One Month Rule

After he exploded, he released his shaft inside of me, unhurriedly. My body quivers because of the sensation between the two of us. I still can’t recover to the pleasure he made me feel a few times. He removed the blindfolds in my eyes and he took the p***s gag in my mouth, causes me to retch. “I’ll be gone for a week so while I’m out, I’m going to put you in your cage,” he says, giving me a lot of questions but I didn’t mind it at all, all I want is to get out of this house. I want to be free. I don’t want to be with him anymore. “Don’t even think about escaping. You know you can’t do that. Don’t even try, if you don’t want me to get mad.” “Please, I want to go home, bring me back home,” my voice cracked because of weakness. “Rigor, ginawa ko na ang lahat ng gusto mo, isang buwan mo na akong lubos na pinahihirapan, hindi ko na kaya, so please lang iuwi mo na lang ako, pakawalan mo na ako, I want to go home. Please,” I pleaded, I’m crying but I’m trying to hide all the pain that I am encountering right now because of him. Hindi ko mapigilang pagsisihan ang lahat ng naging desisyon ko. Kung alam ko lang na ganito ang magiging buhay ko kasama si Rigor ay sana hindi ko na nga lang talaga pinilit pang makasama siya sa iisang bahay. Nanatili na lang sana ako sa amin kasama ang pamilya ko. Hindi na sana ako nag asam pa nang magandang buhay kasama si Rigor. “There’s no way out, Sabrina. You chose to live with me. There’s no turning back now. You’re all mine and I’ll do everything that satisfies me, even if you don’t like it.” “Why do you become like this? This is not you! You are far from the man I love. Yung minahal kong Rigor ay hindi magagawang gawin sa akin ang lahat ng ito.” “I’m sorry, darling, but I’m doing it now.” “This is kidnapping! You are doing a lot to me against the law. I can sue you! You’re going to jail if you wouldn’t stop!” “This is not kidnapping. We have your parent’s consent, remember? You are mine. You chose me over your family.” “Yes. And this is all that I could get?” I’m trying my best not to curse at him, pero sa tingin ko kaunti na lang, hindi ko na mapipigilan ang sarili ko. I’m still hoping he could change his mind. I can still forgive him for what he did to me. Pero lalo lamang niya pinasasama ang kaniyang sarili sa akin. He keeps on pushing me to my limit! “Unfortunately, yes, this is your life with me so bear with it. I’m happy to do this for you. Just enjoy,” he tells me with his evil smirk. “You’re evil. No. You are worse than evil.” Umiling lang siya at hindi na ako pinansin. Pinagpatuloy niya ang kaniyang pagbibihis. Hindi ako makagalaw ng ayos dahil nakaposas ako sa kamang hinihigaan ko. Kaya naman nakabalandra sa harap niya ang kahubdan ng katawan ko. Hindi na ako nahihiya pa dahil isang buwan na akong nakaganito dito sa kwartong ito. Pupuntahan lamang niya ako sa tuwing gusto niya akong galawin at kapag magdadala siya ng pagkain ko. “I’m gonna get you food before I leave,” he stated before he left this room, without giving any care of me. Hindi man lang niya inayos ang aking higa o kahit linisin man lang ang katawan kong ginalaw niya. My tears started to fall again from my eyes. I lost hope. Sobrang bilis ng pangyayari, parang noon lang ay masaya pa kaming dalawa ni Rigor, pero ngayon eto ako, kinulong niya sa isang kwarto at ginawang parausan lamang. Matapos ang ilang buwan naming pag-iibigan ay ipinagpalit niya ang lahat ng iyon para lang dito. I’m so disappointed. Hindi ko na alam kung paano pa ako makakaalis dito sa bahay na ito dahil literal na kinulong na niya ako at siniguradong wala nang takas pa. Dumapo ang mata ko sa malaking salamin sa kisame, sapat ang laki nito para makita ko ang kabuuan ng aking sarili. Ginalaw ko ang aking ulo para maalis ang ilang hibla ng aking buhok sa aking mukha. Inayos ko rin ang aking puwesto sa kama. Habang pinagmamasdan ang aking katawan, pansin ko ang pagdami ng gasgas at pasa sa iba’t ibang parte ng katawan ko. Pero hindi ko ito alintana lalo na kapag inibabawan na ako ni Rigor. I hated myself for liking his body to own me. Pakiramdam ko ay tinataksil ako ng sarili kong katawan dahil kahit ayaw ko sa nangyayari, iba ang sinisigaw at ang liyab nito. Dumako ang tingin ko sa pintuan noong magbukas ito, ang inaasahan kong darating ay si Rigor dala ang aking pagkain pero nagkamali ako. Wala siyang dalang pagkain, pero may kasama siyang dalawang matipunong lalaki at parehas itong may suot na maskara, nagsisilbing takip sa kanilang mukha. Doon pa lang ay kinabahan na ako at nakaramdam na may masamang binabalak si Rigor para sa akin. I tried to avoid the bad thought but I failed. Iyon at iyon lang ang naiisip kong dahilan kung bakit nagsama si Rigor ng dalawang tauhan niya dito sa kwarto to think na walang saplot ang buong katawan ko. Ibang iba talaga ang Rigor na ito sa Rigor na nakilala ko sa labas ng bahay na ito. Nagbago siya simula noong mapunta kami dito. Hindi na siya ang lalaking minahal ko. Hindi na siya si Rigor, ibang iba na siya. “Take off the handcuffs.” Rigor said and gave the key to one of the men. Pinatunog pa ng lalaki ang susi bago lumapit sa akin at tanggalan ako ng posas.