Perusal

Ruined Mood

Chapter 28: Ruined Mood

Naglaho ang ngiti sa labi ko sa gulat. Hindi ko inasahan ang naging tugon nito. As he take a step closer my heart pounded aggressively. Maagap kong binalik ang ngiti ko.

"I knew it." Naapatras ako sa paghakbang ulit nito palapit. Nanlaki ang mata ko noong naramdaman kong hinila niya ako palapit. Halos maduling ako sa lapit ng muka namin at mahigpit na nakapalibot ang kamay nito sa baywang ko.

"What IF I do have a crush on you? What could be the reason?" Nanayo ang balahibo ko sa gasgas na boses nito.

"You held it by your undeserving arms, that's all reason."

"Perfect body? I see non. Beautiful face? Where? Good attitude? I don't think so." Pakiramdam ko ay I aalisin ako ng hangin bigla, tila isang isda na inalis sa tubig. "I know what you're doing, I'm watching you remember? I'm watching you..closely."

The next thing I knew was he's walking and all I could see is his back in his black shirt and denim trousers with white shoes. I take a breath and let it out slowly.

So the devil gave up from his position in hell and decided to stay with me. He got a good taste yet bad tongue.

"Do you want me to carry you?" He sarcastically shouted from the car. "Or you rather walk, you choose I don't mind." That bastard did start the engine and I immediately ran towards him. He doesn't know how furious I am. Still, I stayed silent. I said nothing and did everything to restrain myself. His laugh just fueled anger.

He is the person who insulted me that way. The insult I never imagined that would come from a man. I was taken aback and that wrecked my mood. I still can't believe, he said those things. It was a grand backfire that I didn't expect. I should sue him for plagiarizing my style.

I said nothing until we reached the hotel, I just got out and carefully slammed the door. And walk straight to the elevator and press my floor. I never dare to turn my gaze to anyone. Soon as I entered my room I throw all of the microchips all over my body. And went to the bathroom, turned the shower on, and let the cold water runs down my body. I even forgot to take off my clothes. I harshly throw my wet clothes on the floor and feel the cold water. I badly need this one.

How dare him? That's all I could say.

Pikon ako kapag hindi ko napaghandaan ang bardagulan lalo na kapag wala akong naisagot. Matapos ang ilang oras ng pagbababad ay lumabas na ako at nagpatuyo. I don't know how to move on. I still hear his words, it keeps ringing in my head.

Mabuti na lamang at may naispatan akong computer sa tabi. Binuksan ko ang mga files at nakita ko nga doon ang initial report tungkol sa kaso na hawak namin. Lahat ng nandito ay mga kailangan lamang para sa misyon kaya inasahan ko nang nandito nga ito. Ngunit nakukulangan ako sa report nito. I checked the internet connection and other things connected to this computer. A personal computer is enough for this kind of work. Bago ko simulan ang trabaho ay pinatay ko ang computer at binuksan ko ang System Unit nito. Ayoko sa lahat ng may nakikinabang sa impormasyon nakalap ko ng hindi ko na lalaman. Tinanggal ko ang mga hidden chips doon, matapos ko itong linisin ay nagtatag ako ng pinakamalakas na firewall na kaya kong gawin gamit ang sarili kong code.

Hindi nila alam kung sino ako. I checked all of their backgrounds and I found out something interesting. Lea's best friend which Mika is her real sibling while Kyle was adopted. Mika went missing fifteen years ago, until now ay hindi pa rin nila alam, hindi pa nga ba? I set that issue aside a while and check the main system of Perusal.

Balak ko sanang pasukin ito para mahanap ang taong kailangan ko, ngunit yata magiging mabuti iyon.

"I right time, right place. I'll catch you once you came out."

Umuorder na lamang ako ng makakain at taimtim na sinuri ang mga backgrounds nila. I know, there's something in it, something hideous. Bigla akong napatayo at kinancel ang order ko. I cannot just sit here, someone ruin my mood and I should do something to divert my attention. The only problem is I don't have any car key. This is unfair.

I snatched my cellphone given by Zid and booked a car. I changed my clothes and went down. Ilang minutong paghihintay ay dumating rin ito. Binigay sa akin ang susi matapos kong magbigay ng bayad, napag-usapan naming iiwan ko lang ang sasakyan dito sa parking ng hotel. Nagdrive ako papunta sa hospital, kung nasaan si Mika.

Agad naman akong pinapasok ng mga nurse, tinuro nila sa akin ang kwarto ni Mika. Nandoon nga ito, nakaupo at nakatingin sa bintana. Lumingon ito sa akin pagsara ko ng pinto. Matamis itong ngumiti sa akin ngunit hindi ako ngumiti pabalik.

"Hello, I'm Mika." Malambing ang boses nito at kalmado.

"Hello, Mika. I'm Rika." Malakas itong tumawa matapos kong magpakilala.

"Ang cute naman, magkatunog ang pangalan natin, Mika, Rika." At nagtagpu ang mga mata namin, hindi niya ito maialis at nanlaki ang mata nito. Nabasa ko ang lahat ng sekreto niya, at nagpatibay ng suspetsa ko. Tumingin ako sa bintana saka ito napakurap. Naalala niya ang lahat ng nakita ko, nagsimulang bumilis ang paghinga niya.

"Umalis ka, umalis ka!"

"Nandito ako para tanongin kung anong kinalaman mo sa pagkamatay ni Lea at Rosalinda."

"Wala akong alam, umalis ka. Hindi kita gusto! Ahhhhhhh!" At tumili ito ng malakas. Nagdatingan ang mga nurse at pinakalma siya.

"Ma'am, pwede bang umalis muna kayo?" Pagtataboy sa akin ng mga nurse. Baliw siya, na nagbabaliw baliwan. Sunod kong pinuntahan ang lalaking kabit ni Rosalinda. Si Lando ang kanilang hardinero na nagtago matapos ang insedente. Pagbaba ko sa sasakyan ay natanaw ko ang bahay nitong singling lang ng kubo sa tabi ng dagat.

Tahimik ang bahay at walang ibang kapit bahay. Naaninag ko ang sinampay na nahulog na ang iba sa lupa. Habang papalapit ako ay may naaamoy akong kakaiba, amoy malansa. Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang maabot ko ang bahay niya at lalo lamang na tumindj ang amoy. Nanlaki ang mata ko noong may naispatan akong dugo sa lupa. Takip ang ilong lakas loob kong pinasok ang bahay saka tumambad ang bangkay ni Lando. Agad akong napaatras at mabilis na tumakbo ngunit napasubsob ako sa pader. Ngunit nakita ko ang sapatos nito kaya napaatras ako.

"What are you doing here?" Mabilis akong tumakbo palayu at humabol naman ito sa akin, pumasok ako sa sasakyan at pumasok rin siya. Nanginginig ang kamay kong ipasok ang susi.

"Kumalma ka lang, lumipat ka dito ako na magdadrive." Aniya at binitawan ko ang susi kinuha niya naman ito at lumabas. Lumipat naman ako sa passenger seat at pumasok siya. Nanlalamig ang kamay ko at nanginginig ang binti ko sa nakita ko.

"Kumalma ka lang, ayos lang iyon." Marahas akong napalingon sa kanya.

"Anong maayos doon, Jed?! Nakakita lang naman ako ng bangkay! Tama, walang big deal." I sarcastically said habang seryoso itong nagdadrive.

"Normal sa trabaho natin iyon."