Tiningala ko pa iyong mataas na siyang sabitan kung saan laman nito ay fluids or mineral para sa dehydration-fighting treatment na nakakonekta sa suero na nakakabit sa kaliwang kamay ni Melvin.
Kung tutuusin ay napakatahimik sa loob ng apat na sulok na iyon, dim light lang din ang nagsisilbing liwanag sa kabuuan ng kwarto. Kaya hindi ko alam kung paano natatagalan dito ni Melvin, gayong masyadong nakakatakot.
Ang boring pa, lalo at mag-isa ka lang— kaya sana ay magising na siya. Wala akong matinong kausap, I mean, wala iyong paborito kong kausap. Hindi ako masaya, hindi ko nailalabas iyong kabaliwan ko.
Walang tumatawa sa mga corny kong jokes, wala iyong sweet at caring boyfriend ko na palaging nagpapaalala sa akin sa mga bagay-bagay sa buhay. Wala iyong best enemy ko, pero siya ring pa
