Chapter twenty
1061 Words
Chapter twenty
Dashiele's
PARANG nasapak ang ulo niya dahil sa sakit na naramdaman niya ng may bigla na lang bumato sa ulo niya ng -
"Kaninong sapatos ito?!!" Galit na inilibot niya ang paningin at saka inisa-isa tingnan ang mga estudyanteng tila natakot bigla sa pag sigaw niya.
Paanong hindi siya mapapa sigaw sa sakit kung yung sapatos na parang doll shoes ay may mga metals na naka kabit sa paligid. At s**t lang dahil yung metals mismo ang tumama sa ulo niya. Hindi pa din nawawala yung sakit at parang gusto niya ng mag hamon ng sapakan sa gumawa niyon. Kahit babae pa gumawa niyon.
Nanghihinala na sinulyapan niya ang puwesto ni Drix kanina, pero wala na ito duon maging ang baaeng kayakapan nito kanina.
Galit na napa buntong hininga na lang siya at saka nag patuloy sa paglalakad habang kipkip pa din ang sapatos. Mahahanap din niya ang salarin na iyon, at pag nakita niya ito ay titirisin niya ito ng sobra. Inilagay niya sa bag ang sapatos at saka napa ngisi sa sarili.
"Mag lakad ka ng walang sapatos ngayon."
Inis niyang tinungo ang subject niya ngayon at saka inilabas ang mga librong gagamitin. Hinayon niya ng tingin ang mga kaklase sa pag-asang makikita si Sky ngunit bigo siya. Pulos quizes at case study ang pinabaon sa amin ng mga professor pagkatapos ng klase. Gusto niyang malunod sa dami ng ginagawa ngunit iniisp na lang na isang taon na lang naman at matatapos na niya ang kurso. Sunod na ang pag dodoktor niya.
His mind is flying somewhere. Way back to his hometown. He is wondering what is happening there now? Kamusta na ang lahat? Lalong lalo na ang dalagang may hawak ng puso niya.
Drix's
PARANG gusto niyang matawa ng maalala dahil sa ginawa ng bubwit na babaeng karay-karay niya ngayon habang naglalakad ng paika-ika dahil ibinato nga niya kay Dashiele yung isang sapatos niya. Pero hindi na din niya napigilang hindi matawa at napahawak pa siya sa tiyan niya sa sobrang kakatawa. This is the first time someone made me this happy. That encounter a while ago was so funny.
Medyo natigilan lang siya ng batukan siya ni Apple. Naka ngising tiningnan niya ito at saka inakbayan. Pero napa simangot siya ng tapikin lang nito ang balikat niya. "May pagka madamot ka din, eh' nuh?"
"Tsansing ka tanga!"
"Huh? Sa gwapo kong ito hindi ko na kailangan pang mang manyak ng iba dahil ngiti ko pa lang sila na mismo ang lalapit at pipilitin akong manyakin sila ." Napataas ang kilay niya ng makitang hindi naman ito nakikinig at nilayasan pa talaga siya. "H-hey! San ka pupunta?"
"Sa work ko."
Tiningnan niya ito mula ulo hanggang paa. "Nag tatrabaho ka? Sa liit mong iyan may tumanggap sa iyo?"
Sinuntok siya nito at saka patuloy na naglakad. Inunahan na lang niya ito at saka tumalungko sa harapan nito.
"A-ano iyan?" Tanong nito habang nakatingin sa akin.
"Hop in"
"Saan?"
"Here." Tinapik ko pa yung likod ko.
"Bakit?"
"Kung hindi ka ba naman kasi tanga ibinato mo kay Dashiele yung sapatos mo." Hinatak na lang niya yung kamay nito at saka ipinasakay sa likod. Piggy back ride ang nangyari sa amin.
Medyo nag aalinlangan pa si Apple habang nakasakay pero tahimik lang ito. Hawak niya ang magkabilang hita nito bilang suporta tapos yung kamay nito ay naka pulupot sa leeg niya. Ang gaan lang niya. "Saan yung work mo?"
"Sa convinient store."
"Dun sa tapat nung muntik na kitang masagasaan?"
"Yeah."
Dahil malapit lang naman iyon ay nilakad na lang niya. Mas masarap kasi sa feeling yung katawan niya na nakalapat sa likod ko. Medyo napalunok pa ako dahil dun.
"Lalakarin mo lang?" Nagtatakang tanong nito.
"Gusto mo sumakay?"
"Naka sakay na ko. Eh, ikaw?"
"Nah, I'm fine. Hindi ka na ba papasok?" Bigla niyang naalala din yung mga klaseng hindi niya napasukan.
"No. Kanina pa talaga ako walang gana."
Bigla siyang nag-alala sa kalagayan nito. "May sakit ka ba? Gutom? Do tou want to eat first?"
Naagaw ang atensiyon niya sa mga babaeng nakatingin sa aming dalawa. Lahat sila ay nagtataka at mukhang mga gulat na gulat.
Napa iling na lang ako dahil hindi matapos tapos ang tsismisan ng nga nakakakita sa amin. Daig ko pa ang artista kung pag piyestahan ng mga estudyante. Ano bang mayroon sa akin?
"Sweet ka daw." Bulong ni Apple sa bandang tenga niya.
Tila kiniliti ang buong pagkatao niya dahil sa simpleng bulong na iyon. Mukang matapos kilitiin ang buong katauhan niya ay diniretso naman niyon ang puso niya na bigla na lang kumabog kabog ng malakas. Napaawang ang bibig niya at medyo bumagal yung lakad dahil sa nararamdaman. Bakit ba siya kinakabahan?
"Hoy, Drix. Seryoso ka bang lakakarin mo lang papuntang convinient?"
"S-seryoso ako." Bakit ba ginugulo ng babaeng ito ang buong sistema niya.
"Bakit?"
Bakit nga ba??? "Malapit lang naman. Sayang sa gas mabuti sana kung babayaran mo yung makukunsumo na gas kapag isinakay pa kita sa sasakyan ko."
"Bahala ka. Hindi naman ako yung mahihirapan ikaw naman."
"Bakit mo ba kasi ibinato yung sapatos mo dun?"
"Napikon ako. Yung mga estudyante dito sa Manila parang mga siraulo. Lalo ka na."
Natawa ako sa narinig. "Mas luka-luka ka hindi mo lang napapansin. Busy ka kasi masyado kaka husga sa iba."
Hindi na ito kumibo. Ibinaling ko na lang sa daan ang paningin ko. Tahimik lamang naming sinadaanan ang ibang establisyimento. Pakiramdam niya ay napaka gaan ng dalaga sa likuran na buhat niya. She is so small and soft. This is the first time she let someone near to him like this. Most of the girls are flocking to him because of s*x and fame.
Pero iba si Apple. Dahil siya mismo ang lumalapit dito at natutuwa siya sa pagbabago ng bawat rekasiyon nito sa mukha. Gusto niya ang pakiramdmam na naaabot nitong kilitiin ang puso niya. But there is sonething strange with her.
Hindi niya masabi kung ano but there is really something going on. She's aloof, at tila palaging hianhatak ng malalim na pag-iisip. Tila palagi nitong hinahalukay ang sariling isip. And he is wondering why?
I am so tempted to know her more. May e he can do that now. And Apple is a nice catch. She is different from others. Kahit ako hidni umuubra dito. She's like anlittle kitten with her claws on all the time.
- Writer
