INAKI’S POV
Hindi ako makapaniwalang umalis sa rooftop at iniwan si Akira doon. Nagpakawala ako ng buntong hininga upang pigilan ang inis na nararamdaman ko para sa kaniya. Pinigilan ko rin ang sarili ko na makapagsalita na alam kong maaari kong pagsisihan sa huli.
“Inaki,” nag-aalalang tawag sa akin ni Kanji na nasa may hagdan.
Tiningnan ko siya ng seryoso. “Mag-usap tayo.” Pagkasabi ko no’n ay mabilis akong humakbang ulit at sumunod naman siya sa akin. May sampu pa namang bodyguard si Akira kaya ayos lang na kausapin ko sandali si Kanji.
“Anong sinabi niya sa ‘yo?” seryosong tanong sa akin ni Kanji habang naglalakad kami papunta sa classroom ko.
Mapakla akong tumawa. “Ako ang sinisisi niya sa lahat ng nangyayari ngayon, Kanji,” inis kong sagot.
“Really?” hindi makapaniwalang tanong
