HINDI mawala-wala ang ngiti sa labi ni Agatha hanggang sa makababa siya sa sasakyan ng mayor. Sobrang na-enjoy niya ang lakad nila kahit pa masakit na ang katawan niya at kay rumi na ng suot niyang bestida. Everything was all worth it; walang pagsisisi.
“Are you really sure na hindi ka sasabay sa amin?” tanong ni Xavier sa kanya. Nakatingin ito nang diretso sa mga mata niya habang matamis na nakangiti. Bakas din ang saya sa mukha nito gaya niya. Well, they both enjoyed the games more than the kids did.
Nilingon niya ang kambal sa backseat na kanina pa bagsak. “Hindi na. You need to take the kids home bago pa man kayo gabihin sa daan,” sagot niya rito. “Next time na lang tayo mag-dinner together.”
Saglit na nawala ang ngiti sa labi nito pero agad din namang bumalik. “Okay,” tipid nitong
