Hindi ko na hinintay pa ang tugon ni Thara. Muli kong hinawakan ang kamay ni Dax at hinila ito paalis.
Mabuti na lang at hindi nagprotesta si Dax na nagpaubaya sa'kin.
"Sorry, Dax, ha... lagi talagang lumalabas pagkabruha ko kapag kausap ko ang nanay mo." Marahas akong napabuga ng hangin upang mabawasan ang nararamdaman kong gigil kahit papaano.
"I like you that way, Alex," mahinahong sagot ni Dax.
Huminto ako sa paglalakad at pumihit paharap sa kanya. Napapantastikohan akong tumingin sa kanya.
"Kahit na nasaktan ko iyong nanay mo?" Nang-aarok ang tinging binigay ko sa kanya.
Siguro naman ay naalala niya iyong binigay kong sampal kay Thara.
"It's always the words that will leave marks in our hearts, Alex, not the physical pain," malumanay niyang wika. "Nasaktan ka kaya nagawa mo iyo
