BUTAS [M2M]

Chapter 3 - Totoo

MYCO

Sa aking muling paggising, tuluyan na ngang sumikat ang haring araw. Wala na rin si Tito Wendel sa tabi ko.

Bumangon na ako at nag-ayos ng aking sarili para sa pagpasok sa school. Nakita ko pa sa cabinet ko yung mga damit na binili sa akin ni Conrad kahapon. Pinapaalala lamang nito ang mga nangyari kaya naman minabuti kong ilagay ang mga ito sa isang box at tinago. Marami pa naman akong damit at hindi ito kawalan.

Bitbit ang aking canvas bag na may lamang laptop at ilang notes, bumaba ako ng hagdan. Tahimik ang bahay. Wala si Mama sa kusina o sa sala, na medyo ikinataka ko dahil hindi naman siya tinatanghali ng gising.

Kakatok na sana ako sa pinto ng kwarto niya dahil baka hindi narinig ni mama ang alarm niya, ngunit biglang nagvibrate ang cellphone na hawak ko.

[Anak, namalengke lang kami saglit ng Tito Wendel mo. Pauwi na rin kami.]

Magkasama pala sina mama at Tito Wendel. Naisip ko na huwag na lamang kumatok dahil baka nasa loob si Conrad. Hindi ko alam kung nakaalis na ba siya, pero maigi na yong di kami magkita.

Nagpasya akong maghanda na ng almusal. Nag-prito ako ng ham, bacon at itlog. Prito lang kasi ang kaya kong lutuin. At saka ko isinalang ang bahaw kagabi upang magluto ng sinangag.

Natatanaw ko ang lababo mula sa kinatatayuan ko. Dito nangyari ang kababalaghang ginawa namin ni Conrad kaninang madaling-araw. Tila nakikita ko doon ang aking pigura na nakaupo sa itaas habang sinu s u s o ni Conrad ang aking dibdib, kasabay nito ang aking mga impit na u n g o l habang tinatawag ang pangalan niya.

Napalitan ang imahe na iyon ng aking pagluhod at ang pagdila ko sa matambok, malaki, at matigas na kayamanan ni Conrad. Tila nararamdaman pa ng dila ko ang mainit niyang kahabaan habang labas-pasok nitong binabagtas ng loob ng aking bibig. Tapos—

Napailing ako.

Hindi ko na tinuloy ang aking iniisip.

Ay, ang aga-aga ay kung anu-ano na lang ang naiisip ko!

Hindi! Hindi ka ha y ok, Myco! Hindi ka hayok sa—

"Ay b u r a t!"

Napa-igtad ako nang may biglang tumusok sa magkabila kong tagiliran.

Mabilis ko itong nilingon at nakita ko si Tito Wendel sa aking likod habang nakangisi.

"Nako, baka marinig ka ni ate, lagot ka don." Wika niya.

"T-tito... kanina pa po ba kayo dito?"

G a g o, nakakahiya. Sa lahat ng pwede kong masabit, iyon pa talaga. Ang malala, narinig pa ni Tito Wendel.

"Di naman. Kakauwi lang namin ni ate, at ayun may inaayos sa labas." sagot naman niya.

"Ganon po ba. Naghahanda na ako ng almusal, pakihintay na lang po." Muli kong binaling ang atensyon ko sa nakasalang na sinangag. Mukhang bahagya pa itong nasunog dahil sa malalim kong iniisip kanina.

"Ang bango naman."

Naramdaman kong pinatong ni Tito Wendel ang kanyang baba sa balikat ko habang tinatanaw ang aking pagluluto.

"Saglit na lang po ito." Wika ko. "Sabay-sabay na po tayo mag-almusal."

"Hindi" anas ni tito at naramdaman kong nilagay niya ang kanyang kamay sa aking bewang. "Ikaw kako, mabango."

Kiniliti pa ako ni tito kaya naman bahagya akong napaigtad. Ganito talaga si tito. Palibhasa ay ako lang kanyang pamangkin kaya naman bata pa lang ako ay close na kami at talagang iniispoil ako nito.

"Eh ikaw lang talaga tito ang amoy lasing dito." biro ko naman.

"Ay ganon, ha? Ha?"

Tinitusok-tusok niya ang tagiliran ko kaya naman napuno ng halakhak ang kusina.

"Heto na naman ang mag-tiyo, ang aga-aga magharutan."

Narinig ko ang boses ni mama kaya sabay kami ni Tito Wendel na napalingon. Nasa b****a siya ng kusina at may dalang isang tangkay ng halaman na mukhang kinuha niya sa aming garden.

Kasabay noon, nakita ko si Conrad na pababa ng hagdan.

Napako ang tingin ko sa kanya. Nakatitig siya sa direksyon namin ni Tito Wendel, at may kung anong ekspresyon sa kanyang mga mata na isang bagay na hindi ko mawari.

Kanina lang madaling-araw, suot niya ang extrang damit ni Tito Wendel. Pero ngayon, bumalik na siya sa kanyang smart casual na suot kahapon.

"Gising ka na pala, mahal." wika ni mama. Nakita ko na hinalikan niya si Conrad sa pisngi kaya naman napaiwas ako ng tingin.

"Good morning, mahal." sagot ni Conrad.

Pinilit kong mag-focus sa kawali, hinahalo ang sinangag kahit tapos na ito.

Huminga ako nang malalim.

Myco, today is a new beginning. Kalimutan mo na ang lahat.

Saglit ko pang hinalo ang sinangag bago tuluyang patayin ang kalan. "Mag-almusal na po tayo," wika ko nang makita kong ayos na ang lahat.

"Tara na, mahal. Naghanda si Myco ng almusal," pagyaya ni Mama kay Conrad.

"Sige," sagot naman nito bago bumaling sa amin. "Good morning, Wendel. Good morning din, Myco."

Tinanguan lang siya ni Tito Wendel, samantalang ako nama'y hindi lumingon at nag-abala sa paghahain. "Good morning pi, Tito Conrad," sagot ko nang walang emosyon.

"Tulungan na kita, pamangkin." Inagaw ni Tito Wendel ang mga platong hawak ko at siya na ang naglapag ng mga ito sa mesa.

"Salamat po tito,"

Habang kumakain, nag-uusap sina mama at Conrad tungkol sa trabaho. Ako nama'y pinipilit kong bilisan na lang sa pagkilos para makaalis na ako. Kahit anong pilit kong itago, nakakaramdam ako ng pagka-awkward ngayong kaharap ko si Conrad.

"Siya nga pala anak, bilisan mo kumain para makaalis ka na. Ang hirap makasakay ngayon d'yan sa labas. Mukhang may strike ata." sabi ni mama. "Mabuti na lang at nakamotor kami ng tito mo, kundi ay inabot kami ng siyam-siyam sa labas." dagdag niya.

"Ganon po ba. Eh aalis na po ako. May exam kami kaya bawal akong ma-late." wika ko at akmang tatayo na sa silya.

"Ihatid na kita, pamangkin, para di ka na mamasahe," alok ni Tito Wendel.

Minsan na niya akong hinatid sa school kapag nandito siya sa bahay dahil meron siyang motor, kaya hindi na ako nagdalawang-isip na pumayag.

"Sige po, 'to."

"Ako na ang maghahatid sa'yo, Myco," biglang sabat ni Conrad. "Tutal, paalis na rin ako at may kailangan akong daanan sa bahay."

Napatingin ako sa kanya. Bakit bigla siyang nakisali? At bakit gano'n siya tumingin sa akin na para bang hindi siya tatanggap ng pagtanggi?

"Wag na po, Tito Conrad," maagap kong sagot. "Kay Tito Wendel na lang po ako magpapahatid."

Hindi niya ako pinansin at sa halip, bumaling ito kay Tito Wendel.

"Brad, ako na lang maghahatid sa pamangkin mo. Para di na rin sayang sa gas mo, tutal along the way lang din naman," aniya, walang bakas ng pag-aalinlangan sa tono.

"Walang problema, brad. Pero tanong mo dito kay Myco kung ayos lang sa kanya," sagot ni Tito Wendel. Tila nagbigay pa siya sa akin ng makahulugang tingin bago bumalik sa normal niyang ekspresyon.

Nagpigil ako ng buntong-hininga. "A-Ah, salamat po, Tito Conrad, pero kay Tito Wendel na lang po ako magpapahatid," ulit ko at mas mariing ngayon.

Ngayon pa lang awkward na ang pakiramdam ko sa pagkakaharap namin ni Conrad sa hapag-kainan, paano pa kung kami lang dalawa sa sasakyan?

"Sige na, anak," biglang sabad ni Mama. "Kay Tito Conrad mo ka na lang sumabay. Para naman magkakilala pa kayo ng maigi. At may ipapatulong kasi ako kay Tito Wendel mo dito sa bahay."

Ano?!

Muntik ko nang mabitawan ang tinidor ko.

Ma naman! Ako na nga ang lumalayo!

Sa panglabas ay masasabi kong mukha akong kalmado, ngunit sa loob-loob ko, para akong maiiyak na ewan.

"Ang Mama mo na ang nagsabi," ani Conrad. May kung anong ngisi sa kanyang labi na parang sinasabi ng kanyang tingin: Sabi ko sa’yo, eh.

Pinilit kong lunukin ang inis. "S-Sige po..."

Sa huli ay wala na rin akong nagawa at nakita ko na lang ang aking sarili na nakaupo sa passenger seat ng kotse ni Conrad.

Wala naman itong pinagbago kagaya ng kung ano ito kahapon. Sadyang ang relasyon lang namin ni Conrad ang nagbago ngayon.

"Wala ka na bang nakalimutan?" tanong niya.

"Wala na po."

Pagkatapos ay pinaandar na niya ang sasakyan.

Nakita ko nga na ang daming mga pasaherong nag-aabang sa tabing kalsada gayong kakaunti ang mga jeep na dumadaan. Kung may dumaan man ay puno na kaya ang iba'y nakasabit na lang sa estribo. Kung hindi nabangit ni mama, ay baka isa rin ako sa mga nag-aabang ngayon.

Mga 45 minutes ang karaniwang biyahe ko papuntang school. Medyo malayo kasi ito mula sa amin, pero dito ko piniling mag-aral dahil sa kursong kinukuha ko. Kilala ang paaralan namin sa magagaling na computer courses.

"Kamusta naman ang pag-aaral mo, Myco?"

Binasag ni Conrad ang katahimikan sa loob ng kotse. Diretso pa rin ang kanyang tingin sa daan habang nagmamaneho.

"Ayos naman po, Tito," sagot ko na mas piniling panatilihin ang pagiging pormal.

"Mabuti naman kung ganon. Anong year ka na ba, at ano ang kinukuha mo?"

"4th year na po. IT po ang course ko." ang tipid kong sagot.

Sa buong durasyon ng paglalandian namin ni Black o ni Conrad sa Bridger app, hindi ko naman nabangit ang mga ganitong bagay tungkol sa aking sarili. Ang tanging nabangit ko lang ay ang aking edad at isa akong estudyante. Di ko rin nabanggit ito noong date namim dahil di rin naman niya naitanong.

Mukhang sinusunod nga ni Conrad ang sabi ni mama na sana'y magkakilanlan kami ng maigi. Ayos lang naman ito para sa akin, ngunit ayokong lumagpas pa ng higit pa rito ang ugnayan namin.

"Graduating ka na pala. Pag-igihan mo sa pag-aaral." Bilin niya.

"Opo," ang tipid kong sagot.

Namayani ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Kung may sound effect lang ng kuliglig, siguradong maririnig na ito.

Nagpipigil ako ng buntong-hininga. Kahit paano ko itago, ramdam ko ang awkwardness sa pagitan namin.

Minabuti ko na lang na kunin ang wired headset sa bag ko, isinaksak ito sa cellphone, at nagpatugtog.

Kung may isang bagay na kaya kong kontrolin sa sitwasyong ito, iyon ay ang ingay na gusto kong marinig.

*

"...co... Myco, gising na..."

Isang malalim ngunit banayad na tinig ang gumising sa akin. Dahan-dahan akong namulat ang mata ko. Kinapa ko ang paligid, at napagtanto kong nakatulog pala ako sa biyahe.

"Nandito na tayo sa tapat ng school mo." wika ni Conrad. Ang isang kamay niya ay nasa balikat ko pa marahil dahil ginigising niya ako kanina.

Napabalikwas agad ako at dali-daling kinapa ang gilid ng aking bibig dahil baka may panis na laway pala ako.

"Wag kang mag-alala, maayos ang mukha mo. Mukha ka lang bagong gising." Wika ni Conrad at narinig ko pa na bahagya itong natawa.

Napakunot ang noo ko. Ano bang nakakatawa? Agad kong inayos ang buhok at tinuwid ang damit bago bumaling sa kanya.

"Salamat po tito, mauna na po ako."

"Okay, mag-ingat ka. Gusto mo bang sunduin kita kapag pauwi ka na?"

"Hindi na po, salamat."

"Baka mahirap ulit sumakay mamaya?" may bahagyang pag-aalala sa boses ni Conrad.

"Hindi naman po siguro. O kung nasa bahay pa si Tito Wendel, itetext ko na lang po siya." ang sagot ko bago buksan ang pinto.

"I-text mo ako at ako na lang ang susundo sa'yo."

Nainis ako dahil talaga namang mapilit ito. Ano bang gusto niyang gawin? Hindi ko alam kung bakit hindi siya marunong tumanggap ng pagtanggi.

"Hindi na nga po." Bahagyang napataas ang boses ko. Wala na akong pakialam. Kung hindi siya makaintindi, pwes, ipapaintindi. Masyado na siyang mapilit.

"Ano bang gusto mong mangyari, Tito Conrad? Hindi nga po ako magpapasundo sa inyo di ba?!"

Napintahan ng pagkagulat ang mukha ni Conrad dahil sa aking sinabi. Hindi kaagad siya nagsalita at ilang saglit niya akong tinitigan.

"Kung gagawin mo ito bilang step-father ko, walang problema. Pero kung higit pa doon ang gusto niyo sa akin, pwes, hindi ko maibibigay 'yon." dagdag ko pa.

"Myco, aaminin ko, hindi ko kayang kalimutan kung anong meron tayo. Pati yung nangyari kagabi—"

PLAK!

Isang mariing sampal ang lumapat sa kanyang pisngi.

Sinabi ko na sa kanya na magsisimula ulit kami. Siya bilang boyfriend ni mama at ako bilang magiging anak niya. Pero bakit ang hirap ipaintindi sa kanya?

"Tito Conrad, gusto mo bang lokohin ang mama ko? Ganyan ka bang klase ng tao, ha?" Nanginginig ang kamay ko sa galit.

"Makinig ka Myco. Noon pa man… hindi babae ang gusto ko. Pero pinipilit ako ng ama ko na lumagay na sa tahimik. Nagkataon lang na nakilala ko ang mama mo na isang mabait at mapagmahal na tao kaya naisip ko na pwede ko siyang subukang mahalin."

Humugot siya ng malalim na hininga, saka marahang hinawakan ang kamay ko.

"Pero nang makilala kita… ikaw ang nagpamulat sa'kin sa totoong ako."

Napalunok ako.

"Hindi ako nagkukunyari nang makasama kita noon. Hindi ako nagpapanggap nang hawakan kita, nang halikan kita… Pinakita ko sa'yo ang totoong ako."

Hinaplos niya ang pisngi ko. Banayad, dahan-dahan. Para bang natatakot siyang masira ako sa isang maling galaw.

"Mahal kita, Myco. Totoong mahal kita."

Nakakahipnotismo ang kanyang malalim na boses at magandang mata. Para akong nahuhulog sa balon at alam kong hindi na ako makakalabas pa.

"Myco, sabihin mo sa akin kung hindi mo na ako gusto. Na hindi mo ako mahal. Rerespetuhin ko kung ano mang sagot mo, basta't maging totoo ka sa sarili mo. Sundin mo kung ano ang nasa puso mo."

Napakahirap ng hinihiling niya.

Paano ko sasabihin ang totoo kung ang totoo ay isang bagay na hindi ko dapat maramdaman?

Si Conrad... siya ang unang lalaking minahal ko. Ang lalaking minahal ako. Pero ngayon, siya na rin ang lalaking mahal ng mama ko.

Hindi ba dapat sapat na iyon para kalimutan ko siya? Hindi ba dapat iyon ang rason para itaboy ko siya palayo? Para pigilan ang puso kong patuloy na tumitibok para sa kanya?

Pero anong gagawin ko kung kahit pilitin kong lumayo, mas lalo lang akong hinihila pabalik sa kanya?

Hindi lang ito tungkol sa mga matatamis niyang salita o sa kung paano siya tumingin sa akin na parang ako lang ang mahalaga sa mundo niya. Hindi lang ito tungkol sa mga yakap niyang kayang tunawin ang lahat ng alinlangan ko.

Hindi ko siya kayang kalimutan dahil siya pa rin ang mahal ko.

Dahil kahit anong pilit kong itanggi, hindi nagbago ang nararamdaman ko para sa kanya.

"Conrad... Hon,"

Nanginginig ang boses ko nang sabihin ko iyon, pero hindi ko inurong.

Sa sandaling iyon, nakita ko ang pag-usbong ng isang ngiti sa kanyang labi. Isang ngiting parang nagbigay ng liwanag sa isang matagal nang madilim na parte ng buhay ko.

Hinaplos niya ang labi ko gamit ang hinlalaki niya, bago lumalim ang titig niya. Parang siyang isang hayop na gutom na gutom sa kanyang biktima.

"Yes, hon?" ang banayad na tanong niya.

Nag-init ang katawan ko.

"Iyo lang ako."

Kahit mali sa paningin ng iba.

Kahit kasalanan sa mata ng mundo.

Siya pa rin ang pipiliin ko.

Sa pagbitaw ko ng mga salitang iyon, agad sumugod si Conrad at muli na naman niyang tinikman ang aking labi. Lumapat ang kanyang labi sa akin—marahan sa una, ngunit mabilis na naging mapusok.

Gumalaw ang kanyang kamay sa aking batok, hinahaplos ito habang sin is i p sip ang aking labi. Lumalalim ang kanyang halik na tila hinuhubaran ako gamit lamang ang kanyang bibig.

Napuno rin ng init ang kotse na parang hindi ako makahinga.

Napakasaya ko.

Mas nilaliman ni Conrad ang paggalugad sa aking bibig. Para siyang tigre na ginagalugad ang kweba para maghanap ng makakain.

Ungol na lang ako ng um u n g o l sa sobrang sarap ng nadarama ko.

Ang sarap niyang humalik. Mainit at matamis ang kanyang laway kaya naman malinamnamn ang bawat pag su p s op ko sa kanyang dila.

"S h i t. Wag tayo dito Myco. Hindi to sapat." wika ni Conrad makaraang maghiwalay ang aming mga labi.

"Anong 'di sapat, hon?" Painosente kong tanong, habang hinahagod ang kanyang hita. Ito ang marahan kong haplos na nagpa u n g o l sa kanya nang bahagya.

Nakita ko na nakatayo na ang alaga niya sa ilalim ng kanyang pantalon. Naalala ko tuloy ang ginawa kong pag c h u p a dito kanina.

"Pa tu tu wa rin kita, hon." bulong niya sa mababang tono na puno ng panggigigil. "Aangkinin kita ngayon."

Binuhay niya ang makina at pinaandar ang sasakyan, mabilis na minaniobra ito palayo sa lugar.

Tahimik akong nakamasid habang nagmamaneho siya, ngunit hindi ko maiwasang humanga. Ang matikas niyang panga, ang lalim ng kanyang mga mata, ang tensyon sa kanyang mga bisig na tila handang sumabog anumang oras.

Alam kong pareho kaming l i b o g.

Mabilis ang kanyang patakbo at sa kabutihang palad, hindi naman kami nadisgrasya. Sa loob ng ilang minuto, tumigil ang kotse niya sa harap ng isang malaking bahay.

"Nasaan tayo, hon?" tanong ko, ngunit hindi siya sumagot.

Sa halip, mabilis siyang bumaba, pumunta sa gilid ko, binuksan ang pinto, at hinila ako palabas.

Mukhang nagmamadali siya.

At sa bawat hakbang naming palapit sa pintuan, lalong nanlalambot ang tuhod ko.

Hindi dahil sa kaba.

Kundi dahil sa matinding pagnanasa.