RYKER DAMIEN LEE POV
Tahimik ang buong silid. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang paghinga ni Syrelle na mahimbing na natutulog sa tabi ko. Nakatagilid siya, nakabalot sa puting kumot hanggang balikat, at bahagyang nakalabas ang makinis niyang balikat. Para siyang isang anghel na nahulog sa braso ko kanina, at ngayon, para siyang batang walang kamalay-malay na mahimbing na natutulog.
Hindi ko maiwasang titigan siya. Ang maamo niyang mukha, ang pilik-matang nakapikit, ang mapulang labi na kanina lang ay sabik kong tinikman. Hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari. Hindi ko inaasahan na darating ang gabi na makakasama ko siya ng ganito na hahayaan niyang makita ko ang pinaka-mahina niyang anyo, ang pinaka-ligtas niyang sarili.
Napahawak ako sa noo ko at napabuntong-hininga. Ano
