Sharing My Infinite Stars With Yours

chapter 12

The next morning I got an invitation card from Ate Chloe. She wants me to attend on her birthday party that will be happening the day after tomorrow.

Hindi naman ako nakatanggi, total sabado naman yon. We have no class. So I instantly agreed. Nag-sabi din ako kay aye Chloe na mag-sasama ako ng kaibigan para hindi ako lonely.

Although hindi naman talaga ako magiging lonely dahil ang ilan sa mga kaibigan ni ate ay kakilala ako. I once was an theater performer. That's how we met.

"Jane naman e, sumama ka na. Kawawa naman ang Bestfriend mo don sige ka, pababayaan mo ba akong mag-isa?" I pouted while trying to convince Jean.

Hindi ito pumayag dahil tinatamad daw sya. "Ayaw" matigas na sabi nito pero hindi ko ko tinigilang kulitin. unfortunately, our teacher in charge came at nag-simula itong mag-turo.

"Cr lang ako Jean." Paalam ko sa kanya at ako namang dumeretso sa pupunta ko. When I was about to walk out from my cubicle.

Suddenly, someone grabbed me from behind and dragged me back to the cubicle where I just got out.

"Teka lang, may umaaligid sa labas" pamilyar ang boses nya, but I can't really tell from which—"sorry" he said letting go of my mouth.

Pag-lingon ko ay hindi ako nag-kamali. It's Edward again this time. "Anong umaaligid? What's wrong?" Mahina kong tanong pero hindi sumagot lalo na nong may nga babaing pumasok sa cr na nag-uusap.

"Oo nga e, I heard he was badly injured."

"Hm! To think na babae lang ang nag-patumba sa apat na lalaki? Aira is indeed a real Queen. Kung siguro ako yun... Tsk, ewan ko na lang"

"Sayang wala na yung clip sa phone ko, nasave ko talaga yun e. But in a snap bigla syang nag-laho ng parang virus."

"But at least we manage to saw it live. And kapal ng mukha nong mga lalaking pag-isipan ng masama yung sikat na artista tas sila pala ang malalagay sa bingud ng kamatayan"

"Karma is real. But Aira doesn't look that strong no? Ang galing nya! She didn't only protect herself, but teach those bad guy a lesson they'll never forget in their lives."

Nang maka-alis ang dalawang babae ay lumabas na rin kami ni Edward sa cubicle. I immediately glared at him but he just hold his reddish nape.

"S-sorry..."

"May umaaligid pa ba?" I casually said. Nakikita ko kasi sa mga mata nyang isang kasinungalingan lang ang sinabi nya kanina. Dahil kung totoo yun, hindi nya ako itatago at sya mismo ang susugod sa mga ito.

"Ang totoo nyan... Jane gusto kitang maka-usap"

"We're already are, Edward. Spill it now. Baka mag-alala ang kaibigan ko"

"Jane mahal pa kita—"

"Kailangan ko ng umalis, thank you but I won't hurt my sister forsake of your so-called love for me."

"Pero mahal mo pa naman ako diba?" And it hit me. Tama sya, for years hindi nawala ang pag-mamahal na yun, pero hindi katulad ng noon.

I can sense hopelessness in his voice that almost melt me. Pero hindi pwede, sila na ng kapatid ko. And even if he break up with her because of me—I'll never accept his love.

"H-hindi..." Mahina kong sabi.

Para akong pinipiga sa sakit. A-ang sakit lang na akala ko move on na ako kasi... Kasi magiging masaya ako for them.

Pero bakit andito pa rin... Andito pa rin yung sakit na yun! "Please Edward... W-wag mong saktan ang kapatid ko. She don't deserve it"

Yun lang at iniwan ko na sya sa lady's room na parang wala sa sarili. I can obviously bear seeing him like that, than seeing Dianne cried for a man like him.

"I'm in love with the fantasy. T-that someday... S-someday you'll be with me" narinig ko pang sabi nito bago ko naisipang tumakbo at wag nang mag-paapekto pa.

Natagpuan ko na lang ang sariling kong nag-iiyak na palang mag-isa sa gitna ng ulan. Bakit ko ito hinayaan, ayaw ng mama ko sa ulan, magagalit sya saakin pag-nalaman nyang nag-pabasa ako sa tubig na to...

Bakit bakit ganon, ayaw ng mga paa ko. Handa na sana akong tumayo muli at mag-lakad pero agad na natumba ako. Nag-papasalamat na lang ako dahil wala akong gamit na dala bukod sa wallet at waterproof ID ko. Kung hindi baka mag-wala ako at sisihin ang katangahan kong to.

Nanghihina ako, pero pinipilit ko ang sarili kong tumayo muli. Nakapikit ang mga mata, at pinapanalangin na sana... Sana makaalis na ako sa lugar na to bago pa may maka-kita.

When I was about to stood, I saw a palm, a palm of help from someone. Agad ko itong kinuha, at ng maka-tayo ako saka ko lang nakita kong kanino yung kamay na tumulong saakin. "P-patrick..." I utterly said.

He smiled at me and nod his head once. He's wearing a cozy coat and holding a huge umbrella. Binitawan ko ang kamay nya at saka naman ako napa-tungo. He might notice me crying.

"Hanggang ngayon, mahina ka pa rin" insulto yun. Pero hindi ko alam kung bakit ako napa-ngiti.

"Alam k-ko, at s-salamat" I replied, and didn't want to meet his eyes, but he lift my chin up.

"Ang kapatid ko nanaman tama?" Marahang tanong nito, kaya napatango na lang ako at umiwas ng tingin.

Then an unexpected happened. Hinagis nya ang payong sa gilid nya at sinimulang yakapin ako. I don't know why but for the first time... I felt warm in him.

Panandaliang nawala ang galit ko sa kanya dahil sa threat nito sa kaibigan ko. Na sya namang napaltan ng hiya ang overwhelming presence.

He might be doing this on purpose to please me because of Jean, but I don't care... Atleast I felt something I haven't felt for awhile.

"Do you... Wanna go out with me—" agad ko syang tinulak dahil don. What the heck!

"You think highly of yourself! Really Patrick? Me!" Hindi na napansin na tumaas na pala ang boses ko sa galit. Like wow, too fast Bro!

Mahina itong tumawa bago kunin ang payong na hinagis nya kanina. "And you think low of me. I'm not asking for a date. Iniisip ko lang sana baka gusto mong mag-palit, hatid kita"

My cheeks reddened. Pahiya ako don a? Si Jean kasi agad iniisip ko. She's afraid at this guy. Pano pa kaya pag-nalaman nyang nakakausap ko sya ngayon.

"Hindi na siguro..." I said in a low voice. Gusto ko na lang kasi mag-pahinga. Para rin kasing nanlalambot ang tuhod ko at hindi ko mailakad.

"Come on Jane, I'm devoted to Jean. Hindi kita papatusin, I promise you that." He massively said, kaya napanatag naman ako. "So? In my apartment then"

I immediately glared at him. Why you so thick, Patrick? "Chill. I sad I won't do anything to you, I promise I won't do stupidity this time. Just you and me. Gusto lang kitang tulungan. Malapit Lang tinutuloyan ko—and Edward is not there, we're safe"

Nag-dadalawang isip man. Wala akong choice kung hindi ang sumama sa kanya. I know to myself he's deadly obsess with Jane, that's why I trusted him this time.

Hindi ako pweding umuwi ng ganito ang hitsurahin ko, and Jean would definitely scold me for my carelessness. Hindi ko maaasahan si Dianne, so I only have myself—and Patrick here to help me.

Pag-pasok ko sa tinutuloyan nya, hindi na masama. He's indeed neat and clean, kind of person. Magandang tignan ang combination of gray and faded blue sa apartment nya. Kaunti lang ang gamit, so presentable.

Ilang saglit pa ay may pinasukan itong kwarto, pag labas nya ay tatlo ang dala nyang towel. He gave me two of those and he only keep one.

"Mag-tuyo ka muna. Ready ko lang yung men's room ko. Stay there" para naman akong asong tumango lang sa gusto nya.

Nakaka-hiya na rin kasi. I didn't know he have this side, parang ang hirap paniwalaang may ibabait pa pala tong si Patrick. Kulang nalang pumatay sya e, isa sya sa pinaka-basagulero sa lugar na to. No wonder why Jean's scared of him.

"Nilalamig ka, here have some coffee" he offered but I didn't move a muscle. "Walang lason yan, pam-patulog or kung ano man. Plain instant coffee with cream lang"

With that I take the cup and sip it. Masarap sya. Nang makita nya ang ginawa ko ay napa-ngisi ito. Nag-iingat lang naman ako, mamaya nyan kung anong gawin nito sakin.

A few moments had past and we never talk to each other. He's just staring at me the whole time, and I'm pretending not feeling it at all. Natapos ko ang kape saka lang ito tumayo sa gilid ng isang pinto.

"Pasok ka dito, cr yan" he casually said.

Tatanggi pa sana ako kasi sya nga hindi pa nakaka-ligo e nabasa din naman sya. But I didn't say anything and do what he said.

Pag-pasok ko pa lang ay maaamoy mong mabango dito sa loob. Mga gamit pang babae ang nasa loob instead of his stuff. Ang weird, kahit ang sabon at shampoo nya pambabae, he even have a pink flowery curtains in the window—then it hit me.

Kaya pala pamilyar saakin ang presence dito sa loob dahil lahat ng product brands nya ay kagaya ng mga brands na gamit ni Jean.

Kaunti akong naka-ramdam ng takot pero binale-wala ko ito. Nanginginig ako habang naliligo dahil kahit brand ng private part soap ay meron sya.

When I was about to dry myself—I saw Jean's name Embroider on the tip of the towel I'm holding. Pag-baba ko ng tingin sa floor mat, kulay gray ito. Kagaya din ng sa kaibigan ko.

O God, this man is indeed freak! He's literally obsess with my Bestfriend! Pero pag-labas ko ay hindi ko pinahalatang nababahala ako sa natuklasan ko.

Pag-labas ko ng comfort room, wala ito sa mismong apartment nya. I look for him at every corner of his apartment but I saw no one. Hanggang sa iisang pinto na lang ang hindi ko pa nabubuksan.

Kinakabahan man ay pinihit ko ang pinto para tignan kong nasa loob sya—pero iba ang natuklasan ko. Even my whole body is trembling, I tried my best to walk towards the room and stared at every details inside.

Naluluha akong pumasok na iisang tao lang ang nasa isip ko. Jean... "I know what you are thinking, but please. Mag-bihis ka muna"

I didn't turn on him dahil baka kung anong magawa ko sa kanya. Naramdaman kong may inilapag sya sa side table bago lumabas ng sariling kwarto.

When I knew he already left. Saka ko lang tinignan ang damit na iniwan nito—and it looks like exactly what Jean and I brought last week. Wala naman akong choice kung hindi ang suotin ito.

Habang nag-bibihis nga ay nakita ko ang same perfume and frame on the table. Hindi ko napigilan ang sarili ko kaya binuksan ko ang cabinet dito.

Bakit pa ako nabigla, all Jean's belongings are in here... Nasan ang mga gamit nya kung ganon? Where's his things. Lahat ng nasa kwartong ito ay parang duplicate ng kung akong meron sa kwarto ng kaibigan ko.

"This is not my room, nasa kabila ang akin" napatalon ako sa gulat ng bigla nyang sabihin yun.

"Patrick... Y-you might need—"

"Phycological treatment?" He casually said. "I know... And I'm in the middle of it. I just can't stop myself on stalking her. She means a lot to me, kaya hindi ko matigil ang sarili kong mabaliw sa kanya"

Napaupo na lang ako sa kama, hopelessly staring at him in disbelief... He's indeed insanely freak.

Akala ko don na tapos yung matutuklasan ko. But I was wrong. He took me to his room and show me lots of pictures of Jean, with her everyday leaving.

Mas malala pa pala sa kwarto nya, dahil punong puno ang wall nya ng mukha ni Jean. At sa bookshelf nya—hindi basta libro. Kung hindi puno ng photo album ni Jean.

Iniisip ko na lang kung ano kayang mararamdaman ng kaibigan ko pag-nakita nya ang mga nakikita kong ito. Patrick might look innocent and mature outside, hindi ko akalaing ganito pala sya kalala.

He assured me he never sneak into Jean's room. Sinabi lang nito na binabayaran nya ang katulong na kakilala para araw araw picturan ang kwarto ng kaibigan ko at ipadala sa kanya.

Gaano kaya kalaking halaga itong kabaliwan nya. Iniisip ko tuloy... G-ganito ba talaga ang mag-mahal?