Underrated Hopeless Romantic

Hi, I'm Joana Hidalgo. A frustrated twenty-two year old woman who knows how to manage her life but does not know what she really wanted to do with it. Tila isa siyang sanga ng puno na sumasayaw lamang kapag umiihip ang hangin. Sabi nila, you'll get to understand yourself when you entered 20s. Sabi naman ng iba- this is the time when life gets shittier. Well, I think I'll take the latter. I am a graduating college student now. Still do not know why I took my course, and still do not know what awaits for me after college which sometimes made me feel like an idiot and useless na nagsasayang lamang ng pera ng mga magulang kong nagtatrabaho sa malayong lugar. speaking of magulang, sa edad ko na ito ang mga magulang ko may one year old nang anak. Yung iba graduate na at mayroon na stable job. Yung iba, malago na ang ipon sa bangko. Samantalang ito ako, nakaupo sa isang cheap na cafe at pilit na inienjoy ang isang mainit na kape kapalit ng malakas na signal ng wifi. Nag-aayos ako ngayon ng thesis ko at napahinto ako sa ginagawa ko nang pumasok sa isip ko ang mga thoughts na yan. Napipressure na naman ako sa buhay ko. Gusto ko lang naman magkape at matapos ang thesis na ito bago man lang ako umuwi ng boarding house at sumubsob sa ibang schoolworks ko. San ba nakakabili ng peace of mind. Pakituro nalang. Napabuntong hininga na lamang ako. I need a job. Bilang unang hakbang ko patungo sa pagiging ganap na independent. *****/*/**** UNANG KABANATA Habang hinihintay ko ang iniinit kong tubig, nagcheck muna ako ng messages mula sa mga GCs ng subjects ko. So far, wala naman na akong pending na requirements. Pwede na siguro ako maghanap ulit ng trabaho. Sa mga ganitong panahon, napapabuntong hininga na lamang ako. Kailangan na kailangan ko na talaga magtrabaho. inner self: F**K JOANA! Can you put your self-doubt aside?! hindi ka matutulungan niyan. aaaaargh!!!! For the past few weeks, nakapagsend na ako ng tatlong CVs sa mga online job hiring. Medyo mahirap lang mag-apply online lalo na dito sa Pilipinas. Karamihan na inooffer ay para lang sa mga may degree or experience na. Ano naman panama ko? di pa ako graduate at mas lalong wala akong experience. Pagiging waitress or cashier lang ang nakikita kong kaya kong gawin. Pwede na rin ang pagiging kasambahay or tutor kaso wala talaga eh. Olats ako. Nagtry na rin ako magwalk-in apply sa mga fastfood chains, sabi nila tatawagan nalang ako. Kaso isang buwan na ang nakakalipas wala pa ring update. di na ako umaasa. Iniisip ko nalang baka gusto nila ng matangkad. Hindi kasi ako katangkaran. 4'8 lang ako. Laging napapagkamalang menor de edad kaya itsapwera lang ang mga CV ko. *hinga ng malalim* Isang gabi, napagdesisyunan kong maghapunan sa hilera ng streetfood carts sa plaza. Tinatamad na kasi akong magluto. Besides, kailangan ko pa mag-aral kagad pag-uwi. Kumain lang ako ng Lomi at tokneneng. Napaupo namna ako sa isa sa mga benches sa plaza habang nagpapalipas ng oras at inuubos ang buko juice na lasang asukal. processed juice na ata ito. Maya-maya, may tumabi sa kinauupuan ko na isang babae. Pumuputok ang labi nito dahil sa pulang lipstick. Hapit na hapit naman sa katawan niya ang bestidang suot. Sumisilip naman ang ibabaw ng malulusog niyang hinaharap. Sa aking palagay, naghihintay ito ng parokyano. Bigla akong kinausap nito "May kumuha na ba sa'yo?" tanong nito sa akin matapos niya siguro makita ang CV ko sa loob ng clear envelop na dala ko. "wala pa po, tatawagan nalang daw ako" nagkibit-balikat lamang siya at nag-iwan ng kaunting espasyo sa pagitan naming dalawa. "Alam mo, hindi ka dapat umuupo sa parteng ito ng plaza" Nakangiti niyang sabi sabay subo ng tatlong chewing gum. hindi ako sumagot dahil hindi ko rin alam ang tamang sagot. "Mapagkakamalan kang tulad ko" Ako naman ang napakibit-balikat. Napatingin siya sa ginawa ko. "Sa palagay ko disente naman ang trabaho mo. Talagang judgmental at mapagkunwaring malinis ang puri ng lipunan natin" Itinukod niya ang dalawa niyang kamay sa pagitan ng kaniyang kinauupuan. "Hindi mo alam ang sinasabi mo" binigyan ko lamang siya ng isang tango at ngumiti. Mahirap ibahagi sa iba ang pananaw na hindi batid ng nakararami. "Bakit hindi mo subukan?" Panghahamon niya sa akin. Ako naman ang napayuko. Bakit hindi nga ba? Napaismid siya. "Malaki ang kita dito. Swertehan nga lang sa parokyano" Bakit nga ba hindi ko rin subukan? Hindi ko kayang sikmurain? Hinuhusgahan ko rin ang ganitong uri ng trabaho? O takot din ako sa ihuhusga sa akin ng mundo? "diba? Imoral kung ituring ang trabahong ito, at hindi mo makakayang sikmurain" HINDI! sigaw ng isip ko. Nagkakamali ka. "paano ba maging katulad mo?" napailing ang babae sa tanong ko at tumayo. Umiwas. "Ang tagal ko na palang nakaupo dito, kailangan ko makarami ngayong gabi. Iniistorbo mo ako" Aalis na siya. Hinawakan ko ang suot niyang shoulder bag. "Turuan mo ako" Napaismid ulit ang babae. "Pag-isipan mo munang mabuti ang sinasabi mo" Inalis niya ang kamay ko sa kaniyang bag at naglakad paalis ng plaza. Nagtagal pa ako ng ilang minuto sa aking kinauupuan hanggang sa napagdesisyunan kong maglakad na lamang pauwi ng boarding house upang mag-isip. Baliw man para sa iba ang magiging desisyon ko. Imoral. Wala akong pakialam. Wala namang mawawala sa akin. Virginity lang. Hindi ako boryong sa buhay ko. Mayroon lamang akong gusto patunayan at takasan.