Obsession for my stepsister (FREE)

Kabanata 6: Takot

6

Yapos-yapos ko ang nanlalamig kong braso subalit nagtataasan ang aking balahibo dala ng malamig na hagayhay ng hangin. Nang pumasok si Damian paloob, wala akong nagawa kundi sundan na lamang siya.

Madilim na ang lugar at medyo madamo ang daan pauwi ng mansyon. Hindi ganon kataasan ang talahib ngunit ang dilim ang nagbibigay pangamba sa akin.

"Kuya anong gagawin natin..."

Hindi siya nagsalita ngunit nagpatuloy siya sa paglalakad sa lugar na hindi ko alam kung saan patungo. Mula sa madilim na kwarto nakita ko ang kislap sa kanyang mata habang dumako siya sa hagdanan pababa.

Ngayon ko lamang napagtantong may basement pala ang bahay na ito tulad ng nasa bahay ampunan.

"Kuya?"

Nasa kalagitnaan palang ng pababang entrada si Damian nang lingunin niya ako. Matipid niya akong sinenyasan na sumunod sa kanya at dahil sa kagustuhan kong mapalapit sa kanya, sinundan ko ang tinuturing kong nakatatandang kapatid.

Bahagyang maalikabok ang kapaligiran ngunit halata mong nalilinisan din ito paminsan minsan. Sa isang gilid naroroon ang isa pang kama na parang inaanay na sa luma.

"Anong meron dito kuya?" Naaliw ko pang sabi habang nililibot ang paningin. Kasalukuyan na siyang nakaupo sa kama.  "Bakit dito tayo maglalaro?"

Nilingon ko siya pero di ko mawari ang ekspresyon sa kanyang mukha. "Kuya anong gagawin natin..." Natatakot kong sambit sa kanya.

Magmula kanina ay hindi na niya ako inimik, at hanggang ngayon nakaupo pa rin siya sa kama ng bahay. Lubos na akong nababahala sa inaasta ni kuya.

Bukod sa mataim lamang siyang nakamasid sa kupas na pintura ng dingding na tipong malalim ang iniisip, nandito lamang ako naiwan sa gilid.

Ang nais ko lang naman ay mapalapit ang loob namin sa isa't isa. Hindi ko lubusang inaakala ang kaganapang ito, hindi ko akalain na walang balak magsimula ng usapan si kuya. Ano kaya ang tumatakbo sa isipan niya? Napakahirap basahin ng saloobin ni kuya.

"Kuya h-hindi naman t-tayo maglalaro aalis na lang ako. B-baka hinahanap na ako ni Mrs. De Luca..."

Yumukod ako bahagya. Hindi ko rin alam kung bakit. Pero may bahagi sa akin ang kusang loob na kumikilos na animo'y alagang-alaga sa impresyong maipapamalas kay kuya.

Ilang dangkal pa lamang ang napipihit ko nang makaramdam ako ng mahigpit na batak sa aking braso, dahilan para tuluyan akong tumilapon sa malamig na sahig ng bahay.

"K-kuya? B-bakit mo ako hinila?"

Sa pagkakataong ito, naghuhumerantado ang aking puso sa kaba. "A-alis na ako..."

Kaagad siyang yumukod upang salubungin ang linya ng aking mata. Bagama't kinakapos ng liwanag ang lugar na ito, hindi ko maikakailang mabikas ang itsura ni kuya. Bawat depinisyon ng kaniyang mukha ay sinasalubong ang kapirangot na tanglaw.

Miski sa ngayong edad, halata ko nang magiging habulin ng babae si kuya sa hinaharap.

"Gusto mong maglaro diba...Ang mapalapit sa akin...Yan ang hinihingi mo sa akin..."

Napalunok ako sa lapit ng kaniyang mukha sa akin. Unti-unting binalot ako ng kaba at pangamba. Madilim ang tono ni kuya.

Bakit ko ba nakalimutang kayang kaya ako saktan ni kuya? Bakit ba ako tanga para hindi isipin yon?

Ngunit tuwing sasalubungin ko ang kaniyang tsokolateng mata. Tuluyang nanunuot sa isang tabi ang aking nadarama.

Sa isang iglap itinaas ni kuya ang aking bestidang suot-suot. Nanlaki ang aking mata at hinawakan ang kanyang kamay.

"Kuya!" Naiiyak kong sambit bago siya sipain, ngunit hindi ko inakalang malakas ito. Antimano naibalik niya kaagad ang kaninang posisyon, ang kapit-kapit ang aking kamay habang iniipit ng kanyang tuhod ang aking mga biyas.

Tuluyan akong humikbi. Mula sa kanyang bulsa inilabas niya ang kumikinang na kutsilyo.

Nilandas ng kanyang kamay ang aking pang-ilalim na damit at nilapat ang kanyang daliri doon, sa maselang bahagi, na animo'y nananadyang masilayan ang takot na takot kong itsura.

Umapaw ang mapait kong luha at sipon sa halo-halong emosyong nadarama. Nalasahan ko ang mapait nitong lasa gayundin ang dulot nitong panlalabo sa aking mga mata.

Naramdaman ko ang dumadausdos na dulo ng kutsilyo na ngayon ay nilalaro na ang garter ng aking suot na pang-ilalim. Sa isang iglap napigtas ito ng matalim na kutsilyo. Wala akong magawa kundi magpatuloy sa pagpupumiglas.

Alam ko ito. Malaki na rin ako para hindi maalam ang nangyayari. Natatakot ako.

Tulungan niyo ako Mrs. De Luca...

Tulungan niyo ako Mother...

Tulungan mo ako Dianna...

Isa-isa kong binulabog sa isipan ang mga taong malapit sa akin.

Mahigpit niyang hinila ang aking baba.

"This is what you want...you said so yourself"

"H-hind-i kita m-maintindih-an kuya! N-natatakot ako! H-hindi ko to gusto!"

Mukhang nairita na siya ng tuluyan subalit inangat niya ang tingin sa akin habang nanlilisik pa rin ang mata.

"Anong gusto mong mangyari?" Mapangahas niyang bitaw ng salita.

Ano pa ba ang isasagot ko? Hanggang ngayon patuloy pa rin ang mala-ilog na tagas ng luha sa aking mata. Kahit ilang beses niyang tanungin, iisa ang sagot ko.

Iisa lang naman ang inaasam ko...at ito ang magkapamilya.

"K-kuya...g-gusto ko n-ng pamilya..." Nanginginig kong sambit sa basag na boses. "N-nagmamakaawa ako kuya! W-wag m-mo paglaruan katawan ko!"

Panandalian kaming nagkatitigan, pero tulad ng kanina, nanatiling pirmi ang kaniyang hawak.

"Ako..." Aniya habang dumidiin ang daliri. "Ayoko ng pamilya. Hindi ako naniniwalang may pamilya...at hinding hindi kita tatanggapin bilang kapatid..." Asik niya sa akin bago ako bitawan.

Nang makawala sa kaniyang kamay, hindi na ako nagdalawang isip na huwag na lamang siyang masdan.

Sa kahihiyan at takot, sinubsob ko na lamang ang mukha sa sahig at doon na lamang naghinagpis. Ayokong makita ng kahit sino ang umiiyak kong mata, ang malungkot kong mukha, at ang kawalan ko ng kasiyahan.

Dumating ako sa bahay na ito, umaasa ng pagmamahal. Nagkamali ba ako nang landas?

__

"Rose?...Rose!?"

Hindi ko alam kung ilamg oras akong nakahandusay sa sahig.

Nakarinig ako ng malalakas at animo'y nagmamadaling yabag papalapit sa akin. Base sa boses, alam kong si Manang ang nagtatawag. Kasalukuyan akong nakabilog sa malamig na sahig, at hanggang ngayon nawala sa aking isip ang kalagayan.

"Rose ano ba ginagawa mo sa sarili mo ha, bakit ka nakahubad,"

Naramdaman ko ang dahan-dahang pag-alalay at pagbigay suporta sa akin ni Manang habang dinampot niya ang aking mga nagkalat na damit. Katulad ng kanina nanatili akong tulala sa sarili.

"Bakit sira itong panty mo? San ka ba naglulusot?" Halata sa boses ni manang ang pag-aalala pero masyado akong nanlalamig sa sariling katawan kaya hindi ko man lang siya mabalingan.

Bahagya niyang pinagpag ang damit ko bago ako suotan ng damit. Walang imik akong tumalima.

"Anak, ayos ka lang ba talaga?"

Marahan akong tumango, bagama't walang usapan ang namagitan sa amin. Tila naunawaan ni Manang ang nais kong manahimik.

Sa malamig na gabi, akay-akay ni manang ang kamay ko habang binabagtas namin ang madilim na lugar. Tanging buwan lamang ang nagbibigay tanglaw sa kapaligiran. Miski ako nagtataka kung paano nakaya ni kuya ang maglakad sa lugar na walang ilaw.

Tuwina naaalala ko ang nangyari kanina parang bumabaliktad ang sikmura ko.

Nakita niya ako ng hubad, nahawakan ang balat ko...may kung anong maruming pagi-iisip ang kumakapit sa akin. At ayokong pagpukulan iyon ng pansin.

Nang makarating kami sa mansyon. Bumungad si Mrs. De Luca, nakakrus ang mga braso, at matiim na nag-aantay ng aming pagdating.

"You finally arrived—"

Natigilan si Mrs. De Luca sa nakitang kalagayan ko.

"Bakit namumugto ang mata mo anak?" Nag-aalalang tanong niya.

Mapait na lamang akong napangiti sa kaniya. "W-wala lang ma...mama,"

Lumapit siya sa akin at hinimas ang aking ulo. Maya-maya ay inilebel niya ang sarili sa linya ng aking mata at buong puso akong nginitian. Saglit niya akong niyapos pagkatapos.

"Ano nangyari manang?"

"Hindi ko alam mam, nakita ko lang siya don sa quarters nakalupasay," Ani manang, pero base sa ekspresyon niya, parang may hinuha siya sa nangyari.

"Tahan na anak, wag ka ng umiyak ha?"

May bahagi sa aking masaya sa suporta ni Mrs. De Luca. Kaya kahit ganito pa man ang nangyayari, masaya pa rin ako sa piling nila.

"San ka ba nanggaling? Mukhang nasira ang damit mo," Tanong nito, na parang gusto marinig ang kwento sa sarili kong bunganga ngunit paano ko ba sisimulan? Paano ko sasabihin sa kanya ang katotohanan?

Napatingin ako sa aking suot. Ngayon ko lamang napansin ang kinahihinatnan nito. Magusot ang suot kong t-shirt, may maliit na punit ang aking shorts...at ang pang-ilalim ko, wala akong suot.

Nilingon ni Mrs. De Luca si Manang, pero sa pagkakataong iyon tila napipi si Manang. Hindi ko alam kung bakit.

"Anak para mawala na yang lungkot mo. May surpresa ako sayo,"

Siguro dahil bata ako kaya ganon na lamang ang panandaliang saya na naramdaman ko nang madinig ang sinabi ni Mrs. De Luca. Aaminin kong naagaw ang pansin ko sa balita niya.

"Ano po iyon?" Nagtataka kong tanong. Sa aking kuriosidad, nalimutan ko ang kaninang nadarama.

Pero di niya ako sinagot at sa halip ay iginaya na lamang ako sa dako ng salas. Sa gitna ng maliit na mesa, nakapwesto ang isang malaking kahon na nababalot ng plastic wrapping. Kumabog ang aking dibdib sa kakaibang tuwa na nadarama. Excited? Oo parang ganun nga.

"Anak buksan mo para sayo yan,"

Sa mga oras na ito hindi ko na lamang pinansin ang nadarama at pinairal ko na ang kagustuhan kong maging masaya. Kauna-unahang beses kong makakatanggap nang napaka-personal na sorpresa.

Pagbukas ko ng regalo, halos lumuwa ang mata ko sa tumambad na samu't saring school supplies.

"That is yours Rose, magaaral ka na sa pasukan! Pero bago ka pumasok, kailangan mo munang magaral para sa acceleration exam,"

"Acceleration exam?" Nagtataka kong tanong.

Tumango si Mrs. De Luca. "Medyo nahuli ka na sa baitang Rose, kaya para maging grade 4 agad, kailangan mo magacceleration,"

Napansin niya siguro ang nababahala kong ekspresyon kaya agad niyang pinagaan ang sitwasyon.

"Ay naku wag kang magaalala anak, kukuha ako tutor atsaka syempre tutulong din ako...excited na ako nak, kay Damian kasi di ko naranasan. Palaging mataas grado ni Damian at nasa top section siya palagi. Kaya hindi ko masyado tinutukan na rin. Baka mas marunong pa sa akin," Natatawang banggit niya sa akin.

Tumango ako bilang baling. Napakatalino pala ni kuya...halos lahat nasa kanya na—ang mababait na magulang, mansyon, mataas na grado at gwapong mukha. Gayunpaman, bumigat bigla ang damdamin ko nang maalala ang nangyari kanina. Mahusay si kuya, kabaligtaran naman ako. Para akong kontrabida sa buhay niya sapagkat siya itong totoong anak, at ako'y suminggit lamang sa perpektong kwento niya.

Ngunit alam ko sa sariling, hindi na ako pwedeng magsisi. Kailangan ko lang patunayan sarili ko, baka sakali, magbago rin ang lahat. Matanggap niya rin ako kinalaunan.

"Gusto ko pong magaral. Salamat m-mama...magaaral po ako mabuti," Determinado kong banggit kay Mrs. De Luca.

Nginitian niya ako at niyakap. Tinanggap ko iyon ng buong buo, ngunit habang siya'y yakap-yakap, nasilayan ko ang bulto ni Damian mula sa di kalayuan. Nakatitig siya sa akin habang nakasandal sa pader. Bahagya akong napalunok sa sarili sapagkat natatakot ako sa kanyang titig. Nang kumalas lang si Mrs. De Luca sa pagkakayakap sa akin, tsaka lamang naputol ang aming pagtitigan ni kuya.

"Anak...kumain ka pala muna,"

Tumango ako bilang baling, nang lingunin ko uli ang kinatatayuan ni Damian, wala na ito sa kinaroroonan.

Matiwasay ang aming diskusyon ni Mrs. De Luca habang kami'y kumakain. Masaya siya kausap, nakakaaliw at napakabait kung tutuusin. Walang oras na nawalan ako ng interes sa aming usapin. Nadako kami sa usapan sa bahay ampunan, sa mga kaibigan ko doon, sa mga karanasan ko miski na sa kanyang kabataan at ng akin.

At nang matapos naming kumain, hinatid niya ako sa aking kwarto. Hindi pa siya nakampante na ako'y matutulog at sa halip, kinumutan niya ako at sandaling kinuwentuhan.

Dala ng mga ginagawa niya sa akin, niyapos ang aking puso ng init at galak.

"Goodnight anak,"

"Goodnight mama," Nakangiti kong bulong sa kanya bago niya ako halikan sa noo. Hindi siya nagtagal matapos kong pumikit, sinara na niya ang mga ilaw kasama na ang pintuan.

Akala ko makakatulog na ako ng maayos...pero nagkakamali ako. Miski sa panaginip, ginulo ako ni Damian sa isip at puso.

Akala ko panaginip, akala ko talaga...pero nang magising ako sa gitna ng gabi habang nakatali ang mga biyas, laking pagkakamali kong nakampante ako na makakapahinga ako ng matiwasay at may ngiti sa mukha.