Chapter 31
“I’m sorry...”
Para ‘kong binuhusan ng isang timbang malamig na tubig. Naninigas ako sa aking kinatatayuan. Daig ko pa ang isang nabingi, dahil sa bombang kanyang ibinaba sa’kin ngayon.
Napailing si Ishmael kasabay ng kanyang mga malulutong na mura. Pumikit itong mariin, ngunit pinakatitigan na naman niya ako.
I got clouded again. Sa mga mata niyang ‘yan; galit, masaya o blanko - all the same reaction I got. Hindi ko alam ang sasabihin ko. I thought about that night, but then I thought about those nights. Iyong mga gabi na walang uwian mula sa ospital. Mga gabi na makakatulog si Justine sa sariling iyak at gigising na namang ganoon. It got me hella confused. Sorry?
“Never mind.” Tumayo si Ishmael mula sa pagkakaupo at inilagay ang tasa sa sink.
Nangati ang dila ko para
