LUNINGNING POV
“Nay! Tay! Halika na! Kain na tayo bago tulog!” sigaw ko habang inihahain ang kanin at ulam sa mesa. Letlet, si aking nakababatang kapatid na babae, sabik na sabik, sumisigaw habang hawak-hawak ang platong may kakanin.
“Ate! Ate! Ako po katabi mo!” bungisngis niya habang nakatingala sa akin.
“Tama na, Letlet. Huwag kang masyadong magtapon ng pagkain ha,” biro ko habang tinatabunan ang mata ko sa tawa.
“Tay! Opo! Artista ako!” sigaw niya, halatang nagbibiro, at tumakbo pa sa gilid ng mesa.
Si Tatay naman, nakangiti at natatawa, “Hahaha! Ang kalokohan ninyo, mga bata!”
Si Nanay, abala sa pagtimpla ng tsaa, pinapagalitan si Jumar, ang bunso namin na pitong taong gulang, pero halata ring natatawa rin.
Masaya. Tahimik. Puno ng pagmamahalan.
Pagkatapos kumain, nagtulungan
