INAKI’S POV
“Inaki.”
Natigilan ako nang marinig ko ang boses ni Miro. Halos mapigil ko ang paghinga ko dahil doon. Ang tagal ko na kasing hindi nakakausap si Miro kaya nakakapanibago na nilapitan niya ako. Siya na rin kasi ang umiwas sa akin simula nang magtapat ako sa kaniya.
Nagpakawala ako ng malalim na paghinga bago ako nagpasyang harapin si Miro.
“A-anong kailangan mo?” nauutal kong tanong sa kaniya.
Bahagyang ngumiti sa akin si Miro na halos ikalundag ng puso ko. Marahan akong napailing. Hanggang ngayon ay ang lakas pa rin ng epekto sa akin ng mga ngiti ni Miro. Pinapabilis pa rin niya ang t***k ng puso ko.
“Kumusta ka na?” seryoso niyang tanong sa akin.
Kumunot naman ang noo ko. “Seriously?” hindi makapaniwalang tanong ko.
“Inaki, kaibigan mo pa rin ako,” sagot naman niya sa
