Hopeless Romantic

Chapter 7: Stillness

Yumi's Point of View

Bumukas ang pinto ng dorm ko.

Tahimik. Walang maingay na tawanan. Walang ibang tao. Kami lang. Ako at siya.

Tumango ako para pumasok siya. Naghubad siya ng sapatos bago tuluyang pumasok sa loob. Nagtanggal rin ako ng jacket habang ini-on ang TV at sinaksak ang HDMI ng laptop. Netflix, just like what we agreed on.

"Ano'ng gusto mong panoorin?" tanong ko habang hawak ang remote.

"Basta hindi horror," sagot niya agad. "Ayokong mataranta sa dorm mo."

Napangiti ako. "Rom-com?"

"Pwede."

Pinili ko ang isa sa mga light movies na matagal ko nang nasa watchlist. Wala pang limang minuto, nakapwesto na kami sa sahig, nakasandal sa kama ko. Kumot, dalawang unan, isang bowl ng chips, at iced coffee. Nag-dim ako ng ilaw. Mas relaxing.

At habang umaandar ang pelikula, unti-unti, nagiging mas relaxed din kami pareho.

We laughed at the corny jokes. Pinag-usapan namin kung sino ang better love interest ng bida. Umabot sa tatlong movies, hanggang sa medyo namamanhid na ang binti ko kakaupo. Humiga ako. Siya rin. Nasa tabi ko. Malapit. Mainit ang hininga. Tahimik ang paligid, pero sobrang ingay ng damdamin ko.

Nagkatitigan kami.

Walang salitang binitawan. But something shifted. And in that stillness, something happened—something intimate.

Sinunggaban niya ako ng halik. Sa una'y marahan hanggang sa naging agresibo. Mapusok na siya namang aking sinuklian.

Nang makapag ko ang kaniyang pagkalalaki ay ramdam na ramdam ko ang pagkakatigas nito. Something silly idea ang pumasok sa isipan ko.

"Focus on the movie. Ako na ang bahala." saad ko.

Marahan kong ibinaba ang suot niyang pang ibaba kasama ng kaniyang Calvin Klein na boxer. Agad naman akong sinalubong ng tayong-tayo niyang pagkalalaki.

Hinawakan ko ito at marahang itinaas baba. Tinignan ko ang reaksiyon ni Craulo. Napapikit ito, at alam kong nasasarapan siya.

I kissed the tip of his manhood at damang-dama ko ang init nito. Para itong inihaw na hotdog. Bigla kong isinubo ito at tila hindi naman siya nakapag-handa at impit itong napa-ungol. Now I'm giving him a head while watching a movie. Netflix and chill, huh?

We continued watching movie habang marahan kong isinusubo ang kaniyang pagkalalaki. Pagkatapos ng huling movie, lumipat na kami ng kama.

At siyempre, alam niyo na. May nangyari na naman saamin.

Something na hindi ko na muna ide-detalye, pero sapat nang sabihin: it was real, raw, and filled with trust. Wala sa plano. Pero hindi rin labag sa loob.

It was something we both allowed.

Natapos na lang ang gabi nang hindi ko namamalayan. The clock said 4:00 AM when he stood up to leave.

"I have to go," sabi niya. Mahina pero totoo.

Tumango lang ako. "Ingat ka."

Nilingon niya ako bago lumabas. May tingin na hindi ko mabasa.

Pagkaalis niya, naiwan akong mag-isa sa kwarto. Sa kama. Sa katahimikan.

Humiga ako ulit. Sa ilalim ng kumot, napatingin ako sa kisame.

At doon ko muling naalala kung sino nga ba ako.

I'm Yumi Santiago Martinez. I'm 5'9" and taller than most girls I know. Natural na maputi na ako since bata, pero when I started transitioning, I wanted to feel even more confident. Kaya I began my journey on HRT or hormone replacement therapy — not out of vanity, but as a way of aligning myself with who I really am.

I don't know if I'm allowed to mention a drug, but my endocrinologist suggested Progynova as my estrogen, and Androcur as my androgen blocker. Every pill, every dose — it all came with careful guidance. Hindi siya biro. Hindi siya dapat sinusubukan kung kanikanino lang o base sa nakita mo sa YouTube.

Sa tulong ng hormone therapy, unti-unting nagbabago ang katawan ko. My skin became softer, my emotions sharper, and yes po opo, my breasts began to develop naturally. Pero hindi siya magic, ha. It's a long process. Months. Years.

And to my trans sisters out there reading this: please don't self-medicate.

May mga nagsasabi, "Eh 'di bumili ka na lang online," pero hindi po iyon gano'n kadali. Hindi mo alam kung anong epekto n'un sa atay mo, sa puso mo, sa mental health mo. Kaya mahalagang may doctor na gumagabay sa 'yo. Specifically, an endocrinologist.

Ako, I visit my endo every three months. Blood tests, hormone levels, liver check. Kasi I want to be safe. I want to live long enough to be proud of who I've become.

I don't take this lightly. This is my life.

4:30 AM na. Nakatulog din ako sa wakas.

Pero bago tuluyang pumikit ang mga mata ko, isang bagay ang sigurado:

Something shifted between us.

And something in me changed too.