ONLY HAVE YOU

CHAPTER 8

-BELLE POV-

Kakalibing lang kay Mommy. I don’t know what I’ll do next. Parang ayokong umuwi kasi alam kong mas malulungkot lang ako sa bahay. Naglakad-lakad ako kahit saan, hindi nagpapaalam kay Jayden. He was still taking care of the guests, probably checking if everything was okay. Pero ang iniisip ko lang ay kung paano ko haharapin ang lungkot na ito.

Ngayon, nasa beach ako. I did nothing but cry, letting the wind and waves somehow share my sadness. Tinawagan ako ni Jayden, pero hindi ko sinagot. Pinatay ko na rin ang cellphone ko.

Gabi na nang maglakad pauwi, at naroon siya, nakabantay sa labas ng bahay.

“Belle! Alam mo ba, sobrang nag-aalala ako sayo?”

Hindi ko siya pinansin at dumiretso sa loob. Pero sinundan niya ako.

“I’ll stay here to watch over you. I’ll go with you to your room. Halika na.”

Hinawakan niya ang braso at balikat ko, pero hindi ako gumalaw. Tinitigan ko siya, and I could see it on his face the same sadness, the same exhaustion I was feeling.

“Jayden… you don’t have to do this. Wala kang obligasyon sa akin.”

Tumingin siya sa akin, calm but clearly worried.

“You need to rest, okay?”

“No!” sigaw ko. Everything inside my head was a mess, pain, fear, anger. Halo-halo na hindi ko na kayang pigilan. “Iwanan mo na lang ako… please.”

Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita.

“I promised Mom I’d take care of you. And I won’t leave you.”

Wala na akong nasabi. Parang naubos na ang lahat ng lakas ko. Instead, he pulled me into his arms, mahigpit, tahimik, at doon muling bumuhos ang mga luha naming dalawa.

Gusto niyang alagaan ako. I know that. Pero… is he really serious about marrying me? And what about Eve? Everything suddenly feels so complicated.

Ayokong umasa sa kanya. He could change his mind anytime. Pero paano na ako kapag iniwan niya rin ako—kapag ako na naman ang mag-isa?

Lumipas ang mga araw, pero hindi parin nawawala ang lungkot.

Habang nagpapahangin sa labas malapit sa pool, hindi ko inaasahan na bibisitahin ako ni Jun, Jayden’s assistant. May dala siyang pasalubong para sa akin.

Jun is only a little older than Jayden. He’s forty. Sometimes, naiisip ko kung parang walang galang bang Jun lang ang tawag ko sa kanya, but that’s how it has always been since I was a child. Sanay na rin siya sa kasupladahan ko, even when there are moments I feel guilty about my attitude. Lagi niyang sinasabi na first-name basis is better, like we’re just barkada. Maybe that’s why I feel at ease around him.

He’s the only one in the company who truly knows me, not as the boss’s daughter or Jayden’s sister, but simply as Belle. He’s been trusted by Mommy and Jayden for a long time, and because of that, trusting him feels natural too.

“Kumusta na, supladang babae na palagi akong inaaway?” biro niya. Napakunot ang noo ko, kaya mabilis siyang bumawi, “Pero maganda naman, haha. Binibiro lang kita.”

“Ayoko sa joke mo!” mataray kong sagot. “By the way, thank you sa pagbisita.”

“You’re welcome. Have you heard about Jayden and Eve?”

Na-curious tuloy ako, pero nanahimik lang at umupo sa bench.

“Alam kong ayaw mong malaman,” sabi niya, umupo rin sa tabi ko. “Pero dapat mong malaman.” Tumitig si Jun sa akin. “He broke up with Eve.”

Nagulat ako. Hindi ko akalain na ganun kadali naghiwalay sila. Pero siguro tama lang nahiwalayan ang bwesit na babaeng yun!.

Tahimik parin ako habang nagpatuloy si Jun.

“Do you want to know why?”

Tahimik pa rin ako.

“Dahil nakikita ko… mas mahal ka niya. Mas importante ka sa kanya.”

"Oo, alam ko yan. Pero iba ang situation ngayon." Pumatak ang luha ko dahil iba ang sinasabi ng puso’t isip ko. Napilitan lang si Jayden na pakasalan ako dahil sa hiling ni Mommy. Hindi ko na alam kung ano ang paniniwalaan ko.

Days passed, yet the sadness didn’t fade. Every day I cried, staying locked in my room and skipping school. Jayden never left my side, even when I didn’t want him to. Even after a week, nothing had changed. Parang dadalhin ko ang lungkot na ito habambuhay dahil sa pagkawala ni Mommy.

At tungkol sa pagpapakasal kay Jayden? I still can’t. The thought alone made my chest tighten. Kaya sinimulan kong makipag-date sa iba, nang hindi niya alam. Alam kong eventually malalaman niya. Nakipag-usap ako sa previous suitors ko, at surprisingly, agreed siya without hesitation, willing na subukan ulit ang pangliligaw sa akin.

After school, nagkikita kami, nagte-text, nagta-tawagan… pero kahit gano’n, it still felt different. I tried. Talagang sinubukan ko. And I knew Jayden wouldn’t stop me. Yun naman ang gusto niya dati—to see me happy, to let me find my own happiness.

But how long could I keep doing this? Was this really the solution, or was I just running away from something I couldn’t escape?