Chapter 4
1004 Words
My daily routine with my b*llshit ex husband starts now.
Namamaga parin ang mga mata ko. Naalala ko na nadala ko pala ang Cellphone ko kahapon kaya tatawagan ko na sana si Kuya nang kinalabog na naman Ng Gago ang pintuan ko. Syempre nasa Maids room pa rin ako.
"Andromeda", matigas na aniya.
"What!!?", Sigaw ko dito, mas nilakasan ko pa yung parang galit na sigaw, ganon.
"Don't shout! Lumabas ka na", tugon niya na para bang walang nangyari kahapon.
Ano ba ang problema nito ngayon... Tanginames niya.
"Ano ba ang sasabihin mo?", tanong ko pagkalabas ko ng kuwarto ko.
"Punta na akong opisina---
"Pake ko ba?", biro ko pero nauwi sa pagiging seryoso.
"Sinasabi ko lang, And.... Don't you ever dare na lumabas ng bahay", at tinuro-turo pa ako.
"Gusto kong magliwaliw", I uttered.
"No, and that's final", at tumalikod na ang gago.
What's with him? Para siyang tanga, gago, hinayupak, Animal, Bastaaaaa...tangina niya.
Pumunt nalang akong room ko and tinawagan sina Kuya.
Napatakip ako sa bibig nang makita ko kung gaano kadami ang message at missed calls nila, Si Kuya, Mom, dad, Tanya, Vera and Treyton.
Hindi ko na binasa lahat at agad na tinawagan si kuya. Matapos ang ilang ring ay sinagot na niya ito.
"Fvck, Andromeda, where are you?", bulyaw niya.
"Philippines---
"What the fvck?", sigaw nang kung sino at sigurado akong si Treyton iyon.
"Bat hindi mo sinabing umuwi ka nang gaga ka?", Si tanya.
"My husband---I mean My Ex Husband forced me", ani ko at rinig na rinig ko ang buntong hininga nila.
"That fvcking idiot, Wait for me babe, pupunta ako dyan---
"Huwag na, at saka aalis rin naman ako dito, wala akong balak mag stay dito no", I cut him off.
I will not deny the fact na nagustuhan ko si Treyton. He's my childhood bestfriend and he's my first crush haha..Mas mahal ko nga lang si Spencer, noon.
"Alright, pag may nangyaring di na naman maganda, Call us baby okay?", Nag-aalalang ani kuya.
"Ofcourse bruh, Bye guys,Love you all", masayang ani ko.
Kung kailangan kong magpanggap na masaya gagawin ko para pagtakpan ang mga sakit na naninirahan dito sa puso ko.
Pagkatapos non ay umiyak na naman ako, ewan ko at parang hindi nauubos ang luha ko kakaiyak.
Nagluluto ako now ng lunch nang biglang tumunog ang cellphone ko, at si Spencer iyon.
*Dyan ako mag di-dinner*
Yun lang ang message niya at in-off ko na ang phone ko. Wala akong oras para sa kahibangan niya.
Kung gusto niyang dito mag dinner edi siya yung mag luto, anong akala niya akin? Taga luto ng kakainin niya? Excuse me, hindi na niya ako asawa pa.
Lumipas ang ilang oras at dumating na siya, may dala siyang tatlong paper bag and three stems of Rose. I do really love rose.
"Here, For you", gusto ko sanang kunin yung bulaklak dahil love na love ko ang flowers pero naalala ko na naman ang mga salitang binitawan niya.
"Kunin mo na--
" I don't need it".
"Andromeda, I'm trying to be nice here", Aniya at inilapag sa table ang dala niyang mga paper bag.
"Sinabi ko bang try to be nice?", pabalang kong sagot.
"Okay, Let me explain---
" I don't need your explanation, Spencer---
"I do really love you, Andromeda, It's just----
"Don't fool me, ayaw kong marinig ang mga kasinungalingan mo na naman", tugon ko.
"Please pakinggan mo muna ako", usal niya.
Tinaasan ko siya ng kilay "Ano na namang palabas ang ipapakita mo sa akin ngayon?".
"Just listen to me first, Honey----I don't know where to start---How can I tell you this----Fvck", napasabunot siya sa sariling buhok.
"Huwag na, jusko, matapos nong mga masasakit na salitang binitawan mo?Ano ako tanga? Na maniniwala na naman saiyo?", naiiyak na sabi ko.
Nag-angat siya ng tingin sa akin at nakikita ko sa mga mata niya ang sakit.
"I-I--I'm sorry", he tried to reach my hand but umatras ako.
"Tama na Spencer kung gusto mong patunayan na mahal mo ako, huwag mong sabihin, iparamdam mo, hindi yung sinasabi mo kahit na alam kong labag sa kalooban mo", tugon ko at umalis na, nagderetso na akong kuwarto ko at doon ibinuhos ang mga luha ko.
Mahal mo ba talaga ako? Bakit may parte sa akin na gusto kong maniwala at may parte rin sa akin na ayaw ka nang paniwalaan pa.
Kung mahal mo ako, hindi mo iyon gagawin at sasabihin, hindi mo ako ipagtatabuyan,hindi mo pipirmahan ang Annulment papers.
Mahal kita at hindi ako sigurado kung ano ba talaga ang nararamdaman mo, kung pinaglalaruan mo lang ba ako o totoo ang tinuran mo.
Kailangan ko ng paliwanag mo pero hindi ko alam kung kaya ko bang paniwalaan, kung kaya ko bang harapin.
Mas mabuti nang tapatin ka sa masakit na katutuhanan kesa paniwalain ka sa malambing na kasinungalingan.
Alam mo yung feeling na gusto mo ng lumohod para lang malaman niyang nasasaktan ka na?
Please Lord, bigyan mo ako ng sign... Sign na tuluyan ko na siyang kalimutan at makahanap ng iba na magmamahal sana sa akin gaya ng pagmamahal na binuhos ko sa lalaking napangasawa ko.
Napagdesisyunan ko nang matulog dahil gusto kong mamasyal bukas. Saktong naka higa na ako ay tumunog ang Phone ko at nakita ko ang pangalan doon Ni Treyton.
Nagulat pa ako nong una saka ko sinagot.
"Babe, how are you? I wanna go there babe", bungad niya.
Lord,is this a.............. SIGN? Lord.... Omg.... Aaaccckkkkkkk...
"Oh, yeah, I'm good, how about you? A-a-ako na bibisita saiyo sa Korea Soon",kinakabahang ani ko.
"Weh? Talaga babe?", impit siyang napatawa.
"Oo naman, why not haha", ani ko.
"I'll hung up babe, kauuwi ko lang pala galing London, and same as through with Tanya and Vera. Nasa Pinas ka na pala kaya umuwi na kami", Paliwanag niya.
"Ah, haha, cge, bye", yun na lang ang nasabi ko ay pinatay na ang tawag.
Lumundag pa ako ng unti sa kama ko at niyakap ang isang unan. Is this really a sign? If yes, then I'm willing to accept it....
Itutuloy....
- Writer
