Ghost of Her

Felicia's Point of View Abala ako sa pagpaplano ng panibagong kwento nang lapitan ako ng half sister kong si Erza. Nandito ulit siya sa kompanyang pinagtatrabahuan ko kung saan pagmamay-ari rin ni daddy. Paulit-ulit niya akong kinukulit na bumalik sa Mansion de Valmorie. Ang lugar kung saan hindi naman talaga ako tanggap lalo na ni daddy Elijah. Kaya naman nagdesisyon akong mamuhay mag-isa at piniling gamitin ang apelyido ng namayapa ko ng ina. Dalawampung taong gulang na si Erza at dalawang taon naman ang tanda ko sa kanya. Siya lamang ang nakakasundo ko sa mansion sapagkat galit ang mommy niya at daddy namin sa akin. Isa kasi akong anak sa labas at bunga lamang ng isang pagkakamali na siyang pinapasan ko hanggang ngayon. “Ate Felicia, I really miss you!” Niyakap niya ako ng mahigpit at humiwalay nang may ngiti na nakapaskil sa kanyang mapupulang labi. “Erza, hinding-hindi na ako babalik sa—” “No, I'm not here to persuade you, about coming back, ate.” Kinabahan ako bigla sa kakaibang ngising sumilay sa kanyang labi. Iyong ngisi na may tinatagong kalokohan. Tinaasan ko siya ng kilay at nakipagtitigan sa kanya. “What is it, Erza? Spill it.” “Ate please, book three naman ng story mo, oh!” panlalambing niya na aking ikinapikit. Akala ko naman kung ano ng binabalak niya. “Hinaan mo nga ang boses mo. Baka may makarinig sa'yo. Sinabi ko naman sa iyong ghostwriter ako 'di ba?” pagpapaalala ko sa kanya. “Ang unfair naman. Laging best seller ang mga libro mo kaso hindi naman ikaw ang nabibigyan ng karangalan. Ba't ba kasi ayaw mong magpakilala bilang si BleedinGhost?” usisa niya na aking ikinatahimik. Unfair? All my life and my existence itself is unfair. Walang may gustong makilala ang isang katulad kong bunga ng pagkakamali. Kaya mas maganda at nararapat sigurong manatili akong anino lamang. Natigil kami sa pag-uusap sapagkat may biglang tumawag sa akin. It's from my friend s***h editor, Iris. Kinukulit niya rin akong samahan siya sa bar mamaya na na ginamit ko rin matakasan lamang ang aking kapatid. “Erza, I need to go. May appointment kasi ako kasama ang editor ko,” sambit ko na nagsisimula ng magligpit. Tumango-tango naman siya at nakangiti pa rin akong tinitignan. “Basta 'yong book three, ah? I love you, ate Felicia!” aniya na kahit papaano'y nagpangiti rin sa akin. Hindi katulad ng ina niya, clingy at sweet sa akin si Erza. Hindi niya ako nakikita bilang kalaban kung hindi isang kapatid. Sana dumating ang araw na matanggap din ako ni daddy at maramdaman kong importante ako sa kanya. Gusto kong maging isang Valmorie subalit sa ngayon hindi talaga pwede. »»»» ✿⁠ Nasa pasado alas otso na ng gabi nang makarating ako sa bar na tinutukoy ni Iris. Hindi ako nagpupupunta sa ganitong lugar subalit kailangan kong damayan ang aking kaibigan. Pinagtitinginan ako ng iilang tao dahil hindi talaga angkop ang suot kong bestida sa lugar na ito. Sobrang haba ba naman nito na halos sumayad na sa sahig. Idagdag pa ang magulo kong buhok na inipit ko na lamang sa sobrang pagmamadali. Hindi na rin ako nakapag-ayos at mas piniling ibalandra ang insecurities ko ngayon: my birthmarks, moles and my freckles. I wanna get rid of them by using make up but who am I trying to please? Wala rin naman sigurong papatol o magkakainteres sa katulad kong conservative at bookworm. “Finally you're here, Felicia Zanni Aljendra Valmorie,” salaysay ng kaibigan kong halatang may tama na. Sobrang dami na ng boteng walang laman sa lamesa. Marami-rami rin ang natitira pang alak na balak niya atang ubusin. “Ghad, Iris! Why are you drinking again?” tanong ko. Tumabi ako sa kanya at inagaw sa kanyang kamay ang bote ng alak. “Jared dumped me, Felicia! He dumped me! How can he do that?” sigaw niya na sapat lamang para marinig ko. Kailangan talagang sumigaw upang magkarinigan kami sa maingay na lugar na ito. Tumango ako nang sa gan'on ay hindi na humaba pa ang usapan. Pagkatapos ay inaya na siyang umuwi. Baka mas lalo pa siyang malasing at gumawa na naman ng kabulastugan kagaya rati. “Walang uuwi hangga't hindi ito nauubos!” sigaw niyang muli na tinuro ang mga bote ng alak sa mesa. She's hurt, damn hurt. Hindi ko alam kung paano siya patitigilin sa pag-inom. Isa lamang ang nakikita kong paraan. Napasinghap ako at inagaw muli sa kanya ang boteng kanyang dinampot. “Pagkatapos nito, uuwi na tayo, ah?” sambit ko at walang alinlangang tinungga ang alak. Napapikit ako sa hindi pamilyar na lasang aking natikman. Umiling ako sapagkat nagsisimula ng sakupin ng init ang aking katawan at pisngi. Ang panget ng lasa. Masyadong masakit sa lalamunan at hindi kaaya-aya ang amoy! Tinitigan lamang ako ni Iris habang isa-isa kong inuubos ang mga alak. Hindi pa ako kailanman uminom ng ganito karami ngunit para damayan at pigilan si Iris, kailangan ko itong gawin. Ilang minuto ang nagdaan ay dumating si Jared na may nag-aalalang ekspresyon. Ibinilin ko sa kanya si Iris na nawalan na ng malay sa kalasingan. Kahit papaano ay nakahinga na rin ako ng maluwag. “Sure ka bang hindi ka sasama sa amin, Felicia? Mukhang may tama ka na rin,” salaysay ni Jared na ikinailing-iling ko. Ayaw kong maging pabigat kay Jared. Kaya ko pa naman-bakit umaalon ang paligid? Putek, bakit ang dali kong tamaan? “Kaya ko pa naman. Don't worry, I'll be fine,” I assured him, kahit na may nagpa-party na rin sa utak ko. Tumango siya sa akin at binuhat na ang walang malay kong kaibigan. Napapikit ako sapagkat nagsisimula ng manlabo ang aking paningin. Ni hindi ko na nga mabalanse ng maayos ang paglalakad ko. Napahalakhak ako na animo'y nasiraan na ng bait. Lumingon ako sa gilid ko sapagkat may lalaking tumabi sa akin na nakuha pang makipagtitigan. Mapupungay ang kanyang mga mata at may tama na rin siya kagaya ko. Patuloy lamang naming tinitigan ang isa't isa na para bang tumigil ang oras sa aming dalawa. What a clichè! Lasing na nga ako. (» ®¹⁸ «) “Why are you out here, Kenaih?” he asked in his husky voice while smirking. Napapapikit-pikit ako at tinayuan ng balahibo nang marahan niyang hinaplos ang aking pisngi. Umusog siya para magkalapit kami at ngumiti bigla habang patuloy na tinititigan ang aking mga mata. “Why are you looking at me that way, Kenaih? Hmm?” he chuckled. Who the heck is Kenaih? Binaybay ng kanyang hintuturo ang aking pisngi pababa sa aking labi. Dahan-dahan at puno ng panunuya. Napalunok ako sa naging epekto ng ngiti at haplos niya sa akin. Isang nagbabagang pakiramdam ang yumakap sa aking katawan na nag-udyok sa akin upang pigilan ang aking sarili. Hindi ko siya kilala at hindi ko siya dapat pagkatiwalaan. I can feel something wet down there and it is slowly killing me. “I'm Felicia, not Kena—” Hindi niya ako hinayaang tapusin ang aking mga salita. He started kissing my lips while his hand is exploring my body. Amoy na amoy ko ang alak ngunit nangingibabaw ang pabangong gustong-gusto talaga ng aking sistema. This man right here is freakin' hot and I can't stop myself from kissing him back. Dinala niya ako sa kanyang sasakyan at hindi ko alam kung paano kami nakaabot sa isang hotel. All I know is that we started kissing again but this time, he is on top of me. Nakikipaghalikan ako sa isang strangherong halos bukambibig ang pangalang Kenaih. Dapat ay umalis na ako dahil isa itong pagkakamali, subalit huli na. Kinain na ako ng pagiging mapusok at init na naghahanap ng paglalabasan. Siguro sa alak o dahil sa lalaking ito, mas pinili kong manatili at bumigay sa kanyang mga halik. “You're too wet, Kenaih,” he chuckled as he started rubbing my core. Marahan sa umpisa ngunit pabilis ito ng pabilis at pasarap din ng pasarap. Nasasaktan man dahil sa malalaking daliri na ipinasok niya, napapalitan din naman ito kalaunan ng napakasarap na pakiramdam. Whenever he touches that certain spot, nawawalan ako ng lakas at nanghihina ang tuhod ko. Napapakapit na lamang ako sa braso niya sabay iginagalaw ang aking baywang upang sabayan siya. I'm not Kenaih but who the heck cares? »»»» ✿⁠ Kapwa pinagpapawisan at habol ang aming hininga matapos iyon. He fell on top of me, that made me smile bitterly. Hindi ko alam pero inulit pa namin ito ng dalawang beses bago kami kapwa natulog habang hubo't hubad na magkayakap. Nang mag-umaga ay naalimpungatan ako sa lalaking nakayakap sa akin. Pumikit akong muli sapagkat hindi pa rin pala ako nagigising sa napanaginipan ko kagabi. I will never do that with a stranger. Dahan-dahan kong ibinuka ang aking mga mata at kaba ang namayani sa akin. Ramdam ko ang bigat ng braso niya at may masakit din sa aking ibaba. Nagulantang ako sapagkat totoo lahat ng akala ko ay panaginip lamang. Ang nakakainis pa, wala kaming mga saplot. I immediately moved away from him in terror and disgustingly stared at the blood on the sheets. “Anong ginawa mo, Felicia?” I cried silently. Nanginginig ang kamay at labi ko ngayon. Patuloy na nandidiri sa sarili. Nangako akong hindi tutulad kina mommy at daddy ngunit heto ako, nagawa na ang pilit na iniiwasan. Tapos na; nagawa mo na. Nakakadiri ka, Felicia! Nagmamadali at maingat akong nagbihis upang hindi magising ang lalaking iyon. Natigilan ako sandali sapagkat namumukhaan ko na siya. Kaltheo Lavish Davenport! Ang bilyonaryong CEO na minsan ng nakaaway ni daddy! Oh ghad, bakit siya pa? Nilisan ko ang lugar na iyon ng paika-ika at umiiyak. I really got into trouble this time. Mas lalo akong kamumuhian ni daddy kapag nalaman niya ang tungkol dito. Sinira ko ang katiting na tiwala ni daddy sa ginawa kong ito. Sana hindi na magtagpo ang landas namin ng lalaking iyon. Sana hindi niya ako makilala at maalala. I hope this mistake will be buried along with my identity. Sana. Kalt's Point of View Nagising ako dahil sa isang tawag. I immediately searched for my phone even if my head is aching, damn aching. Para itong sasabog sa sobrang sakit. Ang dami ko nga palang nainom kagabi. “What now, Haji?” “Guess what?” “Not interested." Napapikit akong muli sapagkat sa bawat pagtingin ko sa paligid ay mas lalong sumasakit ang aking ulo. I didn't plan on drinking that much but Haji is fvcking heartbroken too. Wala akong magawa kun'di samahan siya. “Nagkabalikan na kami ni Hannah, Kalt!” masayang balita niya sa akin na mas lalong dumagdag sa iritasyon ko. Damn you, Haji! You made me drink for nothing! “Whatever, Haji,” iritado kong wika. Sayang hindi ko siya masapak sa cellphone. Ibababa ko na sana ang tawag ngunit may idinugtong pa siya na nagpatigil sa akin ng ilang segundo. He sent me a picture. Me and that girl were kissing. I tried to recall everything and that's when I remembered that I made love with Kenaih last night. Wait, where is she? “Who the heck is that girl, Kalt? Pumapatol ka na pala sa mga manang look?” biro niya na hindi ko na napagtutuonan ng pansin. Nagsuot ako ng roba at hinanap siya ngunit wala akong mahanap na anino ni Kenaih. Pagkabalik na pagkabalik ko sa kama ay naistatuwa ako. I saw bloodstains on the sheet at ala-ala ng isang babae ang dumaan sa aking isipan. "P-Please ... " Her voice echoed into my ears; how she pleaded. Paulit-ulit na naglalaro sa aking isipan ang salitang iyon dahilan upang mabitawan ko ang aking cellphone nang matanto ang nangyari. Ngayon lamang naging malinaw ang lahat at ang babaeng naikama ko ay hindi si Kenaih. The hell? Did I just fvck some stranger? “Kalt? Still there?” I ended the phone and stared at the bed confusingly. Paulit-ulit akong nagmura dahil sa katangahang nagawa ko. Her lustful voice echoed into my ears again. Nagpaulit-ulit ito na mas lalong nagpasakit ng aking ulo. “Fvck! Kalt you're going to marry Kenaih!” Problemado kong sinuntok ang pader. Ang gag* ko sa parteng pinagkamalan ko ang babaeng iyon na si Kenaih. I left the hotel and tried to act that nothing happened last night. I hope we won't see each other again. Ikakasal na kami ng fiancée kong si Kenaih at hindi pwedeng masira lang iyon ng isang pagkakamali. I courted Kenaih for two years kaya hindi pwedeng mauwi iyon sa wala. Kenaih's Point of View “Good morning,” bati sa akin ni Gio na mas lalo pa akong niyakap at hinalikan sa noo. “Good morning.” “Breakfast?” he asked cunningly. Mapanuya siyang ngumisi sa akin kaya napailing akong muli at ngumisi. Hinalikan niya ulit ako sa aking labi na ibinabalik ko naman. Napairap ako sa hangin sapagkat nasa kalagitnaan na kami ng 'breakfast' nang biglang tumawag ang fiancé kong si Kalt. “G-Good morning, babe,” bati ko. Pilit na pinigilan ang mapaungol sa ginagawang paglabas at pagpasok ni Gio sa aking p********e. “Are you alright, Kena?" he queried. Tinignan ko si Gio na ganadong-ganado sa kanyang ginagawa bago sinagot si Kalt. “Yes, babe. What's up ba?" I asked, not in the right mind. Nakagat ko ang aking labi dahil sa kakaibang sensasyon na nararamdaman ko ngayon. Sumenyas ako kay Gio na bilisan niya pa lalo na sinunod niya naman. Mahina siyang humalakhak nang makita ang naging reaksyon ko. Nakalimutan ko tuloy na kausap ko pala si Kalt sa kabilang linya. “Let's date," aya ni Kalt na muli kong ikinairap. Disturbo kasi siya. “Ahh ...” I moaned and felt something coming. Hindi na ako mapirmi dahil sa patuloy na ginagawa ni Gio sa akin. We do this almost everyday but I'm still into it. Kalt and I already made love but it's different when it comes to Gio. Siya lang ang nagpapabaliw sa akin ng ganito. “Kena?” “Ah! I mean yes! Don't pick me up. Pupuntahan kita sa office mo. I need to go, bye. I love you!” sunod-sunod kong salaysay na hindi na siya hinayaan pang magsalita. Mahirap na baka marinig niya kami ni Gio. Kaagad kong hinalikan si Gio, as I moaned his name in so much pleasure. “Ako na lang kasi, Kenaih. Why do you have to marry that jerk?” tanong ni Gio na sinuklian ko ng ngisi. “He's a CEO and we need him, Gio. Don't worry, kahit ikasal man kami we can still do this," I assured him that made him smirk. Giovanni is my boyfriend since college up until now. Kailangan ko ang posisyon ni Kalt para mapanatili rin ang posisyon ni daddy sa kanyang kompanya. I don't really love that arrogant CEO, Kalt. Who cares about love? All I need from him was his money, surname and his connections. Sorry Kalt, but I'm not into you. Felicia's Point of View Isang linggo ang nagdaan at nagpapasalamat ako sapagkat walang Kaltheo ang nagpakita sa akin. Kahit papaano ay nakakahinga pa rin ako ng maluwag. Masaya rin ako sapagkat sa wakas natapos ko na ang book three ng nobela ko. Tho' hindi sa akin mapupunta ang credits, kontento na akong mapabilang ang aking aklat sa mga top tier at best seller. “Gala tayo, Felicia. Tapos na naman ang book mo," aya ni Iris na kumapit pa talaga sa aking balikat. Not in that bar again! Hinding-hindi na ako babalik sa lugar na iyon! Never! “What's that look, Felicia? Don't worry hindi tayo pupunta sa bar. You know that resort na kadalasang VIP lang ang nakakapasok? May dalawang free coupons ako na ibinigay ng boss natin. Punta tayo!" “Where? Lavish Resort ba? Pass. Dinala ako ni Erza roon at wala namang pinagkaiba sa murang resort," pagtanggi ko na biglang ikinabusangot ni Iris. “Tss, oo na! Pupunta na sabi," pagsuko ko na malapad niyang ikinangiti. “Nine, sa harap ng resort! Magdala ka ng bikini!" pahabol niya bago masayang nagtatatakbo. The heck, I'm not really fond of showing too much skin. “Pero nagawa mong ipakita lahat sa isang estranghero,” I sighed. Nanlumo ako sa muling naiisip. Tinapik-tapik ko ang aking pisngi at kinalimutan na ang isiping iyon. Kahit anong gawin kong pagbaon sa alaala ng gabing iyon, sumasagi talaga sa utak ko ang ngiti ng lalaking iyon. Nakatatak na rin ang kanyang amoy na para bang hanggang ngayon ay katabi ko siya. Animo'y iniwanan niya ako ng bakas; inangkin na niya ang lahat-lahat sa akin pati ang sistema ko. Alam kong ibang babae ang iniisip niya habang ginagawa namin iyon subalit hindi ko maiwasang tanungin ang aking sarili kung naaalala niya rin kaya ako. O kung natanto niya kaya na hindi ang Kenaih na iyon ang nakasama niya. Nakakapanghina. Alam ko kasing mali ang isipin pa siya ngunit hindi ko mapigilan. Totoong napaka-unfair ng mundo. Mayaman nga ako pero anak naman sa labas, kaya laging pinagtatabuyan. May trabaho nga ngunit hindi naman ako ang nabibigyan ng halaga. May pumansin nga ngunit napagkamalan lang naman akong ibang tao. May direksyon pa kaya itong buhay ko? Hindi ko na kasi alam saan ako liliko at papunta. Nakakapagod na rin kasi magtago sa anino ng iba.