Mama. "I'll prepare dinner."

Nagpasalamat ako at umakyat sa kwarto ko. Iniisip ko ang lahat ng nangyari sa araw na iyon. Sino kaya ang taong iyon sa library? At bakit parang sinusundan niya ako?

Atsaka hindi ko nakikita sa campus ngayon si kuya Raden.

Humiga muna ako at kinuha ang blue stuff toy na galing kay Raden. Maya-maya ay napansin ko na para bang umilaw sa bandang mata ng stuff toy. Tinignan ko ulit ngunit wala na akong nakita pang ilaw.

Baka guni-guni ko lamang iyon.