Perusal

Mission Accomplished

Chapter 30: Mission Accomplished

"Maybe what I did was wrong, but I just did that to discipline you as what I was instructed to. Hihingi naman talaga kami ng paumahin pero iniiwasan mo kami, naubus ang pasensya ko sa kakulitan mo kaya pinaalis kita sa room mo. Hindi na pag-usapan iyon akala ko hindi ka papayag at magmamatigas ka pero hindi." Parang sinasabi niya pa na kasalanan ko, ganyan ba humingi ng tawag?

"I don't need that now, gusto kong matulog."

"Ng gutom, no. Get up."

There he goes again, bossing around like his the king. Well he is but..nevermind.

"Bilis na kasi."

"Get out."

"Not unless, kumain ka na." Ang awkward na na sitwasyon, hindi niya ba ramdam. Hindi ako nagsalitat at hindi na rin ito nagsalita.

"How about....I'll give you a favor to make it up with you." Tumingkad ang tainga ko sa sinabi nito. A favor? "

"What favor?"

"Anything you want." Napaisip ako sa alok niya, a favor huh?

"Anything?"

"I'm starting to think, that's not a good idea." I immediately get up at look at him.

"Walang bawian, deal." Hindi ko na pinalagpas ang makabawi, I have nothing in my mind yet but I think this will be great.

"Deal," Nag handshake kami matapos noon ay napaligon ako sa dala niyang pagkain. Pizza? Pizza for dinner? Not bad, pero hindi ako nagtanghalian eh. Kumuha ako ng isang slice at bumaling ulit sa kanya.

"You can leave now."

"I'll do what I want." Said he and laid down on my bed with shoes on. Disgusting!

"I should have sued you for stealing my lines." And he just chuckled as if something's funny.

"Ngayon alam mo na ang pakiramdam na sabihan ng ganon." While I was eating he removed his shoes in front of me and laid back again.

"Hindi ka pa ba aalis?"

"Who are you? Who are you to boss me around?"

"Arghhhhh! I hate you. " And he chuckled even more.

"I know." Bakit hindi ako naoofend this time? It doesn't add up on heavy atmosphere, kabaliktaran nga nito ang nangyayari, mas gumagaan ito.

"Nag-alala ng husto si Jed."

"Really? " Sumubo ako ng pangalawang slice.

"Yeah, hindi ka ba mang aalok jan? Kahit respeto lang kumakain ka sa harap ko." I raised my left eyebrow.

"Ede tumalikod ka. Gutom ako." And I saw him smirked.

"Kanina aayaw-ayaw ka pa. Ngayon gutom ka pala." Pang-aasar na naman nito sa akin.

"Kakainin ko naman talaga pag-alis mo, ikaw itong ayaw umalis."

"Mapride ka lang."

"Alam ikaw, nagtatagalog ka naman pala bakit inienglish mo ko lagi? Ikaw ba talaga yan?"

"Whatever."

"Wag mo ulit sasabihin yan, bakla pakinggan." Binato agad ako ng unan, close kami? Isa din tong pikon eh. Kumuha akong ng pangatlong slice, hayop gutom na gutom ako. Kung hindi ako gutom, hindi ako bibigay.

"By the way, how was it? " At bumalik na siya sa pag-eenglish.

"Mika killed them." Natahimik ito at napatingin sa kisame.

"Explain."

"Magkapatid si Mika at Lea the victim remember? Nawala si Mika 15 years ago at hindi na nahanap, nag adopt sila which is Kyle para mawala ang lungkot nila sa pagkawala ni Mika. Years passed nagkasalubong sila ng landas and they became best friends.

"But one day, Mika found out the truth, siya pala ang nawawala niyang ate, ang ate na nagligaw sa kanya."

"That made sense,"

"At gusto ni Mika ang boyfriend ni Lea, lalo itong nagalit noong nabuntis si Lea. " Malalim itong nag-isip. Kaya tuloy lang ako sa pagkain.

"And Mika is mentally ill to commit such." Saad nito kaya tumago lamang ako. "She planned to set Jhon up, right? "

"Yup,"

"Sa initial report, nandoon si Kyle at Lando."

"Mika is pregnant with Kyle's child, hindi niya kayang makulong ang babaeng mahal niya. While Lando, mahirap lang siya para kalabanin ang yaman ni Mika."

"May nakuha ka bang ebidensya? "

"Yup, yong bubble gum na nakuha ko sa puntod. Kay Mika iyon, ang pagkakaalam ng lahat ay matapos ng insedente dumiretso na si Mika sa ospital kaya imposibleng makadalaw ito sa puntod unless pwede siyang lumabas. Pag-aari niya ang ospital, kaya sapat na iyon." Uminom ako ng tubig at napahimas tyan ko, solve. Kinuha ko ang ebidensya siya at ibinigay sa kanya. Tumayo ito at sinuot na ang sapatos.

"I need to speak Jed." At pinanood ko lamang itong umalis.

"Guilty," Iyon lamang ang pumasok sa utak ko. Labis akong nagulat sa hatol ng judge akala ko ba ay naayos na ang problemang ito. Habang sinasabi nito ang sentensya niya ay napalingon ako kina Zid na maayos na nakikinig. Naguguluhan akong napatingin sa lalaking nakaorange at nakaposas ang dalawang kamay sa likod wala tigil ang luha nito at nakayuko. Nag-iyakan ang mga kaanak nito at tahimik sa tabi si Jhon.

Anong nangyayari?

Hindi ko man lang nakita ang anino ng totoong salarin. Napatawan ng parusang habang buhay na pagkakakulong ang taong inosenti sa harap ko, sa loob ng sinasabi nilang makatarungang korte. Nagtayuan na ang lahat para umalis, mabilis akong humabol kay Zid.

"What was that?"

"Mission Accomplished. " Simple nitong sagot sa akin.

Natahimik na lamang ako dahil maraming tao sa paligid. I felt betrayed, pinapatay rin ni Mika si mang Lando at ngayon maayos itong nakakalakad sa labas. Habang nasira ang buhay ng isang inosente. Pagpasok namin sa sasakyan, si Jed ang nagmaneho. Nagtataka ko silang tiningan.

"Can someone explain what effin is happening? "

"Tapos na, babalik na tayo sa Academy. " Sagot ni Zid.

"Anong tapos, si Mika ang salarin, bakit si Kyle ang nakulong?"

"Ang utos ay humanap ng ebidensya laban kay Kyle, binayaran tayo para doon." Unbelievable!

"What the heck!"

"Kailangan nating sumunod sa utos." Sagot ni Jed sa akin, natahimik na lamang ako. Alam kong hindi rin nila gusto ang nangyari. Para na rin akong pumatay ng tao sa ginawa ko. Akala ko ay maililigtas ko na ang buhay niya sa pagkasira pero ganito ang nangyari.

"Ganito pala, hindi ko alam na nagtatrabaho pala tayo para sa pera hindi sa hustisya. Kung ganoon, saan na punta ang pera?"

"Perusal Society, we use the money to fund the society. "Disgusting! Nakakahiya at nakakasuka ang ginagawa ng mga kauri ko. Akala ko ay malaking tulong sa economical at bansa ang Perusal Society, kinukunsente pala nito ang mga taong halang ang kaluluwa.

"Paano nyo nasisitmura ang ganito?"

Hindi sila nagsalita at nanatiling walang imik. Kung iisipin ay biktima rin kami rito, nilalayo kami sa mga kamag-anak namin at mahal namin sa buhay.Hindi na kami makakaalis ulit sa Society, habang buhay na kaming hawak nito at pinatay na kami sa totoong mundo.

Hindi ulit ako nagsalita hanggang dumating kami sa Perusal Society. Pag-apak ko ulit sa Perusal Academy. Ngayon ay napagtanto ko.

Hindi ito magandang mundo.

Ito ay libingan ng mga buhay.