Kabanata 4
2057 Words
Chantelle's POV
My second week gone bad. Mabait si Attorney Herera but my co-workers? They treated me like trash. Some woman lawyers act like unprofessional.
"Attorney, you have a hearing in 1 hour." I said. Ngumiti siya sa'kin saka tumango.
"Mag-ayos ka muna. Isasama kita mamaya." Sabi nito. Napanganga ako sa gulat.
"Talaga, Attorney?" hindi ko makapaniwalang tanong. I never been in the court. At hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa loob.
Tumawa siya kaya kitang-kita ang dimple niya sa kanang pisngi. "Yes, Chantelle. Gusto mong sumama hindi ba?" tumango ako. Sobrang bait talaga niya. Attorney Herera is 2 years older than me. Hindi siya gano'n katanda kagaya ng iba dito kaya nga madaming naiingit sa'kin dahil ako lagi ang kasama niya.
"Nakakakaba po ba 'pag nasa korte na?" hindi ko mapigilang itanong.
"Actually yes, hindi kasi natin malalaman kung mananalo tayo o hindi. Kawawa ang mga biktima kapag nanalo ang may kasalanan."
"Bakit po ka--------," hindi niya pinatapos ang sasabihin ko nang magsalita siya.
"Bakit ka ba nagpopo sa'kin? I am just 2 years older than you. Hindi ako matanda," napakamot ako ng ulo. "Why don't you call me by my first name? Mas maganda yata pakinggan 'pag gano'n." Nagkibit-balikat ako.
"Should i call you John?" nagdadalawang isip kong tanong.
"Yeah,", mahinang siyang tumawa. "Sounds good."
"Thank you, John. Anong files ang dadalhin ko mamaya?"
"Davis, Raymond, Murder case." Tumalikod na ako para hanapin ito.
"Wow! Sobrang galing mo, John. The way you talked and convinced the judge." Natapos na ang hearing. Magkasama kaming lumabas. Naipanalo niya kaso. Ang galing niya sa gitna.
"Really? I just give Mr. Davis justice that he wanted. Pinagkamalan lang siya, nandadamay ng walang kamalay-malay ang mga hayop na 'yon."
"Mabuti nalang at ikaw ang abogadong kinuha niya. Ang galing!" tumawa ako. Napansin kong natigilan siya. "Bakit?"
He smiled and shook his head. "You smiled different today! You know what? We deserve to eat tonight!"
"Si Attorney talaga!" bahagya ko siyang pinalo, "Hindi na po, nakakahiya naman. Okay na 'yon na sinama mu'ko sa hearing mo ngayong araw."
"No, no, Chantelle. It's okay, kain lang naman and it's still working hours." Pamimilit niya. Masinsinan ko siyang tiningnan. Tumaas ang dalawa niyang kilay.
"Is it okay to eat with the boss?"
"I'm not your boss, i am your friend now. Let's go, where do you want to eat?" I can't still believe in him. Masyado yata siyang mabait ngayon.
Nagdadalawang-isip ako, "Next time na lang kaya?"
"You can't say to your boss, Chantelle." Ngumoso ako at naglakad papunta sa kotse niya.
"Sabi mo kaibigan kita ngayon then i can say no." Binuksan ko ang pintuan ng kotse niya para pumasok.
Tumawa lang siya habang umiiling. "I feel like i'm in my high school." Hindi ko din mapigilang ngumiti.
Pumasok kami sa isang fast-food chain. "Akala ko ba ayaw mong kumain ng hindi healthy? Bakit nandito tayo?" may nutrition plan kasi siya. Laging dumadating kapag umaga, tanghali at hapon.
"Minsan lang naman, nagtitipid kasi ako. 'Di biro lang." Ngumiti ako sa sinabi niya. Oo nga naman hindi naman gano'n kamahal dito.
Umupo kami sa pangdalawahang mesa. Umalis siya para mag-order. I work from 8am up to 7:30pm pero kapag umaalis na siya umuuwi na din ako. Hindi naman gano'n kahirap maging secretary niya. Hindi kasi siya strikto.
"Eating here remind me of my high school life." Napataas ako ng tingin ng lumapag ang isang tray ng pagkain.
"My high school life is just school and house." Kwento ko. "Bakit ang dami ng inorder mo?" dumating pa ang isang tray.
"Kapag hindi natin naubos then bring to your daughter, simple as that."
"Ewan ko sa'yo, Attorney."
We started to eat. Kung titingnan parang ngayon lang siya nakakain ng manok. "Why are you staring? Yeah, I didn't eat chicken for many years."
Nagtaka akong sa sinabi niya, "What?" lumambot ang mukha niyang tumitig sa'kin.
"Bad memories."
"Then, why did you choose to eat her?" puwedi naman kaming kumain sa ibang fast-food.
"Sometimes, sa likod ng masasamang alaala hindi natin maikakaila na doon pa tayo sasaya. I can't deny the fact that even if it's hurt it makes me happy, the memory we had together here." Siguro dito sila nagkilala ng ex niya. Naalala ko tuloy si Dave but he's not worth it and i can say that i already moved on. Ang mas importante ay si Amara, my baby. She's my everything.
I tap his shoulder, "It's okay, John. I'm all ears." Minsan na din akong naging kagaya niya, nasaktan. Swerte ko lang dahil may kaibigan ako.
"Thank you for this night, Chan. Ihahatid na kita."
"No, no, it's okay. I can handle myself. Magjejeep na lang ako." Hindi ko pagpayag sa alok niya. Kaya ko naman ang sarili ko.
"No, Chan. Kasama kita kaya responsibidad kong ihatid ka. Gabi na oh?"
Nilibot ko ang tingin. Yeah, gabi na nga but hindi pa din magandang tingnan na kasama ko ang amo ko.
"Magka-iba tayo ng direksyon, matatagalan ka kung ihahatid mo pa ako. Thank you, John."
"Chan, let me."
"Next time na lang, okay?" ngumiti ako sa kaniya pero hindi pa din siya kumbinsido sa sinabi ko. "Oo nga," bumuntong-hininga.
"Okay, promise me." Ngumiti ako ng umiwas siya ng tingin. He look so cute.
"Promise!"
Nakauwi ako sa bahay pasado alas-otso na. Ano kaya ang ginagawa ng dalawa ngayon? Binuksan ko ang pinto at pumasok. Nilock ko ito agad. Nadatnan ko ang dalawa na nakahiga sa couch. Amara is behind him.
I don't know why Amara calling him dad. It pissed him off. Wala na nga akong ginawa kung 'di tumawa sa kanila. Lagi ngang sinasabi sa'kin ng anak ko na gusto niyang maging daddy si Sky. They lookd the same, yes.
Dumeretso ako sa kwarto para makapagbihis. Pagkatapos ay lumabas ako para makapagluto. I cooked them vegetables and bacon. Ano ba ang ginawa nila at parang pagod na pagod sila? After i cooked. I heard some whispers.
"Daddy, wake up."
"Hmmmm..."
"Daddy," lumabas ako mula sa kusina. I saw Amara sitting in Sky's side waist while hugging him. Ganiyan din kaya siya kung nakilala niya ang totoo niyang ama? Will she be happy?
"Ouch! Stop jumping!" Sky shouted. Patingin-tingin lang ako sa kanilang dalawa habang naghahain. Lagi ngang kinikwento sa'kin ni Amara na bibilhan daw siya ng Uncle Red at Auntie Whisper ng books. I don't know who they are but must be Sky's friend.
"Daddy, mom is here na." Sabi ni Amara.
"Wake him up, Amara. Kakain tayo ng dinner."
"But he's not waking up, mom. Can you give me glass of water? It might help." I raised my brows to her.
"What are you going to do with glass of water?"
"Just want to spill on dad's face." She said was so jaw dropping. Kailan pa 'to natutong maging pilya.
"Amara, i'm awake!" biglang napaupo ni Sky. Amara's face bump in his chest.
"Ouch!" mula sa maliit na tinig ng anak ko.
"Amara! What you said is bad! Don't say that again, understand?" she pouted her lips and get down from Sky's waist. She walks towards me and hug me.
"I'm sorry, mommy. I was just joking. Ayaw kasi ni dad gumising."
"But still bad. Sky, dinner na! Kumain ka muna bago umuwi." Aya ko sa kaniya. Tumayo siya at naglakad papalapit. Gulo-gulo ang buhok niya.
"Amara is so stubborn. I feel like my brain is still sleeping. Hindi na kita dadalhin kay uncle Red." Sabi nito saka nanghila ng upuan.
"Daddy, we need to eat dinner. I smelled mommy's cooking."
"No uncle Red."
"But, daddy!"
"No,"
"Mom!"
"Will you please stop it? Kumain muna kayo bago kayo mag-away diyan."
"Yes, mom." Nakita kong inasar pa ni Sky si Amara kaya sinipa ko siya sa ilalim ng mesa.
"Aw!"
"I said, stop it!"
"Yeah, whatever!"
"Kumain ka ng gulay, baby." Nilagyan ko ng gulay ang pinggan niya.
"Sky, kumain ka nga ng madami." Boring lang siyang tumingin sa'kin. I started to eat kahit hindi naman ako nagugutom. Gusto ko lang silang sabayan. I miss my baby.
"How's your class today? Don't have assignments?" baling ko kay Amara.
"We have, but i already answered it. Dad help me." Oh? Napalingon ako kay Sky. He's simply eating na parang hindi narinig ang pinag-uusapan namin.
"Really? He helped you?" Amara nodded and smiled sweetly. She's really fond of Sky. I don't know why though. Sky really looks playboy for me. Pero hindi ko pa siya nakikitang kasamang babae.
"Ano tingin mo sa'kin? Syempre tutulungan ko siya. Ang dali lang naman no'n."
I stop eating when i heard some noise, a ring tone. "May tumatawag!" Sky stand up and run.
"Nasaan ang phone ko?"
Sinamaan ko ng mukha ang anak ko, "Amara, do you see his phone?"
"Ah, yes. It's inside the cabinet." I rolled my eyes.
"Nasa loob daw ng cabinet, Sky!" binalikan ko ang pilya kong anak. "Why did you do that?" I asked her. She just shrugged and go back on eating. "Amara, answer me! Sumasama na talaga ang ugali mo." Naiinis kong sambit.
"A woman called daddy, mom. She said, 'are you free in my bed tonight?'" napatakip ako ng bibig.
"You answered the call?"
"Yes, mom. Dad is sleeping, i can't wake him up, so, i answered it by myself." Oh my ghad! I can't believe this. I saw him leaning in the wall while in call. Hindi ko marinig ang pinag-uusapan nila but i can tell that he's angry.
"Amara, you should not touch things that's not yours. What if masira mo?" napayuko siya habang sumusubo. Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang sarili.
Bumalik si Sky na tapos na kaming kumain. Nagmadali siyang sumubo saka uminom ng tubig. "Aalis na ako. My dad called." Tumango ako.
"Mag-ingat ka, dahan-dahan lang sa pagmamaneho." Bilin ko sa kaniya. Nagsuot siya ng sapatos sa couch. Niligpit ko na ang mga pinagkainan namin.
"Good night, daddy." Rinig kong usal ni Amara.
"Good night. Lock the door, Chantelle." Nagpunas ako ng kamay at pumunta sa pinto.
"Mag-ingat ka!"
"Daddy, wait!" she run and hug Sky and Sky's frowning face is visible again.
"Why are you so clingy? Enough, now. Magkikita pa tayo bukas."
"Bye!" nagpaalam na kaming dalawa sa kaniya. I locked the door kagaya ng bilin niya. Pumunta ako sa sink para maghugas ng pinggan.
"Baby, magwash ka na." Utos ko.
"Yes, mommy!"
Pagkatapos kong maghugas ay pumasok na ako sa kwarto. Humiga ako sa kama at natulala sa kisame. I feel the peace, calm of nature and surroundings.
"Mommy, i'm done." Kumuha ako ng pantulog niya at isinuot sa kaniya ito. "Mom, is your tummy have a baby too?" kinunutan ko siya ng noo.
"What are you saying, baby?"
"Aunti Whisper's tummy have baby inside." Nanlaki ang mga mata niya habang nagsasalita. Tumawa ako at pinisil ang maliit niyang ilong.
"That's because she's pregnant, baby. Bakit ang dami mong alam lagi? Sino ang nagtuturo sa'yo?"
Inayos ko ang pajama niya saka binuhat papuntang kama. "Because daddy said so. I am just curious. I thought we all have babies inside our tummy."
"No, baby. You'll know that when you grow up, okay?" she nodded her head. "For now, sleep ka na. May pasok ka pa bukas."
"Mom, i love you." She kissed my cheeks. I kissed her forehead, too.
"I love you, too, baby." Marahan kong hinaplos ang buhok niya para agad siyang makatulog.
"I forgot to say i love you to daddy, mom."
"Do you love him? That fast?" awww! My baby, paano na lang kaya kung aalis na si Sky? Ang lapit na ng loob ni Amara sa kaniya. She even call him dad.
"Yes, he's my daddy."
"He doesn't like you.",
"He will, mom." The confident of my daughter. "I am lovely and cute. He will like me." Niyakap ko siya ng mahigpit. Naghahanap ang anak ko ng magmamahal sa kaniyang ama. She's smart. I know that she knew that Sky doesn't like her. Ngayon ko nga lang nakita ang anak ko na sobrang saya maliban kapag nakikita ako. She's happy having him.
I'm sorry, Amara. I can't let you see your dad. He's not worth it even single strand of your hair.
____________________________________________________________________________
- Writer
