Two years. Dalawang taon ang lumipas matapos kong mag-donate ng atay kay Troy pero hindi ko na sila nakita. Inabot pa ako ng ilang araw sa ospital noon dahil bumuka ang sugat ko. At hindi pumayag si Lucas na lumabas ako hanggat hindi tuluyang gumagaling.
I don’t know how hurt I am that time. Masakit iyong sugat ko pero mas ramdam ko ang pagkirot ng puso ko. Ganito pala iyong pakiramdam na buhay ka nga pero parang patay ka na?
Hindi ko na alam ang gagawin ko.
Mula noong una kaming magkahiwalay ay wala akong inisip kundi ang magpursige. Para kapag magkita ulit kami ni Stephanie ay pwede na ako sa kanya. Hindi na ako matatakot na harapin ang tatay niya dahil may lakas na ako ng loob. Na nangyari naman. Muli kaming nagkita ni Stephanie ngunit patuloy pa rin na hinahadlangan ng tatay niya
