Chapter 22

1041 Words

Almira’s POV (Kasunod – bago siya bumaba sa lobby) Parang nanigas ako sa kinauupuan ko. Hindi ko alam kung tatayo ba ako o magtatago na lang sa likod ng locker. “Bakit na naman siya nandito?” mahina kong sabi, halos bulong. Ramdam kong bumibilis ang t***k ng puso ko. Ayaw ko sanang ipakita na apektado ako — pero sino ba naman ang niloloko ko? Kahit ilang ulit kong sabihing kailangan iwasan ko siya. Kailangan hindi ako papadala sa ginagawa niya pero bakit ganun. kapag naririnig ko lang ang pangalan niya, parang bumibilis ang t***k ng puso ko. Huminga ako nang malalim. Kalma lang, Almira. Professional ka. Nurse ka. Hindi mo pwedeng takasan ang bawat taong ayaw mong makita. Kinuha ko ang maliit kong salamin sa bulsa at tiningnan ang sarili. Medyo maputla. Medyo halatang kinakabah

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD