The pain he now know (TPHNK Book 2)

#10

Chapter 10

For the countless times, nilingon ko ulit ang lamesa na kung saan ay nakaupo si kage kasama ang iba pang mga lalaki at napalinga-linga ako ulit nang matantong wala sa siya sa kinauupuan niya.

I spotted him walking towards the corner of the restaurant, papuntang wash area kaya tumayo din ako. Huli na ng mapag-alamang hindi ko na dapat siya sinundan pa ng nasa gild niya na ako.

Tumikhim ako ng malakas at nang lumingon siya ay nagkunwari akong naghuhugas ng kamay. Natatawa na ako sa kaloob-looban ko dahil sa pinagagawa.

I pushed the soap dispenser sa pagitan namin at kumunot ang noo ko nang makitang walang sabon na lumalabas doon. Ilang beses ko pa iyong pinindot pero wala talaga. Bahagya na akong naiinis dahil nararamdaman kong napapahiya na ako.

I heard kage grunted annoyingly like he was too fed up by my dumb ass. Nagulat ako nang hawakan niya ako sa pulsuhan at tinutok ang palad ko sa ilalim ng dispenser. And i felt a cold liquid landing on my palms. It was the liquid soap.

"Oh"

"Tsk. It's automatic."

Napakagat ako sa labi at naramdaman ko ang bahgyang pag-init ng pisngi. s**t! Nakakahiya ka zephyrine. Baka isipin ang yaman-yaman mo pero ignorante ka sa mga 'yan.

Tumikhim ako and kept my head up. Pasimple ko pang hinawakan ang pulsuhan na hinawakan niya. Bet he only did that because he was too annoyed looking at me being naively dumb.

"Of course i know that. I was just testing kung hahawakan mo yung kamay ko. And you did" bawi ko.

"Oh yeah?" He then left chuckling which left me at awe.

That was his first time stretching a smile for me!!!

"Zeph! Nakikinig ka ba?"

Napatingin ako sa pinsan when she suddenly just flicked a finger in front of my face.

"You were spacing out" bulong ni van sa aking tabi.

"Oh uh..I'm sorry. Ano 'yon ulit?" I blinked.

"May sinasabi si cali sayo" she widened her eyes at me. I looked at cali questioningly and she just shook her head chuckling.

"Sabi ko, May bachelorette party ako bukas ng gabi. Baka gusto niyong sumama?"

"Ah sige. I mean, sasama ako"

She smiled widely then clapped her hand gleefully.

"Great! And oh uh girl? don't worry, tayo-tayo lang naman na girls ang sasama." She said, baka included na din doon si van sa mga "girls"

"I'm not even worrying" i chuckled.

"When she says don't worry. That means the opposite. You should learn not to trust a face like hers." Ani ng kaibigan nilang si liya.

Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. "Bakit naman?"

"Sabi niya, tayong lima lang sa girls ang sasama."

"Bakit? Sasama din ba ang groom at mga kaibigan niya?"

"No silly! He will also have his own bachelor party"

"Then..?" I'm really confused.

"Bachelorette party. That means there would be male strippers! Woohh!!! Party partyyy!!" Tili niya na ng sobrang lakas. Lumingon ako at nakita kong halos lahat sa restaurant na yon ang nagsitinginan na sa amin. Gosh, nakakahiya!

"Cali, don't tell me sa bar kayo pupunta? Alam ba 'to ni daxton?" Kunot noo ni van.

"Of course he knows. Pero mukha ba akong magpapapigil? This is after all my last days of being single." Hagikhik niya, "and correction, GAY bar"

"GAY BAR!!!??" Sabay-sabay naming sigaw na lima. Nanlaki ang mga mata ko as i didn't expected that. Kung bar okay pa eh. Pero gay bar? Puro babae kaya kami!

"Bakit parang nagulat kayo? Anong masama sa gay bar?"

"Cali! Gay bar 'yon eh! What if we catch something dirty in there like you know, STDs?" Ani ni liya

"Bakit? Makipag jugjugan ka ba doon? Hindi naman ah!" She defended.

"Still! We don't know kung sino ang mga pumapasok doon"

"Of course mga gays. Kaya nga tinawag na gay bar diba?" Pilosopo niya kay sumner na sinamaan lang siya ng tingin. "Come on! Don't be killjoys! This will be fun." She exclaimed.

"Hell no" iling-iling ng mga kaibigan niya. Tumingin ako sa isa nilang kaibigan pero wala lang man din itong reaksyon. Inisip ko na lang na agree siya dito.

Cali grunted then surprisingly, she turned to me.

"What about you zeph? What is your say about this?" Lumapit siya at hinawakan ako sa magkabilang kamay, "kapag siguro sasama ka, sasama din sila kaya pleaseee? Samahan niyo na ako" she said and showed me a disgusting puppy eyes.

I saw the three, including van shook their heads on me. Gesturing me to deny.

"Uh.."

"Pleaseeeee?"

"I guess hindi naman masama kung ita try natin diba? There's no harm in trying after all. Besides, this i guess, will be fun" i said na nagpahulog ng balikat nila sumner.

"Yesssss!" Cali celebrated. "So ano guys? Game si zeph. Kayo?"

"Of all people zeph.." my cousin glared at me, i just shrugged. Gusto ko ding magsaya eh. It's been too long since I've been in a bar.

Wala na din silang nagawa kundi pumayag na lang din. Cali was so hard to reject with her "forcing" skills.

Bahagya kong niyakap ang braso nang maramdaman ang lamig. Naka close air-conditioned kasi yung buong place kaya maginaw. Ngayon ko kang din naalala na naka knitted bralette lang pala ako. Everyone seemed not to mind though, this is a beach resort after all. Kaya nagtaka talaga ako kung paano nakahanap si cali ng gay bar.

"Can i have your jacket?" Baling ko sa kaibigan nang makitang may jacket siya.

Kaagad niya naman iyong hinubad nang makitang niyayakap ko na ang sarili sa lamig. Pinatong niya iyon sa aking balikat.

"Salamat" ngiti ko sa kaniya. Tumango lang siya.

Sumandal ako sa kaniyang balikat para ipikit ang mata. Dinalaw na naman ako ng antok. Hindi pa din kasi sila tapos kumain kaya hindi pa din kami makakalabas. I slightly moved my chair para makalapit kay van. As i was about to close my eyes, dumapo ang tingin ko sa banda ni kage. Matalim ang tingin nito sa akin, his jaw was tightened and he looks like he was ready to punch someone.

"Bakit?"kunot noo ng kaibigan nang bigla akong umayos ng upo.

"Wala. Nawala lang yung antok ko" i chuckled awkwardly.

"Swimming na tayo!" Pangyaya nung liya nang makalabas na kami ng resto. We went out of the shade at sinalubong kami kaagad ng napakainit na araw.

"Teka lang! Picture muna tayo!" Pigil ni cali.

"E sinong kukuha?" Tanong ni sumner.

"Edi Itong si van" turo ko at sinamaan niya ako ng tingin. Pero agad din namang nawala iyon nang inabot ni sumner sa kaniya ang dalang camera.

"Okay lang van?" Sumner smiled sweetly. Nakita ko kung paano dahan-dahang tumango ang kausap.

Okay? Kapag ako ang sama ng tingin samantalang kapag si sumner walang paligoy-ligoy, oo kaagad.

"Dito ka sa gitna girl! Tabi tayo" instruct ni cali kay sumner. Habang tumabi naman ako sa pinsan. Van counted to three and was about to take his shot when my irritating cousin stopped him.

"Teka nga! Hindi naman bagay eh!"

"Ang daming arte ah!" Ani ni liya.

"E kasi naman e! Kung sino pa yung maliit siya pa yung pinagitna niyo!" Tukoy niya sa height niya, maliit naman talaga siya. "Mukha naman akong angel's burger niyan!" Halukipkip niya na parang bata.

"Ano yung angel's burger?" Taka ko.

"Talaga zeph? You never tasted it before?" Mangha ni cali.

"Hindi pa" iling ko.

"My god! Ang sarap kaya non! Hindi mo talaga alam yun? Yung may famous tagline na 'sa unang kagat, tinapay lahat'?"

Napatawa kaming lahat. Bakit parang ang joke? Lalo na't seryoso siya sa pagsabi no'n.

"Why does it sounds like you're promoting the damn burger?"

"Kasi naman e! Ah basta! Doon ako sa dulo. Para pantay" aniya.

"Hindi, Ganito na lang. lumapit ka sa camera" i instructed. Walang tanong ay sinunod niya naman.

"Oh tapos?" Seryoso niyang lingon sa'kin.

"doon kami sa malayo para pantay" ani ko at natatawang lumayo nga kami. "Ano van? Pantay ba?"

Van made a thumbs up. "Pantay na pantay" natatawa niyang sabi.

"Pinagloloko niyo ata ako e!" She pouted like a child which made us laugh.

"Gusto mo pantay diba? Oh ayan! Pantay na. Mukha ka ng mas mataas sa'min" halakhak ni cali.

Sumner frowned like a child coming home after being bullied. "Ang sama niyo" she whispered.

Ilang oras din kaming lumangoy at nagbabad sa araw. Tingin ko nga sobrang pula na ng katawan at mukha ko. Tirik na tirik pa naman ang araw. But we had so much fun though.

Tinawag na ako ni van na nakabantay lamang sa mga gamit namin, hindi na kasi siya sumamang lumangoy sa'kin. Actually, He acts very unusual today, simula nung makasama namin sila sumner ay tila ang stoic niya na. Like he acts all stiff and..manly? Pormal na siya ngayon kung magsalita, dagdag pa ang malalim niyang boses na panglalaki talaga.

"You didn't bring any towel with you?" Pansin niya.

"ay s**t!" Mura ko nang matantong tama nga siya. Kung sabagay, hindi ko naman kasi alam na mangyaya silang mag swimming.

Bumuntong hininga siya at dinampot ang kaniyang jacket kanina at yun ang sinuot sa'kin. Trembling and all wet, naglakad ako papasok sa hallway ng hotel papuntang elevator. Nakatingin lang ang mga empleyado ang hindi naman ako sinisita dahil siguro sa kasama ko.

Pagkarating ng kwarto ay agad akong naligo dahil puno ng tubig alat ang aking katawan. Pagkatapos magbihis sa loob ng cr ay lumabas na ako at nakita kong nakahiga na si van sa kaniyang higaan. Ang kwarto kasi na kinuha namin ay may dalawang beds.

I took a deep breath nang makitang may pasa naman ako kinaumagahan. Halos buong braso ko ata ay may mga pasa na. I reached for the drawer beside my bed at kinuha mula doon ang concealer.

I applied and dabbed it lightly on my bruised skin. At nilagyan ko na din ang mga iba na nalagyan ko na pero nabura.

My eyes roamed around my empty and silent hospital room. Ilang minuto pa ay nagpasyahan kong tumayo at lumapit sa may full length mirror. This time, binilhan na ako ni van nang ma admit na naman ako ulit dito.

Pinagmasdan ko ang sarili, i tilted my head sideways checking my pale cheeks. Sobrang payat ko na. Sobrang defined na ng cheekbones ko at tsaka collarbone. Wala sa sariling hinawakan ko iyon. At yun ang naabutan ni van.

"You shouldn't be out of bed"

"I'm fine"

"Hindi mo naiintindihan, you should seek assistance. Pano kung sumigid na naman ang sakit sa puson mo?"

"I said I'm fine van" i mumbled bitterly.

Bumuntong hininga lang siya sa katigasan ng ulo ko.

"Ilang araw na lang, makukuha mo na yung license mo. magiging doktor ka na" ani ko. It put a smile on his face.

"Oo nga eh."

"I'm happy for you." I looked away, "sana lahat ng paghihirap ay natutumabasan ng saya no?"

"Zeph"

"Ako kaya? Kailan pa ako sasaya?"

"You will get there. You're improving"

"Does this improving means to you? Lahat ng 'to?" I gestured my whole body. "I'm starting to become a f*****g skeleton! I don't even recognize myself anymore. All these bruises, all these bones..." naluluha kong bulong.

"Hindi iyon maiiwasan zeph. Besides, Wala namang nakakakita e"

"Isa pa 'yon! I'm so lonely. Nakakapagod. Nakakapagod lumaban mag-isa. Nami miss ko siya. I take all of the things I've swore, i don't mean them anymore van! i want him here. Please! Dalhin niyo siya sa'kin." Hagulgol ko na. Nagmamakaawa.

Van just hugged me as i kept repeating "parang awa niyo na, si kage..."

Being lonely for the past years was something na kahit kailan ay hinding-hindi ako masasanay. After that day, napapadalas na ang pag-iiyak ko, ang pagbe breakdown ko, i even cried at the shower once, when i was left unattended, tumayo na naman ako and decided to sit below the running shower while clothed.

I remembered how it almost gave van the heart attack. Aniya ay sobrang pag-aalala niya daw nang buksan niya ang pintuan ng kwarto at hindi ako matagpuan sa aking kama. He entered the bathroom with a worried, half-angry face when he saw me doing emo.

At the end, pareho din kaming nabasa dahil ayaw ko pang tumayo mula sa pagkakaupo doon. He had to call some nurses and lift me out of there. Hindi din naman siya nagalit, hindi niya ako sininghalan o ano. He just replaced my IV while lips thinned and brows furrowed.

I celebrated almost five of my birthdays with him, and every now and then ay may videos siya no'n. It contains my cake blowing and him singing the birthday song to me while dad was in just in a video call. Mainly that's how we grew close to each other. Because he was always there to attend my needs not just because it was his job but because dep down i know that he starts to treat me not only a friend, but as a sister.

He was the only one who can deal with my attitude and stubbornness. Siya lang ang nakakainitindi sa'kin. He never grew tired of my emotional breakdowns.

Napamulat ako. I was sweating bullets when my eyes shot open and i was feeling nauseous again. Eto na naman tayo!

I groaned loudly while trying to calm myself. I tried breathing out but it seems not working. With cold sweats and trembling hands, i reached for my luggage. Ilang segundo ko ding kinapa ang bulsa no'n, bago pa ako tuluyang masuka ay nahanap ko na din ang lalagyan ng pills. Tumakbo akong papuntang bedside table na kung saan ay may tubig. Mabilis kong nilunok ang gamot at ilang minuto pa ay nakaramdam na ako ng ginhawa. The feeling of my stomach flipping finally stopped.

Nilingon ko ang kaibigan sa kabilang kama, he was still sound asleep. Humiga ako ulit at sinubukang matulog ulit pero mukhang hindi na ako dinalawa muli ng antok.

Tumayo ako at nagsuot ng maluwang na jacket. It was too big to even cover my shorts, it reached half of my thighs. Lumabas ako ng kwarto at bumaba ng elevator. Walang masyadong tao pagdating ng reception area. Pagtingin ko sa malaking orasan na nandon ay natanto kong alas dos na pala ng madaling araw.

I continued walking hanggang sa tuluyan na akong nakalabas ng hotel. Sinalubong ako ng maginaw na ihip ng hangin. I lightly burred at pinasok ang kamay sa bulsa ng jacket.

Minutes of walking on the shore, natanto kong medyo malayo na ako sa hotel. But not too far, nakikita ko pa din naman ang liwanag galing doon. Bahagya akong lumingon sa mala pulbong buhangin and groaned nang makaupo sa malaking batong nandoon.

I stared at the calm sea, the perfect round moon with a bright white color, it's illuminates throughout the whole sea surface. Napatulala ako doon, namamangha sa kung paano ako magawang pakalmahin ng amoy ng tubig dagat at sa kaunting tunog ng alon na napapadpad sa dalampasigan.

I tilted my head and just found myself staring at the floating cottages. Natanto kong hindi din naman pala malayo ang nilakad ko. Kaunting lakad lang ay makakarating ako sa kung saan kami lumangoy kanina.

Agad akong napalingon nang marinig ang tunog ng tuyong dahon, na tila may umapak doon. Pagkatingin ko ay wala namang tao. Siguro napapraning lang ako kaya sinawalang bahala ko lang iyon.

Ilang segundo pa ay tumayo lahat ng balahibo ko sa katawan, hindi dahil sa lamig kundi dahil nararamdaman kong may nakatingin sa'kin mula sa likod. Calmly, tumayo ako, pero sa totoo ay kinakabahan na ako. Pano kung masamang loob iyon? O di kaya holdapper na naghihintay lang ng mabibiktima? They should known na maraming turista ang pumupunta dito. Kaya nandito sila.

I silently cursed as i walked in a fast pace. Bahagyang minumura ang sarili. Bakit ko nga ba naisipang lumabas na kung saan ay walang masyadong taong nakapaligid? I should've known better! Sana hindi na lang ako umalis ng hotel!

Nararamdaman kong may nakasunod pa din sa akin, hindi sa likod ko kundi sa left side ko, na kung saan ay puno ng mga puno, madilim kaya hindi gaanong kita. Dahil sa tuyong dahon, every time i fasten my pace ay bumibilis din ang tunog ng pag-apak.

Bumilis ang t***k ng puson ko nang aakmang tatakbo na ako nang...

"Aaahhhhh!!" Sigaw ko ng may humawak sa aking pulsuhan, turning me. The hand was cold, so is my body turning pale. Maiiyak na sana ako ng magsalita ito.

"Jeez woman! Calm the f**k down!"

"K-kage..."

"What are you doing here all alone in the middle of the night?" Kunot noo niya.

Agad akong napahawak sa braso niya ng mariin na kinataka niya.

"kage. M-may sumusunod sa'kin."

"Who?"

Umiling-iling ako habang nanginginig pa din.

"Hindi ko alam. D-doon" turo ko sa madilim na parte pero nang liningon namin ay wala na doon ang anino ng tao na kanina lang ay panay ang sunod sa'kin. "No! I swear—kanina lang..."

Narinig ko ang pagbuga niya ng marahas na hininga sabay tanggal ng aking kamay.

"Ihahatid na kita sa hotel niyo" aniya at hinila na ako.

"You're holding my hand" pigil na ngiti ko nang mapansin iyon ilang minuto lang na sana ay hindi ko na lang sinabi dahil kaagad niyang binitawan iyon.

"Your hands are icy cold" sabi niya.

"Sa condo ka pa din ba umuuwi?" Tanong ko ng ilang minutong tahimik lang.

"You don't need to know that" aniya na kinasimangot ko, suplado!

"Uuwi ka na ba bukas?"

"Oo"

"Please stay, kahit ilang araw lang" hindi siya nagsalita kaya napagpasyahan kong kulitin pa. "Pretty pleaseee?"

"I have so many work to do, I can't just take a leave because of an unnecessary vacation" aniya sa straight na tono.

"But—it isn't supposed to be addressed as unnecessary, it's more like a necessity. A need to bond and spend time with loved ones."

"Don't push it lady" mariin niyang pikit sa kaniyang mata.

"Pero kage. Come on! Don't be a killjoy! Stay, kahit isang araw lang" pamimilit ko pa.

"I won't waste my time on something stupid zeph. I came here for business, not for a relaxation. So if i come talking to you in the future, it's just purely business. Don't expect me to do some normal talks with you dahil hindi iyon mangyayari kahit kailan."

He angrily said making stop from walking.

"So why are you talking to me now?"

Napaiwas siya ng tingin. Pero puno pa din ng fustrasyon ang kaniyang mga mata.

"Kahit kailan talaga zephyrine" bulong niya pero narinig ko pa din.

"Na ano?"

"Kahit kailan abala ka pa din"

"ano? Ako abala?" I shockingly said, "all those years, yun yung nararamdan mo? Na abala ako? Na pabigat ako sayo?"

Hindi siya nagsalita. He seems taken aback.

"Let me remind you that you were the one who took me in kage! Ikaw!"

"No, you decided that first, by yourself."

"But you agreed!" I yelled.

"It's because you were so damn pressuring!" Sigaw niya na kinatigil ko. "Buo na yung mga desisyon mo bago mo pa sabihin sa'kin!"

"Ganyan ba talaga yung nararamdan mo? E bakit hindi mo sinabi sa'kin! We could've fixed it!"

"Does it still matter? Wala naman na tayo diba?" Minsahe niya ang bridge ng ilong, "let's just move on zeph. Come on" aniya at nauna nang maglakad.

"Nakakapagod kayo" wala sa sarili kong sabi. "Move on, yun na lang palagi lumalabas sa mga bibig niyo. Sa tingin niyo ba hindi ko din gusto sa sarili ko yun? Sa tingin mo ba gustong-gusto kong nahihirapan ang sarili ko kakahabol?"

"Then you should stop, that simple" he simply said. I looked at him unbelievably. The moon was already mirroring on my teary eyes.

"Remember when you said that you will threaten anyone who hurts me in any way?"

I weakly looked at his eyes.

"You should threaten yourself then kage, you're making me feel like shit." Umawang ang labi niya dahil sa sinabi, "And Congratulations, you won. I'm finally giving up on you. Good luck on your flight home mr. Arguelles." ani ko at nilampasan na siya.

"Zephyrine." Narinig ko tawag niya pero hindi ko siya nilingon. "Zephyrine bumalik ka dito!"

"What for? I was just a b***h that left you 5 years ago right?" I looked over my shoulders and for a quite second, he looked kind of clueless.