Rebirth Of Gifflet

Chapter 38

SOMEONE'S POINT OF VIEW

flashback...

I was reading some papers when something caught my attention. Nasa tabi siya at may nakasulat na confidential sa first page. I got curious. Hindi na bago sa akin ito pero parang may kakaiba.

I looked around the office to make sure no one's looking at me.

Gawain ko na ito noon pa pero hindi ko kailan man pinakialaman ang mga personal niyang gamit pero parang may nagtutulak sa aking pakialaman ang gamit niya ngayon.

I started flipping the pages of the paper. Una pa ay hindi ko maintindihan. It has pictures of something I don't understand.

Binasa ko ang printed article sa itaas ng picture ng isang sasakyang durog na durog na tila sinadya itong bungguin. Habang binabasa ko ang nakasulat sa itaas na ito ay unti-unti pumasok sa isip ko at unti-unti kong naiintindihan.

Habang patapos sa pagbabasa ay para akong siniklaban ng langit at lupa. Ara akong dinaganan ng mundo sa mga pangalang involve.

I flipped again the paper and continued reading. Pakiramdam ko nanghina ako sa binasa.

Car accident of a model and her boyfriend, a cardiologist. Dali-dali kong binalikan lahat ng mga larawan at dinoble kong binasa ang mga nakasulat.

Iba't-ibang anggulo ng sasakyang durog na durog na nahulog sa bangin.

Cathleya Andrada, a famous model that had a car accident three years ago with her boyfriend.

Hindi makapaniwala ang utak ko sa isiping may alam siya. I flipped more the pages and what shocked me more was what he really knew.

He knew. He f*****g knows. Bakit hindi siya nagsasalita? This is a serious matter.

Napaupo ako sa swivel chair dahil pakiramdam ko hindi kaya ng katawan at utak ko ang natuklasan. Nanginginig ang katawan ko sa emosyong hindi ko alam.

Tumitig ako sa dalawang taong may klarong larawan na kasama sa papel with their names and informations about them. A woman who has a great and innocent face, a great body and all.

Sa isang tingin mo pa lang ay hindi mo iisiping magagawa niya ang bagay na iyon. Kumuyomang mga kamao ko.

Anong meron sa isip niya at tinatago ito at kinakalat lang. He might see this.

Buti ako ang nakakita. Napasabunot ako sa sariling buhok because of frustration.

Hindi ko na alam ang gagawin ko at iisipin ko. Should I trust him still? Dahil dito hindi ko alam kung magagawa ko pa bang pagkatiwalaan siya o hindi.

Tangina. Tinuloy ko ang pagbabasa at pagtingin ng mga larawan hanggang sa bumugsak ng tuluyan ang buong katawan ko.

An ultrasound of a baby and a picture of a woman with it.

Binalikan ko ang dalawang taong gumawa ng bagay na kahit kailan ay hindi ko naisip o sino mang taong nakakakita sa kanila.

How cruel were they to attempt killing her? Anong rason para gawin nila ito sa kanilang dalawa?

Tumagis ang bagang ko. Paano kapag nalaman niya ito? Madudurog at mamamatay iyon sa sakit.

GIFFLET'S POINT OF VIEW

Naglalakad akong palabas ng rest room nang may nadaanan akong babae. I stopped and looked at her, she's familiar.

Nakayuko siya kaya hindi ko kita ang buong mukha niya. She's holding her phone typing on it. Tinitigan ko siya para kumpirmahin kung tama ang hinala ko.

Nag-angat siya ng tingin na may maramdamang nakatitig sa kanya. And there, I smirked in my mind when she looked up.

Shanaiah.

She's visiting Richard? Malamang, ano pang rason para nandito siya?

Nakipagtitigan siya sa'kin at kalaunan ay matamis na ngumiti. Hindi ko sinuklian ang ngiti niya. Malamig lang akong nakatingin sa kanya pero sa loob-loob ko ay sobra ang ngisi ko.

Marami siyang koneksyon pero marami siyang kaaway sa oras na ibinunyag ko ang baho niya. She looks innocent but she's evil inside.

Ang mukha niyang inosente, kung saan ako na-in love sa kanya noon, pero sa mukha lang pala. Napapailing na lang ako sa isiping minahal ko siya noon. How pathetic.

His smiles turned flirty. I disgust her as much as I disgust Richard. Pareho silang basura.

Ngumisi ako sa kanya na parang nagustuhan ko ang paraang ng pagtitig na may panlalandi sa mga mata niya. Gumalaw siya at naglakad sa akin ng mabagal.

"Hi! I saw you on magazines and some billboards, you're the CEO, right?" nakangiting tanong niya na may bahid ng pagpapanggap na kainosentehan. Hindi muna ako sumagot at tumango lang.

Her long and and now color gray hair, her eyes and the smiles she has made me in love with her before. It was love at first sight pero ngayon, nandidiri ako sa sarili kong nagpaakit sa kanya.

Kahit sino naman mandidiri sa kanya kapag nalaman ang katauhan niya. It's really disgusting. Mapapatalon ka na lang at manginginig sa sobrang pandidiri. Bakit hindi pa ito hinihiwalayan ni Richard? Kung alam lang niyang may ibang lalaki ito.

"You saw me? That's great!" parang masaya kong tugon. Malawak ang ngiti ko pero ito'y ngiti ng may masamang balak.

Why not? Hindi ba iyon dapat ikakasaya? Finally, I've met her again face to face. Ito talaga ang hinihintay ko, ang makita siya at tignan kung kumusta na siya.

Tumaas ulit ang gilid ng labi niya at pasimpleng ibinaba ang suot niyang pang-itaas na halos kita ang buong dibdib niya. Pinasadahan ko siya ng tingin mula ulo hanggang paa.

Pati pagdadamit nakakadiri rin. She's wearing denim short shorts na sobra talagang taas. Litaw na litaw ang mapuputi niyang mga hita but my wife's thighs are the best. Sa pang-itaas ay hindi ko alam kung tawag na damit na kita ang buong cleavage.

Binalik ko ang tingin sa mukha niya nang matapos ko siyang pasadahan ng tingin. Nang-aakit uli ang tingin niya at inakalang naakit ako sa katawan niya dahil sa pagpasada ko.

Lumapit pa siya sa'kin at itanaas ang palad na may ngisi ng panlalandi at ilalapat sana niya ang palad sa dibdib ko nang may nagsalita.

"Shanaiah?" Sabay kaming napatingin kung saan nanggaling ang boses na iyon. Lumawak at naging demonyo ang ngisi kong pasimple nang makita ang mukha ni Richard.

He seems angry and pissed. Tumingin siya aming dalawa at mabilis naglakad palapit saka hinila ang kamay ni Shaniah na ilalapat sana niya sa akin.

Tinignan muna niya si Shanaiah bago nilipat sa'kin ang matalim niyang tingin. "Good morning, Sir. Alis na po kami ng girlfriend ko."

Diniinan pa niya ang bawat salita niya. Kitang-kita na galit siya at para na akong papatayin sa klase ng tingin sa'kin pero nagawa pa niya akong batihin at tawagin ng Sir.

Tumaas ang gilid ng labi ko bago sila tinignang dalawa. Nandoon pa rin ang tingin ni Shanaiah sa akin na may panlalandi at sobrang sama na ng tingin sa akin ni Richard.

"Your girlfriend? Bantayan mo ang girlfriend mo, Doctor Wilson, baka maagaw siya. Disgusting," bulong ko sa huling salita na may demonyong ngisi sa mga labi.

Pagkatalikod ko ay nanlaki ang mga mata ko nang makita si Adrienne. Nakatitig siya sa'kin na parang malapit nang umiyak.

Namimilog ang mga mata kong nakatingin sa kanya. Mabilis akong naglakad palapit sa kanya at hinapit ang baywang niya.

Tangina. Nakita niya 'yung nangyari?

Mahigpit ang pagkakapulot ng braso ko sa baywang niya para hindi siya makawala. Tahimik siya pero ramdam ko ang sama ng loob niya.

Tahimik kaming dalawa nang makapasok kami sa elevator. Buti na lang ay kaming dalawa lang.

Tumitig ako sa harapan kung saan ang hindi klarong repleksyon naming dalawa. Nakayuko siya habang nilalaro ang ang strap ng paper bag na hawak niya.

Is that my food? Damn it.

"I-I saw you, G-Gifflet. Lolokohin mo na naman ba ako?" basag ang boses niya nang magsalita siya. Napapikit ako sa inis.

Kahit alam kong wala akong ginawang masama ay pakiramdam ko meron. I shouldn't gaze Shanaiah's body.

I grabbed her waist and hugged her. "No. It's not like. Tell me what you saw."

"You're staring at her...her body. M-Meron din naman akong katawan, k-kulang ba?" Hikbi niya. Humigpit ang yakap ko sa kanya nang marinig ang mahihina niyang hikbi.

"No. It's not like that, Adrienne. Hindi ko nagustuhan ang katawan niya. Napatitig lang ako dahil nandidiri ako sa klase ng pananamit niya. And I know, yours is the best. You're more than enough, okay?"

"H-Her hand... she was about to touch you, bakit hindi mo pinigilan?" Mas humikbi pa siya na ikanainis ko lalo sa sarili ko.

Shit. I should have slap her hand. Bakir hindi ko man lang iniisip na pwedeng makaramdam ng selos si Adrienne?

"Oh shacks. I'm so sorry. I won't let anyone touch me, Adrienne. Ikaw lang. I'm all yours, okay? Pag-aari mo ako at gano'n din ako sa'yo. Angkinin mo ako." Napapikit ako nang mariin nang hindi pa rin tumitigil ang hikbi niya.

Gumagalaw ang mga balikat niya na nagpapahalatang umiiyak siya. Ramdam kong basa na rin ang kaliwang balikat ko dahil sa pag-iyak niya. Pero wala akong pakialam.

I caress her back to calm her pero patuloy pa rin siyang umiiyak. "Shh. I'm sorry, Adrienne, please don't cry."

"You promised you won't make... make me cry but you just did," hikbi niya. Hindi pa rin humuhupa at tumitigil.

"I know, I know. I'm so sorry, I will never do that again. Hindi na ako titingin sa kahit sinong katawan ng babae at hindi ako magpapahawak ng katawan sa ibang babae. Hmm?"

Hindi siya sumagot at humikbi lang ng mahina dahil sa pagpipigil niya. I took the paper bag she's holding and carried her.

She wrapped her arms around my neck as I wrapped her thighs around my shoulders. Siniksik niya ang mukha sa leeg ko habang tuloy pa rin ang pag-iyak.

I carried her until the elevator opened, lumabas ako habang buhat-buhat siya. Hawak ko sa isang kamay ang paper bag at ang isa naman ay nakapulupot sa baywang niya.

Naglakad ako sa opisina ko at binuksa iyon.

"Giff—" Hindi na naituloy ni Beam ang sasabihin nang makita akong buhat si Adrienne. Taka ang mukha niya pero kalaunan at nakuha ring may konti kaming problema. Tumango siya.

"Anong nang—" Naputol din ang sasabihin sana ni Ley nang lumabas siya ng secret room ng opisina ko kung saan sila natutulog ni Beam.

Hapon lang natutulog si Beam doon dahil umuuwi siya sa asawa niya sa gabi. His wife is pregnant kaya nakaleave siya pero pumupunta pa rin siya rito para tulungan ako sa ibang gawain ko.

Hindi lang siya nag-eentertain ng mga pasyente dahil hindi siya masyadong nagtatagal dito. Walang kasama ang asawa niya at baka mapaano pa ito.

"Ah, Gifflet, mauuna na muna kami. Tara na, Ley."

"Baki—" Tinulak siya ni Beam hanggang sa nakarating sila ng pintuan. Ley glared at him na magsasalita na sana ulit nang pandilatan siya ng tingin ni Beam.

Tahimik lang si Adrienne at hindi na nagawang batihin ang dalawa. Muli kaming tinignan ni Ley at doon niya nakuha ang ibig sahihin ng tingin ni Beam.

Tumango siya sa'kin bago sila tuluyang lumabas ng opisina ko. I appreciated it. Alam nilang makaramdam.

Dumiretso ako sa couch at nilagay ang paper bag sa lamesa bago umupo sa couch habang buhat pa rin si Adrienne. Nasa dating posisyon pa rin siya pero medyo humupa na ang iyak niya.

She's straddling me while my arms were on her back, caressing it. "I'm sorry."

Hindi siya nagsalita ng matagal.

"Nakakainis lang. Bakit kailangan mo pang tumingin sa dibdib at hita ng iba kung meron naman ako. Makinis at maputi rin naman, a," parang batang sabi niya na hindi pa rin linalayo ang mukha sa leeg ko.

Natawa na lang ako sa mga sinabi niya. She can talk things like that too, huh.

"I know. Don't worry, pinakagusto ko ang sa'yo at sigurado akong mas masarap iyan."

...