Lectured Like A Kid

1102 Words
Chapter 29: Lectured Like A Kid I can't believe what I just saw. What is more unbelievable is Jed's words. How can say those things, narinig niya ba ang sinasabi niya. Habang nagmamaneho ito ay may kinausap siya sa telephono, mga autoridad yata para asikasuhin ang bangkay. "Naghihintay na si King sa Hotel, may meeting raw tayo saglit."Hindi ko napigilang mapairap, nabawasan ang kilabut ko at napalitan ng inis. Hearing his name seem triggers my mood. "Ayos ka na?" "No, I'm not." Diretso kong sagot, sinulyapan niya ako sa rare view mirror. "Hindi na gustuhan ni King ang ginawa mo, kumilos ka ng hindi niya alam." Sinandal ko ang ulo ko sa head board. Who cares? "Tiyak akong magagalit ito mamaya." "So? I did what I have to do, fix that case. Mali ba iyon? "Ng hindi namin alam, Oo." Tatay ba kita? Hindi na lamang ako sumagot. "Paano kung may nangyari sayo, at hindi kita nakitang umalis. Kapag may nangyari sayo ng masama ay kapabayaan ng lahat." "I'm fine, " I spoke as a matter of fact. "Sinasabi ko lang naman-" "I don't need it right now, Jed. Can't you see I just freaked out from what I have seen? I need a break. " Napabuntong hininga na lamang ito at hindi na nagsalita buong biyahe. Unang bumaba si Jed, nagulat ako noong pinagbuksan niya ako ng pinto. Gusto kong magpasalamat pero wala ako sa mood. Dumiretso na kami sa room ni Zid, nauuna akong maglakad sa kanya, hindi ko alam, ayaw niyang pumantay sa aking maglalakad. Nanatili lamang itong nakasunod. He really does treat me like a Queen. Si Jed rin ang nagbukas ng pinto at nauna itong pumasok at sumunod ako. Sumalubong sa akin ang salubong na kilay ni Zid. "Anong ginawa mo?" Bakit parang galit pa siya? Mali bang trabahuin ang trabuho? I answered nothing yet, I gave him a look like I was saying what do you think? Isn't it obvious enough? "Hindi ko nagugustuhan ang kasutilan mo." I offendedly looked at him. "Sino ka ba para hingian ng permiso?" He was taken a back from my sudden outburst. "I am-" "If you think you can controll me, Zid. I'm telling you NEVER. I will do what I want and you can't do anything about it. I will not let you stop me from doing what I think is right." Natahimik ito at nanatiling nakatingin sa akin. "Siguro magpalamig muna tayo, order tayo ng makakain? Five pm na rin." Singit ni Jed sa matinding katahimikan. "Were you offended by what I have said at the cemetery? Or I hit your pride?" Umangat ang isang sulok ng labi ko sa tanong nito. "Never talk about pride, Zid. As if you have non in your veins." "I don't care, that wouldn't change what you have done. Paano kung may masamang nangyari sa ka tangahan mo at hindi mo kami sinabihan na gagawin ka, iniwan mo lahat ng tracking device at earpiece. Edi na lagutan ka ng hininga ay wala kaming kaalam-alam." "So? You guys don't want me in your team, kung mamatay man ako, edi masaya kayo." "Hindi sa naman ganon, Queen." Singit ni Jed sa usapan kaya napatingin ako sa kanya. Akmang sasagot ako sa kanya kaso nagsalita agad si Zid. "Ang sabihin mo, selfish ka. Gusto ikaw lang ang gumawa ng trabaho, though we don't mind. The problem is kargo kita, matutu ka namang makiramdam, kailangan namin siguraduhin ang kalagayan mo at ikaw pa itong galit. I am trying to be a good leader here and clearly you don't respect me as your leader." Napatingin ako sa kanya, hindi makapaniwala sa mga sinabi nito. Naramdaman ko na lamang mainit na tubig na dumaloy sa pisngi ko at paglabo ng paningin. "Who are you? Who are you to be respected? Zid tell me, should I respect the person who did nothing but to hurt me again and again?" My voice broke as I said those words. "Protect me? Why would I expect a protection from those people who hates me? Kargo? I am not fragile! I can manage myself!" "Is this about the first encounter, again? Hindi ka pa ba nakamove on doon?" "NO! Why do you think I've moved on? I received not even a single sorry! And I sleep in a back aching floor when I deserve my Queen size bed. I live in ate Gina's pad, I don't have my own room not even a normal cabin for normal students. You think I'm happy? That was my worst experience ever! I was treated like s**t!" I harshly wiped my tears but it keeps falling down. "Veil-" "No! I don't want to hear anything from you. Not a single word!" I hurriedly turned my back on him. All I want is to escape from this room. I slammed the door and went to my room. How dare him scold me like a little kid? Do they really think I'm fine with that situation despite the fact on how I act? Tingin ba nila sanay akong mahirapan? Sanay akong insultohin at kutyain. Well they don't care, sino ba ako para isipin hindi ba? I buried my face into my pillows. I am hurt, and I hate it. I let no one do such thing to me but them. Kung hindi ko lang kailangan manatili sa lugar na iyon, hindi ko sila pagtitiisan. Ilang minuto ay kumalma na ako, kumalam na rin ang sitmura ko. I admit, I am being prideful. My outburst was partly unreasonable. Pero nainis na ako, hindi ko na rin kinaya ang attidude niya. Halo-halo na lahat iyon. Ngayon ko lang nasabi dahil ngayon lang ulit ako na puno. Dahil na rin sa mga emosyon kong naipon at nailabas ko sa ganoong paraan. May kasalanan ako, Oo. Hindi ako nagpaalam, yes. Pero hindi ako natutuwa sa kanya, wala itong pakialam sa kung anong posible niyang masabi sa akin. Kahit labag sa loob ko ay nanatili akong nakahiga at pinilit na matulog kahit gutom. "Hindi ka dapat matulog ng gutom." Napatalukbong ako ng kumot sa narinig ko. I despice his voice, no I despice him. "I know your mad." Paano ba siya nakapasok? Ano bang ginagawa niya dito? "Dali na, kumain ka na. "Mahinahon nitong saad, as if he really mean it." Come on get up. I want ko talk to you. " We have nothing to talk about. "I need a break please, pagod na ako. Just please go." "We need to settle things," naramdaman kong umupo ito sa kama ko. "Ok, babalik ka na sa cabin pagbalik natin sa Academy. And I'm sorry."
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD