Elara POV
Parang nakikisama pa ang panahon sa sakit na nararamdaman ko. Bigla na lang bumuhos ang ulan, tila pinapawi ang mga luha ko na hindi ko na mapigilan. Basa na ako, pero wala akong pakialam.
Si Caleb, nakatingin lang sa akin, bakas sa mukha niya ang lungkot at galit. "Elara..." Mahinang tawag niya, pero hindi ko na alam kung paano ko siya haharapin.
"Tapos na, Caleb," mahina kong sabi, tinatago ang panginginig ng boses ko. "Pinili mo na siya. Kaya hayaan mo na akong lumubog sa dilim na ‘to, kung sa’n mo rin naman ako iniwan."
Pipigilan ba siya ni Caleb? O hahayaan niyang tuluyang lumayo si Elara?
"Pero kaya kitang patawarin, mahal kita Caleb, mahal na mahal kita." Sabi ko habang humahagulgol "Pwede bang sa akin ka nalang sumama? Kahit na Kasla ka na?"
Basang-basa ako sa ulan,
