Dahan-dahan niyang iminulat ang mata. Nagising ito sa isang pamilyar na silid, at ang mukha ng nag-aalala niyang kaibigan na si Carla ang unang nabungaran. Paiyak na ito nang makitang may malay na siya.
“Diyos ko, maraming maraming salamat po!” Tuluyan na siyang naiyak. Nilipad niya ang distansya sa pagitan nila at agad itong niyakap ng mahigpit. Sa sobrang higpit ay halos malagot na ang kaniyang hininga. “Pinag-alala mo ako masyado! Lukaret ka talagang babae ka. Huwag mo na ulit uulitin ‘yon, ha? Mababaliw ako sa ‘yo!”
“H-Hindi ako makahinga.”
Tumawa ito’t sa wakas ay pinakawalan na siya. Para siyang baliw na tumatawa habang sumisinghot-singhot, at pinapalis ang luha. “Sa susunod huwag mo ng uulitin ‘yon, huwag mo na ako pag-alalahanin. Baka atakihin ako sa puso dahil sa iyo. Diyos
