Maybe Someday (Tagalog)

Twenty-Four

Nikita's Point of View

When my wounds were still fresh and this heartache of mine was still consuming me, at night, I'm still wishing that maybe someday he will chase me like a mad wolf who's madly in love with his mate... but it never happened. Never in my wildest dreams.

Hindi man niya ako sinasaktan physically, but I was hurt and deeply abused emotionally. We were really okay and happy, then one day, we were not.

I never had a chance to confront him after what happened to us in his car. I never heard any words from him. I knew it was a mistake, itinatak ko 'yon sa utak. I badly want to talk to him but I'm scared. I'm scared that he might throw me again those words that ripped my heart into pieces. I let myself burned by the fire grew between us.

I also never had a chance to confront him after our encounter in that mall. At sa palagay ko, sign na 'yon na tuluyan na akong kumawala sa nararamdaman. Nadagdagan pa poot ng hindi siya pumunta sa family day na nakasanayan kahit na hiwalay naman na kami. Mas nasaktan ako dahil umasa ang mga bata, nasaktan sila. He made a promise. Okay sana kung nagsabi man lang siya pero hindi, binigla niya.

I never wish for a broken love nor a broken family. I always wonder and ponder a fairytale s***h a happy ending with someone who truly loves me. I always think of having someone with me all the times. Wala naman masamang umasa at humiling sa mga bituin, that's a part of our lives.

When we left Manila to stay in Boston, I must say na naging maayos at masaya ako kasama ang mga bata. At first, it was hard, pero sumunod si Monti and he guide me along the way. Bumabalik-balik siya sa pinas para tingnan ang Avila. Kapag andito siya, he's monitoring it by talking to his staff at sa inatasan niyang mamahala. I work hard to be better and provide for my kids. Hindi ako iniwan ni Sam and helped me throughout the process. I was working at night as a virtual assistant and in the morning sa isang café. Itinigil ko ang pagsusulat dahil wala na ni isang lumalabas sa akin dahil sa mga nangyari, writer's block. I tried doing other things.

I need to work hard dahil tatlo ang pinapakain ko, maming bills at gastusin, at siniswelduhan ko pa si Sam. Umayaw pa siya dahil ayos lang daw pero hindi, ayoko ng gano'n. Sa isang private school pa nag-aaral ang tatlong bata. Ganyan ang naging buhay ko sa naunang dalawang taon. We removed all of our communication from the people in the philippines.

Natigil lang ang pagtatrabaho ko sa café at pagiging virtual assistant ng may lalaki na nagtatrabaho sa isang talent agency ang nakakita sa akin sa café kung saan ako nagtatrabaho. He told me that he was watching my moves every morning kapag pumupunta siya and he noticed something quite different. That's a good oppurtunity at hindi ko pinalagpas. He guide me on my first casting hanggang sa first photoshoot ko. And I was so shocked that I'm capable on doing that thing. Grabe ang kaba ko habang pinapaalam ko kay Monti, Sam at sa mga bata but they were happy at nakadagdag sila sa boosting ng confidence ko.

Alam ng agency ko na may anak ako and they said na it's okay, there's no problem with that. They trained me for months. My first photoshoot was for my profiling then the next was my first ever brand shoot with a well-known clothing line. It turns out great and I've never been this happy. Sa mga sumunod na buwan ay kinuha rin nila ang bata to model some kids apparel at tuwang-tuwa sila. My agency was so good to me. Wala pang isang taon ay maraming nag-alok sa akin na kilalang brand for being their model. In just a short time, my life changed.

"What the f**k?" usal ko nang makita si Monti na walang suot na kahit ano nang makapasok ako sa unit niya.

"What the hell, Nikita Amber!" Agad niyang tinakpan iyon ng kamay niya at bahagya pang yumuko para maharangan.

"What the hell talaga Monti! Magbihis ka nga!" sigaw ko pa at hinagis ang nahablot ko sa gilid na unan.

"f**k this life!" sigaw niya at tumakbo papasok sa kwarto niya. Natawa na lang ako at naupo sa sofa na andoon. Nasanay na siyang maghubo't hubad dito sa unit niya porket mag-isa lang siya at mukhang nakalimutan niya na alam ko ang passcode ng unit niya, kaya anytime ay pwede ako pumasok!

Nagmumura siyang lumabas ng kwarto niya at nakaboxer at sando na siya. Nginisian ko siya at humilata ako roon.

"Why your d**k is having a standing ovation? May ginawa ka sa banyo 'no? Or did you watch porn?"

"Amber!" he shouted my name, I laughed. "What are you doing here? You have a photoshoot, right?" pag-iiba niya ng usapan.

I tsked, "Maagang natapos. And answer my question, please."

He groaned in frustation at naupo sa dulo ng sofa na kinahihigaan ko. Inangat niya ang mga paa ko at pinatong sa kanya. "So perv," he whispered.

Natawa ako at itinakip ang isang unan na andoon sa mukha. "I'm tired. I'll gonna take a nap, wake me up when it's already 2 in the afternoon, okay? Uuwi na ang mga bata no'n."

"Hmm," aniya at naramdaman ko ang paghilot niya sa paa ko. "Of course, sleepwell love."

"Ex mo ako," paalala ko sa kanya.

"So?"

"Ewan ko sa 'yo."

"Ewan ko rin sa 'yo," he mimicked me but in a sofr voice kaya napangiti ako.

After my first year of being a model. Monti and I tried dating, we were in a relationship for two years but it didn't work. Sinubukan namin, akala namin okay na, akala namin pwede na lumagpas sa kung ano ang sinubukan at humigit pa roon, pero hindi pala. Napagtanto namin na we better off as a best friends. Kumalat din iyon online, inamin namin pero hindi na namin nasabi na naghiwalay kami kaya sa mata nila ay kami pa rin. Wala akong pinagsisihan kahit na sinubukan namin na pumasok sa relasyon. Monti was so gentle and respectful, when he's with me, I'm at peace.

Maraming nangyari sa mga nagdaan na taon. Hindi na hinanap sa akin ng mga bata si Rome. Hindi nila naging bukambibig iyon. Alam kong alam na nila na buntis si Irish dahil after four years ay nakausap nila ang Lola nila. Kilala na ako as a model that time. I need to handle a public account at sa i********: nila ako cinontact. Hindi na ako nagdalawang isip at kinausap sila. My mother was crying same as with daddy. Nakausap ko rin ang ate at kuya. I confronted them about what happened way back then. My family flew here just to see me at doon kami nagkausap.

Inamin nila lahat-lahat sa akin. Nalaman ko na anak pala si Rome ng tinuring ni Daddy na kapatid— si Patricio. May inalagaan kasi ang mga magulang nila Daddy na lalaking galing sa ampunan at ang lalaking 'yon ay na-inlove sa Mama ni Rome at sila ni Roman ang naging bunga. No'ng kinasal kami ni Rome ay hindi pa raw nila alam na anak ito ni Patricio, huli na rin nila nalaman. Iyong kay Roman ay matagal na pala talaga nilang alam, hinayaan lang daw nila dahil alam nilang maloko si Roman at medyo nakampante sila kay Rome nang ito na ang makasama ko, pero nagalit sila nang malaman na nabuntis ako dahil nagtiwala sila na hindi mangyayari 'yon.

Ipinagkatiwala ako kay Rome at hindi nila akalain na mauuwi sa gano'n kaya naging gano'n na lang din ang galit nila Daddy at Kuya noon. Hindi sinabi sa akin agad, itinago nang matagal. Itinago dahil natatakot and Rome believed with the rumors at itinatak niya 'yon sa utak. So stupid of him. Hindi ko nakilala si Patricio na sinasabi ni Daddy kahit no'ng maliit ako. Ang sabi ni Daddy namatay din 'to ilang taon lang pagkatapos ipanganak si Rome at Roman dahil may sakit.

Naikwento nila Mommy ang nangyari kung bakit hindi nakapunta si Rome no'ng family day. Irish tried aborting her baby. Hindi na ako nagtanong kung bakit at hindi na nila sinabi dahil ramdam nila na ayokong pag-usapan. At kahit sabihin nila, wala naman na akong pake dahil maayos na ako at nakalimot na ako.

Nalaman iyon ng mga bata pero katahimikan lang ang nakuha namin, pero ramdam ko ang galit sa kanila. Minsan naririnig kong nag-uusap sila and they were calling him a cheater, asshole at kung ano-ano pa. Pinapagalitan ko sila kasi minsan ay sumosobra. Kung magkaanak man si Rome sa iba o ikasal siya kay Irish, tatay pa rin nila 'yon. Kahit pagbaliktarin man ang mundo, tatay nila si Rome. Lagi kong sinasabi sa kanila na kahit ako ay nagalit sa nangyari pero naunawaan ko na at hindi lahat ng bagay sa mundo ay nararapat sa isa't isa. Hindi lahat pwedeng makasama, at hindi lahat pwedeng makuha. That is the brutal truth about loving or having someone you want. Hindi lahat aayon sa gusto mo.

Oo't sumaya ako sa naging pagsasama namin ni Rome lalo na't nagkaroon ng triplets pero grabe ang naramdaman kong sakit. And I realized that the pain I felt before lead me to something beautiful... and that's my life right now with my triplets.

Dumating na rin sa punto na pagkatapos namin maghiwalay ni Monti ay nireto na nila agad ako sa kung sinu-sino. Maraming kilala si Monti rito, may iba pa na racer, model at ceo, pero kahit isa ay walang pumasa. Kinakuntsaba pa niya ang triplets na sumakay din. Hindi nila ako tinigilan at pinapasundan ko na lang ang gusto nila hanggang sa sila na ang napagod dahil walang nangyari, walang nagtagal. Ayokong pilitin ang sarili sa bagay na alam ko namang walang patutunguhan o paglalagyan. Nadala na ako at ayoko na maulit ang dati.

"Mama! Can you make it faster?!"

Napakurap ako nang marinig ang boses ni Rhysander mula sa labas ng banyo. Mabilis akong nagtungo sa pintuan at binuksan iyon. Nadatnan ko ang nakakunot na noo na panganay ko. Sobrang tangkad na niya at binata na talaga. Ang gwapo-gwapo pa! Habulin na rin siya ng mga babae pero isnabero at ilap! Napangiti naman ako dahil parang dati lang ay ang liit-liit pa niya.

"Why are you smiling?" he asked while pouting his lips.

"Nothing. I just find you look so handsome right now, baby."

He groaned and make his way to the door. "Mama, I'm not a baby anymore but because you're my mother, I'll let you call me that." Itinuro niya ang mga damit ko sa ibabaw ng kama at muling bumaling sa akin. "And you should dressed by now because we're waiting for you downstairs, I'm so hungry na po! Baka lumamig na ang pagkain!" maktol nito.

"Okay po," natatawa kong sabi.

Binuksan nito ang pintuan at lumabas na, akala ko ay isasara na niya ito pero nilusot niya ang ulo niya. "I love you, Mama. Ang ganda mo!" At narinig ko na lang ang pagsara ng pintuan.

Pitong taon. I'm so glad na sa mga nagdaan na taon ay kinaya ko. I'm so happy and contented right now with my triplets at ayos na ako ro'n.