Chapter 6
1053 Words
Chapter 6
IT DOESN'T matter if you are older than her. Walang pinipiling edad ang pagmamahal. Kusa itong nararamdaman at dumadating. Hindi ito pinipili kundi hinihintay at kailangan ng kaunting tiyaga. Love is patient. And Pea is my patient.
Actually, madami ang meaning ng love. At panigurado akong aabutin pa ako ng bukas kung isa-isahin kong ibibigay ang mga kahulugan no'n.
Weird.
Andami ko ng alam sa love na dati wala. And it is because of Peablossom. My sunshine.
Iba talaga kapag in love. Now I know, why Kuya Nido is madly in love with Haona Gabriel.
Huminga ako nang malalim saka iginala ang aking paningin sa garden ng hacienda namin. Refreshing. My mind relaxed when the wind blew away.
Pipikit na sana ako nang mahagip ng mga mata ko si Pea sa kabilang bahagi ng garden namin. Nakangiti siya't nakikipagusap sa nagngangalang Choco.
My heart clenched when I saw Pea talking with that bastard named— Choco Peralta. Kahit bata pa ito sa akin, ngalingali ako itong sakalin at putulan ng hininga. I don't like sharing. What's mine is mine. Only mine.
At si Pea Alezaer, ay akin lamang. Akin lang.
Kung meron mang humadlang roon, they should better to move away. Kung ayaw nilang masaksihan ang kasamaang taglay ko.
I was about to go where my sunshine and Choco, when suddenly Dad pop up in front of me. Oh, right timing! Kahit na kailan talaga wrong timing 'tong si Dad!
"Anak, what are you doing here? Sasama ka ba ngayon kina Kanor sa taniman?"
I rolled my eyes in disbelief. So, tinawag niya lang ako dahil lang tanungin 'yon? What a timing, eh? Kundi sana nakalapit na ako ngayon do'n sa batang Choco. Siguro ngayon binabalatan ko na ito ng buhay.
"Tss. Wrong timing ka talaga, Dad!" Inis kong litanya habang inaayos na lamang ang damit pambukid kong suot.
Nakasuot akong pansasakang uniporme. Whatever called it is. Basta maluwang ang pants kong itim na medyo kupas. Pati narin ang kulay pulang polo t-shirt na suot ko na medyo kupas rin. Nakasuot rin ako ng sumbreorong gawa sa buli. At hindi ko alam kung ano man tawag do'n.
And yes, obvious naman na sasama ako kina Tatay Kanor ngayon sa anihan. Hindi ba iyon nakita ni Dad? At inisturbo pa talaga ako para tanungin 'yon? Eh, obvious naman! Urgh!
Kunot noo akong tinitigan ni Dad, siguro nagtataka dahil siguro sa sinabi ko na wala namang kakonektado sa itinanong niya sa akin. At siguro nagtataka siya kung ano ang ibig sabihin ko sa wrong timing.
Oh, well.
"What? Wrong timing?"
"Tss. Nothing, Dad. Isn't it obvious na pupunta ako ng bukid ngayon? Nakabihis na nga ako, unless you don't know what I am wearing."
Ito naman ang umirap sa akin. Tss. Hindi bagay sa kaniya. Sa akin lang bagay 'yon. Tsk.
"You giving me a headache, son. Just go, isabay mo na daw si Pea sabi ni Kanor at Fee sa akin. Na late kasi ng gising ang batang iyan."
Itinuro nito si Pea na papunta sa direksyon namin. Iniwan nito si Choco sa labas.
Tiningnan ko ang batang lalaki saka binigyan nang masamang titig. Kung nakakamatay lang talaga ang titig, siguro pinaglalamayan na ang Choco na iyan. Tsokoy pala.
Tumango ako kay Dad, "I have to go, then. Baka mamaya maabutan pa kami ng tanghali dahil sa pakikipagusap ko sa 'yo. Tsk."
Ngumisi lang si Dad, "it's a son and father talk."
"Tss. Whatever called it is."
Tinalikuran ko na ito at sinalubong si Pea. Hinaklit ko ang kamay nito at hinila na siya papuntang gate.
"Bye, Tito Kopiko!" Sigaw niya habang kumakaway kay Dad. Napangiti ako.
It should be 'Dad' Pea. Because sooner or later, he'll become your 'father-in-law'.
Pagkalabas ng gate ay nilampasan ko ang batang tsokoy sa harapan namin. Pero napatigil si Pea sa paglalakad kung kaya't tinapunan ko siya ng tingin sa aking gilid.
"What?" Taka kong tanong sa kaniya.
Tumingin ito sa direksyon na kinatatayuan ni Tsokoy. "Hindi ba natin isasama si Choco sa bukid?"
"No." Hinila ko siyang muli saka isinakay siya sa harapan ng pajero ko nakaparke na sa labas.
Ito ang madalas gamitin papunta sa lupain namin kung anihan na ng mga prutas at gulay sa bukid. Ito rin ang ginagamit papunta sa bayan dahil sa malubak na daan. Pero kung matibay rin naman ang kotse mo ay pwede rin. At dahil hindi naman akin ang kotseng ginamit ko papunta rito ay ito na pajero ang gagamitin ko. Tutal, akin naman na 'to.
"Fasten your seatbelt, sunshine. We're going paradise.."
Pero hindi siya gumalaw kundi nakatitig lamang sa akin na naguguluhan.
Oh, crap! I forgot that she didn't know how to fasten a seatbelt, oh, damn myself!
"Sorry, I forgot, sunshine."
Lumapit ako sa kaniya saka inayos ang seatbelt sa kaniyang tagiliran. Halos magkalapit ang mukha naming dalawa. At damn! Para akong timang na gustong halikan ang kaniyang mga mapupulang labi na nangeenganyo sa akin.
Rinig na rinig ko rin ang mabibigat niyang hininga.
Para mapigilan ang namumuong init sa katawan ko ay dali-dali kong isinukbit ang seatbelt niya saka lumayo agad sa kaniya. s**t! Ba't ganito? Ang bilis ng t***k ng puso ko. I am really in love with my sunshine. Delikado na ako. Tsk.
I started the engine of my pajero and ignore what I felt a while ago when her faced was too closed to me.
"MM..."
Shit! Her voice!
Focused lamang ako sa pagd-drive nang sinagot ko siya, "yes, sunshine?"
"Hindi ba talaga natin isasama si Choco?"
The hell I care in that Tsokoy?! At bakit ba iniisip niya ang tsokoy na 'yon? Hindi ba siya masaya 'pag ako ang kasama niya at mas gusto niyang kasama ang tsokoy na 'yon? Damn! s**t! Parang sinaksak ang puso ko ng selos.
"Will you stop worrying about him? Hindi natin siya isasama. Kaya na niya ang sarili niya and one more thing, malayo na tayo sa kaniya. Marunong nga siyang pumunta na mag-isa do'n sa hacienda, hindi rin nakapagtataka na marunong rin siyang umuwing mag-isa..." huminga ako nang malalim, "So stop worrying about him, Pea. Just focus on me. Just for me, sunshine."
Nakakaselos talaga!
Shit na malagkit! Makakapatay talaga ako ng tsokoy na wala sa oras kapag magpumilit pa siya. Damn!
Humanda ka talaga sa aking batang tsokoy ka.
...
#BBDB
- Writer
