One Month Rule

2

“Sabrina, I’m giving you the power to fight. You can do anything. You can use anything. You kill if you want and you can escape if you can. Do everything. But just like you, these two men also have the power to do everything to you once they catch you. That’s the mechanics of the game.”

“What are you talking about? I don’t understand you!” I’m starting to feel nervous. Hinilot ko pa ang kamay kong kakawala lamang sa posas, mahigit isang buwan din ‘yung posas sa kamay ko kaya naman may bakas na ng malaking pasa ang pulsuhan ko noong tanggalin nila iyon sa kamay ko. Makati rin ito at mahapdi. “Don’t you dare,” babala ko sa dalawang lalaki noong akma silang lalapit sa akin. “Rigor, please stop this. This is too much. Ayoko na, tama na ito, please, let me leave peacefully. Hindi ako magsusumbong tungkol dito kahit kanino. Just please, pakawalan mo na ako,” nanghihina akong napaupo sa kama. Wala na akong lakas. Sobrang nanghihina na talaga ang katawan ko kaya imposibleng makalaban pa ako dito sa dalawang malalaking lalaki na ito. Hindi na kaya ng katawan ko, wala na akong sapat na lakas upang lumaban pa.

I tried to fight with them at first, pero dahil nga mahina na ang katawan ko ay hindi ko na nagawa pang lumaban pagkalipas ng ilang minuto. Sinubukan ko silang itulak palayo sa akin pero wala na akong lakas. Malaya silang nahawakan ako. Hanggang sa may tinurok sila sa akin, ang huli ko na lang natandaan ay noong makita ko silang dalawa na naghuhubad ng kanilang suot habang si Rigor ay nanatili lamang na nanonood sa amin. Nagmakaawa ako sa kaniya na tulungan ako pero wala siyang ginawa.

Nagising na lang ako na nasa isa akong cage, may chain sa aking paa at kamay kaya hindi ako makakilos ng tama. Isang puwesto lamang ang magagawa ko dito sa cage dahil kapag gumalaw ako ay siguradong masasaktan lang ang katawan ko.

Nilibot ko ang aking mata sa paligid. Nanlaki ang mata ko sa aking nakita, hindi ako makapaniwalang may ganitong lugar. Sobrang daming cage at sa bawat cage may isang babae, tulad ko, mga nakagapos din at walang saplot.

“New victim?” someone asks me this question.

Napatingin ako sa kung saan galing ang boses, sa katabing cage ko. Tulad ko may chain din ang kaniyang mga paa at kamay. Parehas din kami ng puwesto.

“Who are you?” sa hindi ko malamang dahilan ay namamalat ang boses ko. “Why are we here?”

“I’m his wife.“

Namanhid ang buo kong katawan dahil sa aking narinig. May asawa si Rigor? Tama ba ang nadinig ko? Itong babaeng ay asawa ni Rigor? “Wife? You are Rigor’s wife?” tanong ko sa kaniya.

“Yes. And you’re here because you are officially one of us.”

“What do you mean?” naguguluhan kong tanong sa kaniya. Anong sinasabi niya? Ano ang ibig niyang sabihing isa na ako sa kanila?

Bagkus na sagutin niya ang aking katanungan ay may iba siyang tinanong sa akin.

“How long have you been with Rigor?”

“We are in a relationship for nine months. I’m sorry, I didn’t know he has a wife.” I answered the truth. Hindi ko talaga alam na mayroong asawa si Rigor. Kahit isang beses ay walang nabanggit sa akin si Rigor tungkol sa kaniya. Ngayon ko lamang nalamang may asawa na pala siya.

“No. I mean, how long have you been with Rigor here in this house?” she asks.

“One month.”

“Why did you let yourself fall for him? He’s dangerous.”

“I didn’t know. Hindi naman siya ganito sa akin noon.”

“Were you... were you a virgin when the first time he bedded you?” sa una ay naiilang niyang tinanong pero pinagpatuloy niya pa rin.

“Yes. Of course! He’s my first boyfriend.”

“So apparently, he rents men to have s*x with you before he brings you here,” she tells me and she was right! Naalala kong may dinalang dalawang lalaki si Rigor kanina sa kwarto bago pa man ako mapadpad dito.

“Yes. How did you know about that?”

“Dahil ganiyan din ang nangyari sa ibang mga babaeng nandito.”

“Then why are we here?” halos tumaas na ang boses ko sa pagtatanong. “Why am I here?”

“Because you are now one of us.“

“I don’t get you. What do you mean by one of us? Ano ba kayo dito?”

“His species.”

“No. I’m not. I’m his girlfriend,”

“But not anymore.”

Yung pinipigilan kong luha, kusang pumatak habang nakatingin sa kaniya. “Is this the end of my life?” tanong ko sa kaniya, halos hindi ko mabitiwan ang mga salita dahil sa pagiging emosyonal.

“No. This is not the end of our lives.” she comforted me. “We can still change it. We can still live normally. If only we could escape.”

“But how?”

“I don’t even know the answer about it. Kung alam ko, matagal na akong wala dito sa puwestong ito. Dahil kahit ako, hindi ko kaya ang pagtrato sa amin dito, tinuturing kaming parang hayup. And no one deserved to be treated like that. We are still human.”

“Bakit ginagawa ito sa atin ni Rigor? Minahal ba talaga niya tayo? Kasi sa tingin ko parang hindi, parang ginamit niya lang tayo. Pinaikot sa mga kamay niya at ngayon ay pinaglalaruan sa kung anumang paraang nanaisin niya. Hindi ito tama, mali ito, hindi ito makatarungan. Kinukulong niya tayong mga inosenteng babae dito sa malaking kwarto at hindi na pinalalabas pa. Nakapasama niyang tao.”

“Alam ko, alam namin, pero wala na tayong magagawa. Ito yung pinili nating maging buhay noong sinimulan natin siyang mahalin.”

“Nagmahal lang naman ako, pero hindi ito ang ginusto kong maging buhay kasama siya.”

“Pinagdaanan ko rin ang kung anumang nangyari sa iyo. Tinanong ko rin sa sarili ko ang lahat ng tanong mo. Three years ang relasyon namin ni Rigor, pero noong tumira kami dito sa bahay na ito, doon siya nagsimulang magbago, naging malupit siya at mapangahas sa akin, akala ko noong una ay normal lang dahil bagong kasal kaming dalawa. Pero after a month, nagising na lang akong nandito, kasama ng ilang mga babaeng naka-cage, hanggang sa malaman kong lahat sila ay pinagdaanan din kung anuman ang pinagdaanan natin kay Rigor.” pagkuwento niya sa akin sa nakaraan nilang dalawa ni Rigor. “Because it’s his one-month rule. There’s no way out, we are trapped in here forever, with him.”