Kids Again

Sharing

Present.

"Alis na ako!"

Paalam ko kay saki nang matapos ko siyang i-check kung may lagnat pa siya.

Kailangan ko nang maagang umalis para maaga akong makarating sa site.

It's already 8 am and I need to be there at 10 am. It's an old building that was burned down due to an accident.

We'll start there and go back to our old home next week to start another project.

Gusto niya kasi na sabay itong gawin. Siyempre nakakapagod na magparit-parito. Pero ok lang.

This is for us. A dream we had when we were young.

10 years ago..

Ring... Ring...

Ah...

Alam kong sabado ngayon at kakatapos lang nang exam. Sino natawag sakin.

Inabot abot ko ung selpon ko kaso bigla kong nahulog kaya napatalon ako.

"Hala s**t!"

I said while juggling my phone. Nang mahawakan ko ito nang maayos ay napatingin ako dito.

Na-missed call na ung tumatawag kanina. Napasapo tuloy ako.

Napatingin ako sa orasan at 6 o'clock palang ngayon. Parang normal na gising ko lang tuwing umaga sa school pero arghh!!

Kinuha ko salamin ko at pinunasan. Hindi ko na toh isinuot at nilagay nalang sa drawer.

Tatayo na sana ako nang may nag ring ulit kaya nadulas ako sa taranta.

"Aray!"

Tinig ko sa sakit nang pwet ko. Inabot ko ulit ung selpon at muntikan na naman mabagsak.

Nagulat ako nang si misaki ang natawag. Kagad ko un tinanggap.

"Saki musta na-

"Gaga asan ka na?!"

Napakusot ako nang mata at bahagya pang nilayo ang telepono sa tenga ko.

"Nasa bahay ako, Why?"

Sabi kong inosente. Ano bang inaangal nito. Pagkatapos kaming i-ghost.

Joke. Hindi ako galit. Nung sunod kasing araw nung umalis si saki ay hindi na siya masyadong nakipag usap at sumama.

No-where to be found din. Nainis ako nung una na hindi siya nagpaalam man lang. Nagalit rin ako na kahit ako hindi pwede niyang sabihan.

But then, ginamit ko kokote ko at inisip ko na baka masyado itong malalim. I want her trust. So gusto ko sakanya mismo galing. I can only support her from behind.

"Hay.. hindi mo ba nakita na may gc tayo? Kailangan 7 nandun tayo sa school. 6:10 na ngayon hindi ka pa naliligo."

Irita niyang sabi kaya tinignan ko ung phone ko. Pinatay ko pala wifi.

Binuksan ko un sabay andaming message!!! Andami ring miss call sakanila sa private chats. Tina-tag din nila pangalan ko.

6 o'clock ito. So oras ito nang kasama ko si dynzel. Pero bakit si dynzel nakasagot nang 7?!

Ah.. kumain pala kami ni nina at nag movie marathon nang matapos. Kasama rin namin si myka at si nang.

"Nakita mo na?"

Tanong niya kaya napatango ako. Ay tawag nga pala toh!

Um-oo ako habang binabasa ang messages mula sa umpisa.

Gc siya about sa project 777 and kailangan namin pumunta sa office ngayon para sa iba pang details na ipapaliwanag since the project will now will be valid.

Andami na nilang pinag-usapan pero hindi ko masyadong pinansin hehe.

Inaantok parin ako at nasa call parin pala kami ni saki.

"Uhm.. saki?"

Pagtawag ko sa pangalan niya habang naglalakad nang papuntang CR.

"Hmm?"

Tanong niya mula sa kabilang linya kaya napakagat ako sa ibabang labi ko.

"You know I'm here right?"

Sabi ko na may mas malalim na kahulugan. Narinig ko siyang suminghap at napatigil saglit. Siguro nagisip.

"I'm okay, maya kwento ko hmm?"

Sabi niya na parang ina-assure ako na okay lang siya at talagang ikwekwento niya samin.

Um-oo ako at sinabihan siyang ibababa ko na ung tawag para makaligo ako.

6:30 na kaya tumakbo nalang ako pababa at hindi na kumain.

"Oh, where are you going? It's a rest day?"

Sabi ni myka habang nagbabasa ng diyaryo at sumisimsim sa kape niya. Napangiti nalang ako.

"Kailangan namin pumunta sa school, tell nina that i'll be late. Sorry rin po kung agad agad po at hindi ako nakapag paalam. I'll text you."

Sabi ko habang inaayos ang sintas ko. Nakasuot lang ako nang plain army green crop top habang naka high waisted black pants. Naka black rubber shoes at naka backpack na maliit.

Hindi na ako nagsalamin dahil natamad ako gahol na ako eh.

"Hmm. Sure take care! I love you!"

Tinig niya nang makalabas ako nang pinto kaya napangiti ako.

"Okay please rest! Love you!"

Sigaw ko at lumabas na nang gate. Tumakbo ako nang mabilis papuntang bus stop.

6:40 na po time check lang. 30 mins papunta dun at 7 o'clock kailangan nan dun na kami! s**t!

Hindi nalang ako nag bus at tumakbo nalang papuntang school.

Hindi ako gaano kabilis pero di naman ako mabagal. Exercise narin toh pang palit sa zumba na gusto gawin ni nina mamaya.

Dumating ako nang 6:57 sa gate nang school kaya tumalon talon muna ako sa saya habang pagod na pagod na.

Ang baho ko na neto!

Tumakbo ako ulit habang papunta na sa office. Muntikan na ako madulas nang dahil basa ung isang parte nang sahig.

Nag-slide tuloy ako. Feeling ko tuloy isa na akong super hero na nagmamadali o kaya ung mga nasa high speed chase.

Nang makarating sa office ay marahas kong binuksan ang parehas na pinto habang hingal na hingal.

Mukha akong tanga!

Lahat sila gulat na gulat sakin napatili pa nga si nadeya habang si jareh ay napatalon at si madam principal ay halos atakihin.

Alam kong nakasimangot ako dahil sa hingal. Pero masaya ako na umabot ako.

Inayos ko sarili ko at kumuha nang upuan upang makaupo narin ako.

"Hah."

Pagbuga kong hinga. Pinunasan ko pa pawis ko gamit panyo. Nang tignan ko si ma'am ay naka-pasapo na ito sa noo niya.

"I knew you didn't read any of the texts."

Sabi niya kaya napatawa ako sa hiya. Hindi talaga ako masyadong pala gamit nang social apps? Un nga ba tawag dun?

"Sorry po."

Sabi ko habang nakaupo nang maayos at nakatungo.

Nakita ko kasi si misaki na nausok na ang ilong. Dumating siya nang mas maaga sakin. Late na talaga ako kundi dahil sakanya!

Baka nga di pa ako makapunta dito eh, nag zumba nalang kami ni nina sabay baka mag bake kami nang cookies.

"Did you just ran all the way here?"

Alalang tanong at parang galit na tanong ni hazel kaya napanguso ako at tumango nang dahan-dahan.

"Gaga ka!-

"I mean baliw ka!"

Sabi ni nadeya nang malaman na tumakbo lang ako.

Aayusin na niya sana sasabihin niya dahil nandito si ma'am kaso halos magkaparehas din meaning nang sinabi niya.

Tumingin pa siya saglit kay ma'am eh. Napatawa nalang kami.

"So regarding to our discussion from what I've said last time, Your going to start your plans now so that for the last week of the month you can make an event or presentation from what you've learned."

Panimula niya kaya nakinig na kaming lahat nang maayos.

"Every month has an event, like buwan nang wika, reading month etc., You seven will organize and create those events with the theme: Value of youth."

Napatango ako. So bali imbis na ung council bahala dun, Kami ang mamamahala.

"The thing is, Your goal is to inspire people to take value of their time now. Enjoy their time now. Enjoy their youth. Feel their freedom. Forget their problems for a moment. Socialize. Have happy memories of their youth."

Paliwang niya kaya nagkatinginan kaming pito sa isa't isa. If we want people to have those and inspire them to do those, we need to do them first.

"This project was actually requested to be brought back because, The people who are now old including me, didn't lived our youth properly. We didn't value it. So we want all of you to value it and not regret things like this, like how we regretted."

So this was a reasonable and lesson learned that the elders wanted to teach us.

"Inuna namin ang pagaaral at hindi ang mga kaibigan. Inuna namin ang goals na pwede naman gawin kahit kelan at kinalimutan ang mga taong nakasama namin. Dahil ito sa project 777 dati na hindi naging successful, everyone was devastated, so they changed. But it was more terrible. Kaya binabalik na namin at gusto namin itong gumana."

Kuwento niya kaya nakaramdam ako nang uneasy feeling. I get that a lot of people were unsociable. Marami ang may problema. They insolated themselves. Kagaya ko.

Pero may nga taong nagreach-out. They helped me. So maybe I should help others too.

"So we have to start with ourselves before inspiring people to do so."

Sabi ko at tumingin kay ma'am. Ngumiti siya at tumango.

"You've change rina, Your one of the examples. Dati halos masakal kang makipag-usap sa iba, pero nang buksan mo ang sarili mo, you didn't even realize you had friends already. Hindi ka na kay misaki naasa palagi. You have others."

Sabi niya na napaamang ako. I really didn't thought of that. Napatingin ako sakanila. Ngayon ko lang na realize na komportable ako sakanila. As in komportable talaga.

Napatingin si ma'am sa iba kaya sinabayan ko mata niya.

"All of you have changed. It's really perfect for the project. But, I hope you get more closer and spend time together more. Kami na bahala sa fees na kailangan niyo. It was donated just to bring back the project."

Sabi ni ma'am na ikinagulat naming lahat. Money was donated for the project?! So kailangan talaga namin kumilos na as in talaga.

Napatingin ako kay misaki kaya kagad nagiba itsura ko. She looked she had deep thoughts.

Nag explain pa at nag kwento si ma'am nagsabi rin siyang iga-guide niya kami.

If we ever need help, assistance, had questions. Pwede kami lumapit sakanya anytime.

Nang matapos kaming magusap ay lumabas na kami. Pinagsabihan din kasi kami dahil kailangan daw ma-maintain din namin grades namin.

Kaso mo si misaki at si nadeya ay may pagkamababa sa ibang sub lalo na sa math.

Napag-isipan tuloy naming pumunta sa bahay ni hazel para sa ideas sa project and mag aral dun.

Habang naglalakad ay nakita kong si misaki na parang wala talaga sa mood.

Kiniskis ko braso ko sa braso niya habang naglalakad kaya napagewang-gewang kami. Haha!

Nang tignan niya ako ay ningitian ko siya. Ningitian niya din ako ngunit kagad niya itong binawi.

"Hay.. Gaga ka! Late ka tuloy kanina!"

Nung una ay bumuntong hinga siya pero kagad niya un pinalitan nang inis kaya sinabihan niya ako nang ganun.

Tinulak niya ako nang marahan at tinawanan ako. Inakbayan ko siya habang nakangiti.

"Hindi kaya! Eksakto lang ako noh!"

Sabi ko habang nailing kaya kinurot niya pisngi ko kaya napa-aray ako.

Gumaan na ung loob ko nang nakakatawa na siya. Nakipag kwentuhan narin siya kina hazel at nadeya.

"Nakwento niya na sayo?"

Tanong ni jareh kaya umiling ako. Tinanong ko kasi sakanila kung nakwento na ba ni misaki anong nangyari. Lahat sila umiling.

"Haha! Pawis na pawis ka talaga kanina! Okay ka lang?"

Sabi niya na natawa nung una tapos binawi niya nang nag-aalalang tanong kaya ngumiti ako at tumango.

Hinila naman ni dynzel mga kaonteng piraso nang buhok ko kaya napa-aray ako at napalakad nang patalikod.

"Huwag mo nang papatayin wifi mo kundi mo ibibigay samin number mo."

May pagka-cold niyang sabi kaya nag make face ako. Nyeh nyeh!

Nang sumeryoso siya nang mukha ay tumango nalang ako.

"Oo nga!"

Biglang sabay na sabat nila except kay misaki at zel.

"Wala pa kaming number mo."

Sabi ni hazel kaya nilapitan ko siya at binulungan. Tinawanan niya ako kaya ngumuso ako.

Hinila ako ni misaki at sinabit ang braso niya sa braso ko.

"Hindi marunong si rina sa mga ganyan! Ako nga ang nag-aayos nang selpon niyan eh!"

Taas noong sabi ni misaki kaya pinitik ko noo niya. Buang!

Pero atleast bumalik siya sa dati niyang mood. I like her like this, I don't want her hurting.

Habang naglalakad sa daan ay napadaan kami sa isang abadunadong lupa.

Napatingin ako at anlawak nito. Kita na ung airport na malapit dito eh halos limang school namin ung layo nun.

Eh school namin halos kalahati ng maliit na subdivision ang lawak. Sa dami nang department at estudyante talagang malawak ito.

"Pagtanda natin gusto ko palagyan nang hospital yan."

Dinig kong sabi ni hazel kaya napangiti at ako at napaisip.

Malayo ang hospital dito. Kailangan mong lumabas nang Cressencio para lang makapunta.

"Hmm.. ako magtatayo."

Present..

"Gagawin talaga natin ung sinabi ni hazel?"

Tanong ni misaki nang makauwi ako. Tumango ako. Sakanya kasi ako dumeretso dahil nga may sakit siya. Ayaw ko siyang nahihirapan noh.

"Kamusta naman ung site?"

Tanong niya kaya napangiti ako nang malapad.

"Woah!"

Bulalas ko nang makita kung gaano kalaki ung dating building. The structure was great.

It just burned but the exterior and interior of the building wasn't damaged. Ang galing nung gumawa!

"You like the structure that much don't yah?"

He said while giggling kaya napangiti ako nang malambot. Tumango ako nang mabilisan at sunod sunod kaya mas natawa siya.

"It'll be the best building you'll ever see and the best you've ever made."

Sabi niya kaya umiling ako. Napataka siya sakin kaya tinaasan ako nang kilay.

"The hospital will be the greatest building I'll ever make."

Sabi ko kaya nanlaki saglit mata niya pero kagad niya itong nabawi.

He smiled.

"Hmm... Sure will be."

"Oh ganun kaganda ung site?!"

Napatango ako habang nakangiti. Ang galing nang pagkakagawa. Hindi talaga nasira ung main, halos gamit nga lang ung nasira eh. At ung iba dahil sa impact nung explosion nung apoy.

"Pero buti pinaalala mo ung nakita nating lupa! Un talaga gusto natin nun! Pinadrawing pa natin si nadeya nang itsura nun eh."

Sabi niya kaya naalala ko na nadun pa ung drawing na un sa isang box sa ilalim nung lupa. Binaon namin sa lupa para hukayin namin pag ipapagawa na ung ospital.

10 years ago.

"Mom! We're home!"

Sabi ni hazel nang makapasok kami sa bahay niya.

Nanlaki mata ko sa aliwalas at laki nang bahay niya. Ang ganda!

Napa-ikot ako sa bahay niya dahil sa marble nitong design and columns and arcs nitong design din.

Para akong nasa bahay nang God sa Olympus. Is this the house of a rich kid.

"Hahahaha! Para kang bata mare! Maganda rin bahay niyo ah!"

Sabi ni misaki. Alam niyang mahilig din ako sa mga ganitong design.

"Ano ka ba?! Mas maganda design dito kala mo bahay ni Zeus at Aphrodite!"

Sabi ko habang paikot-ikot parin ako sa bahay.

"Rina! Nahihilo ako sayo!"

Sabi ni nadeya habang tinitingnan ako. Hala sinundan niya nga tingin ko!

Tumigil ako saglit. Nahilo rin ako. Wait balansehin ko lang sarili ko.

"Sorry iha ngayon lang ako nakababa."

Sabi nang mama ni hazel kaya napatingin ako. Omg!

Nakita kong lumaki bunganga nina nadeya at misaki kaya tinakpan ni hazel un. Natawa kami nina zel, parker at jareh.

Ngumiti lang samin nanay ni hazel at niyakap si jareh. Oo nga pala boyfriend siya ni hazel.

"Naku iho sorry kung busy."

Sabi nung mama ni hazel kaya sinabi nitong ok lang.

"Oh! You brought new friends! Hello! Call me tita lynn!"

Masaya nitong sabi kaya napangiti kami. Nag ganda niya sobra. Siguro nung bata siya kamukha niya si hazel. Ngunit parang may ibang halong mukha si hazel onte.

"I'll bring you guys food, while you can stay at the garden."

Sabi nito at kinausap na si hazel. May inutos ata sakanya.

Pinakita samin ni jareh ang daan papunta dun sa garden at halos manluwa mata ko sa nakikita ko along the way.

So.. kaibigan po namin ay may ari nang mansyon na tinatakpan ko ngayon. Feel ko na isa akong tubol pag tinabi sakanya.

Kilalang doktor ang parehas niyang magulang at only child lang siya. Nag- retire na rin si tita Lynn para daw maalagaan si hazel. Kwento batay kay jareh!

Nang makarating kami sa garden ay agad akong na mangha.

Pwede ka magcamping dito! May puno rin! Pwede rin mag bonfire! May fountain at may parang wall na may maraming plants! Oh my gosh talaga!

Nang makaupo kami ay para pa akong nahihiya at hindi ako mapirmi. Masyadong maganda ang gamit masyadong maganda para gamitin.

Habang naghihintay ay nagiisip kami nang mga ideya kaya kung ano ano na naplano namin.

Since buwan nang wika ang una ay naisipan namin ay mag parang theater style at jamming nang mga Tagalog na kanta.

Meron din pwedeng mag paharana at naka traditional attire habang naman lahat nang disenyo sa school ay makaluma.

Gagawan din namin nang paintings and booths na may kinalaman sa historidad nang bansa. Nagplano tuloy kami na mag research sa isang museo.

Nang makabalik samin si hazel dahil umalis siya saglit, naalala namin ung bakanteng lupa kanina.

Since magaling si nadeya mag-drawing ay pinaguhit namin sakanya ang disenyo nung ospital.

Nang mag tanghali ay kumain kami nang lechon na in-order ni tita lynn.

Nung una nahihiya pa kami kaso sinabi niya samin na welcome na welcome daw kami dito dahil kaibigan kami nang anak niya.

Nanlambot puso ko sa bait nito. Parehas sila ni hazel.

Matapos nang lunch ay gumawa rin kami nang listahan kung sino sino magaling sa ganitong subject.

Ako ang nilagay sa English

Habang si dynzel ay sa Science

Si Hazel ay sa Filipino

At si Jareh ay sa math (Napakagaling niya magturo! Natuto kagad ako, kahit si dynzel nagalingan sakanya! Kaya siya perfect sa math eh!)

Si Misaki sa music at edukasyon sa pagpapakatao. EPP nalang

Habang si nadeya sa arts at health. (Magaling siya dun eh)

Tapos si parker ay sa PE and computer.

Napatingin naman ako sa orasan ko at gabi na. 6 o'clock na nang gabi.

Kada oras nang kain at dating ay tine-text ko si myka tungkol dito para nai-inform siya.

Habang nakain kami dito sa garden nang dinner ay napag-isipan namin mag bonfire.

Napagdesisyunan naming magsi-kwentuhan habang ninanam-nam ang apoy at lamig nang gabi.

"Una ako!"

Tinig ni nadeya kaya kwinento niya ang kabataan niya na palagi daw siya ang tinuturo pag may kasalanan.

Nasanay rin siya akuin. Kwinento niya rin na nagkasamaan loob ang pamilya niya kaya nasa side siya nang mama nya.

Nagkwento rin si jareh na kaya niya kailangan itong gawin dahil sa tatay niyang nasaktan dahil dito.

Nakita niya impact nito sa kaibigan niya at gusto niya itong mabigyan nang pagkakataon na baguhin ang nangyari dati.

Habang si hazel naman ay kaya naman nandito mama niya ngayon dahil simula pag kabata wala magulang niya. Yaya lang ang kasama niya.

Wala rin siyang kalaro at ang tanging gusto nang magulang niya ay mag aral siya nang mabuti kaya naman ay nagaaral siya palagi.

Si parker naman ay kwinento niyang hindi siya ganun dati. Hindi siya pala ngiti dahil palagi daw seryoso ang pamilya niya.

Nang malaman niyang ang saya na maging masaya ay naging pala ngiti siya. Nalaman niya na mahalaga ang ngiti dahil nagpapagaan ito nang pakiramdam.

Kwinento naman ni dynzel na kaya siya nandito dahil sa utos nang mama niya. Gusto nang mama niya mag aral siya sa lugar kung saan natapos ang kabataan nito.

Gusto niya itong makaranas nang naranasan niya dati noong bata pa siya kaya pinapunta siya dito nang sa pilitan.

Ako naman kwinento kong iniwan kami nang mama ko nang hindi manlang nag paalam. Wala rin masyado tatay ko at hindi ako pala tiwala dahil sinira un nang isang taong hindi ko na maalala.

Nang matapos kaming anim ay lahat kami nakatingin na kay misaki.

"Oh ano meron sa akin?"

Inosente nitong tanong kaya napailing si parker.

"We're worried for you, lalo na si rina."

Sabi ni dynzel sabay kwento nila ni parker nung araw na biglang umalis si misaki.

Napatingin sakin si misaki nang luhaan pero ningitian ko lang ito.

"S-sorry.."

Garagal niyang sabi dahil naiiyak na siya. Hindi niya alam kung pano sisimulan.

"Ito kasi un-

Panimula niya kaya nakinig kami. Kwinento niya kung pano ginamit nung nanay niya tatay niya para sa pera.

Pero nagkabalikan sila nang mabuntis itong nanay niya ngayon. Gusto nung nanay niya na sama sama na sila sa iisang bahay pero ayaw niya.

Alam niyang hindi sa tatay niya yung bata at nasasaktan siya para sa tatay niyang mahal na mahal parin mama niya.

Sumabay pa ung pagkamatay nang lola niya sa side nang dad niya na un lang ang nakakaalam nang mga problema niya.

Nawalan siya nang kausap at kakampi kaya lalo siyang nasaktan at naguluhan sa pangyayari.

Gusto niya munang intindihin ung pangyayari bago niya ikwento para hindi samain magulang niya.

Lahat kami ay nakonsensya sa kanya sa laki nang pinagdadaanan niya dahil lahat nang ito ay isang bagsakan lang sakanya.

Sinabi niya rin na gusto niyang sabihin ito matapos nang malagpasan ang problema para di na kami magaalala.

Kaya hindi rin siya pumasok nung nakaraan ay dahil pumunta siya nang japan upang ilibing ito doon.

Gustong gusto niyang sabihin sakin pero ayaw niya dahil kung magiging mahina siya pano pag kinailangan ko siya.

Sinabihan ko siya na ok lang maging mahina dahil parehas natin salo ang isa't isa.

Nagpramis nalang kami sa isa't-isa na walang nang sikreto na hindi sasabihin lalo na kung hindi na kayang damdamin.

Lahat kami ay nag-cheers habang nainom nang coke at ninamnan ang tuluyang magdilim na ang langit.

Nang matapos na ang araw ay dumaan kaming pito sa bakanteng lupa at naghukay para ilagay ang design nang ospital sa isang kahon at ilibing ito sa lupa.

"This is our hospital."

Sabi naming sabay sabay na sabay sabay ring nagkatitigan nang makahulugan. Natawa kaming lahat habang emosyonal dahil sa mga nalaman namin sa isa't isa ngayon.

"Nandito na po ako!"

Paalam ko kaya sinabihan na nila akong magpahinga na kaya ngumiti ako.

"Kayo din po."

Sabi ko sabay hikab dahil sa antok. Nang makaakyat na ako ay pabagsak akong humiga sa kama.

Tinignan ko ang gc at nag si-good nightan sila.

Napangiti ako at nagtipa nang "good night."

Napatingin ako sa kisame at nilagay ang kamay sa noo.

Ito ang unang araw na nag-share kami nang malalaking pangyayari sa buhay namin.

Hmm.. so this is what sharing with the one's dearest to you feel like.