THIRD PERSON POV
“Ija… ingat ka sa pagbiyahe, ha?” nanginginig ang boses ng matanda habang mahigpit na yakap-yakap si Luningning sa tapat ng maliit na kubo.
“Yes, Lola… salamat ho sa lahat,” mahinang tugon ni Luningning, ramdam ang panginginig ng kamay ng matanda. Parang ayaw siyang pakawalan.
“Hindi ko alam ang buong pinagdaanan mo, ija… pero nakikita ko sa mata mo na mabigat… sobrang bigat. Sana… sana hindi ka lamunin ng galit.”
Napapikit si Luningning. “Hindi ko naman ho hahayaan, Lola… pero kailangan ko ng hustisya. Kailangan ko hong tapusin ang sinimulan nila.”
“Balik ka dito kapag napapagod ka, ha? Kahit hindi mo na sabihin kung sino ka… anak kita dito.”
At doon siya tuluyang naiyak. Hindi siya binigyan ng mundo ng awa pero eto, may isang estrangherong nag-alaga sa kanya na par
