"Mukhang… masyado kang napagod, punong heneral, at kung ano-ano na ang pumapasok sa iyong isipan. Mas mainam kung samahan mo na lang akong kumain upang sa gano'n, makapagpahinga ka rin nang maayos," sambit ko habang ako'y nakangiti. Sinubukan kong huminahon upang ipakita na hindi ako naapektuhan sa kaniyang tinuran.
"Ipagpaumanhin niyo ho, mahal na binibini, subalit hindi ko ho 'yan magagawa," magalang niyang pagtanggi habang siya ay nakayuko. "Ipagpaumanhin niyo rin ang aking winika kanina lamang."
"Tatanggapin ko ang hindi mo pagsabay sa aking pahihinga, subalit ang pag-akusa sa akin ay hindi ko mapapatawad. Siguro naman ay alam mo ang matatanggap mong parusa sa iyong kamalian," seryoso kong tugon na kasunod nito ay ang pag-inom ng tsaa. "Subalit… nais man kitang parusahan sa ginawa mo
